Hoofdstuk 7

Lieve Allemaal,

Zoals jullie misschien nog kunnen herinneren zijn wij vorig hoofdstuk geëindigd met de ceremonie ivm de huizenoverdracht door Jos Nijenhuis op vrijdag, Moslimdag.
Na afloop van alle feestelijkheden naar huis om bij te komen. Op tijd naar bed want morgenochtend zaterdag eerst Engelse les voor de kleineren om 08.00 uur en daarna bespreking met Jos, zijn partner Frank, Indika de architect en naast ons nog wat andere personen die Jos begeleiden in zijn projecten.
Goed doorgesproken hoe wij morgen het gesprek met de monniken zullen aanpakken, zodat zij de indruk hebben dat de ideeën van henzelf zijn, maar uiteindelijk uit onze koker komen.
Yvonne en ik hebben Jos er gelukkig van kunnen overtuigen dat het koffiehuis in Kosgoda niet de juiste keuze is gelet op de andere prioriteiten die er in het dorp zijn. In plaats daarvan voorgesteld om extra huizen te gaan bouwen voor de echt arme mensen waarvoor Yvonne gevraagd wordt de selectie van de mensen op zich te nemen. Daarnaast ook is zij ook nog verantwoordelijk voor verbeteringen in de inrichting van de nieuw te bouwen huizen alsook voor de betere kwaliteit van de te gebruiken materialen
Het andere project dat Yvonne zal coördineren is de bouw van een medisch centrum waar geneesmiddelen verstrekt zullen worden en artsen vanuit de omliggende grotere steden praktijk kunnen houden zodat de bevolking niet zover hoeft te reizen wat natuurlijk ook weer geld scheelt voor hen.

Zelf zal ik de coördinatie op me nemen van de bouw en inrichting van een community centre waar de bewoners allerlei activiteiten kunnen ontplooien en waar een bibliotheek ingericht zal gaan worden. Tevens zal in dat gebouw een moderne keuken en Europese toiletten opgenomen worden waarvan het school personeel gebruik kan maken.
Ook zijn er nog plannen om een aantal mensen uit het dorp verantwoordelijk te maken voor het onderhoud van de huizen en nog een aantal die verantwoordelijk gemaakt worden voor het opruimen van de woonomgeving. Dus vuil ophaalt, verbranden, tuin aanleg etc.
Om dit te laten lukken is een manager nodig die deze mensen aan het werk houdt zodat zij niet ergens lekker gaan liggen slapen om vervolgens te klagen dat zij zo hard moeten werken.

Eerst ’s avonds een heerlijk diner gehad met de groep van Jos bij hen in een prachtig hotel. Echt van genoten en om 23.45 een taxi moeten nemen om weer naar huis te worden gebracht.

Zondagochtend was het zover dat de grote bespreking, waarvan filmshots werden gemaakt voor de website van de foundation Orange-Angels van Jos.
De hele delegatie was aanwezig Chief Monk. Zijn baas de Secretaris van de orde, zijn rechterhand Kassapa, de aannemer Annanda en een van de notabelen uit het dorp dhr. De Silva.
De machtsspelletjes werden voor de komst van Jos al weer gespeeld door de groep van monniken en consorten die zeiden de meeting in de tempel te willen doen, terwijl ik voet bij stuk hield dat het in de school zou gaan plaats vinden. De plek kan bepalend zijn voor de strategische positie van de groepen, dus gaf ik geen keus. Na ons 3 kwartier extra te hebben laten wachten boog men het hoofd en kwam de school binnen.
Om het boek niet al te dik te laten worden kwam het erop neer dat na 2 uur praten en onderhandelen duidelijk was gemaakt dat alle plannen alleen doorgang kunnen vinden als de school een leasecontract voor de grond krijgt, wast zij uiteindelijk accepteerden.

Helaas was ik nog niet klaar want er moest nog een andere harde noot gekraakt worden. De bevestiging van het ontslag van de Headmaster. Na 1 ½ uur onderhandelen afgesproken dat tegen betaling van 4 maandsalarissen hij zijn ontslagbrief zou tekenen. Dinsdag zou dit alles zijn beslag moeten krijgen.

Maandag vindt de verhuizing plaats dus Yvonne zal het druk krijgen. Zelf moet ik op school zijn want een potentiële nieuwe Headmaster komt als gastdocent optreden. Jammer dan, hij belt op het laatste moment af. De verhuizers komen 3 ½ uur later als beloofd en proberen niet anders dan zo vroeg mogelijk weer te vertrekken zonder alles uit te willen pakken en te monteren wat wel overeengekomen is met het verhuisbedrijf in Nederland. Gelukkig kon ik vroeger naar huis en heb niet anders gedaan dan dreigementen uiten dat ik de directeur zou bellen en niets zou tekenen voordat alles in orde was. Dat werd dus toch pas 20.30 uur voordat ze vertrokken met ons achterlatend met nog veel onuitgepakte dozen.
Eerste nacht in het nieuwe huis geslapen. Wel weer wennen aan andere geluiden, bijv trein die zowat door de achtertuin rijdt etc.

Dinsdag als een bezetene aan het werk gegaan om alles wat te ordenen en voor zover mogelijk opgeruimd. Yvonne had 3 kasten gekocht waarvan er maar 1 op maandag werd geleverd en de andere 2 pas donderdag, dus veel losliggend spul door het hele huis.
Zelf op school weer het gevecht met de Headmaster, z’n vader en dhr de Silva aangegaan over de ondertekening van de ontslagbrief en de betaling. Wilde op het laatste moment andere voorwaarden in de brief, dus ik andere voorwaarden voor de betaling geëist. Na de nodige verwensingen naar het hoofd gekregen te hebben, brief aangepast, betaald en hen letterlijk de deur uitgezet onder vermelding nooit meer iets met hen van doen te willen hebben.
Gelukkig kan ik nu lekker op de fiets naar school en ook weer terug. 35 minuten fietsen en net genoeg om af en toe je boosheid kwijt te kunnen raken voordat je thuis bent. Yvonne wel lekker kunnen opschieten en moe en voldaan naar bed.
Yvonne heeft last van een rood oog, morgen even naar een huisarts.

Woensdag Yvonne haar oog gaat niet goed. ’s Avonds op advies naar een goede huisarts in de buurt. Virusinfectie dus druppelen. Wasmachine kapot, verhuizers hebben transportbeugels niet verwijderd en de printplaat is doorgebrand. Veel hulp wordt gegeven door de huurbaas die overal wel een mannetje voor weet die ons kan helpen. Dus een nieuwe printplaat er ingezet, werkt voor geen meter daar het zomaar een willekeurige printplaat is die zeker niet de info bevat om alle wasprogramma’s te kunnen draaien.

Donderdag De andere kasten worden zoals je bijna standaard mag verwachten meer dan 3 uur later afgeleverd. De hele dag bezig geweest met opruimen, uitpakken, inruimen, schilderijen en lampen ophangen. Het begint wat “smoel”te krijgen. Het wil met het oog van Yvonne niet erg vlotten. Even morgen aankijken.

Vrijdag Yvonne verder schoonmaken en weer terug in bed lijkt te veel van zichzelf te hebben gevraagd waardoor haar weerstand verlaagd is en daardoor waarschijnlijk virus infectie.
Eind van de middag naar dichtstbijzijnde grotere plaats, Alutgama, boodschappen te gaan doen.

Zaterdag. Het gaat niet goed met het oog. Direct gebeld met arts die zegt dat wij meteen mogen komen. Yvonne hoeft niet te wachten en wordt geholpen voor alle wachtenden. Weer een andere druppel. Zal wel lang kunnen gaan duren. Ook heeft ze de was weggebracht naar een wasserij die ook de was voor de omliggende hotels wast. Even afrekenen voor 1 was $ 20
S’middags naar Kalutara gegaan om lampen te kopen die nog op allerlei plaatsen in het huis opgehangen moeten worden.

Zondag ochtend om 08.30 uur telefoon. Monnik Kassaopa belt met de mededeling dat er een monteur bij school staat die de generator komt nakijken.
Nu moet je je voorstellen dat ik al 2 weken om de dag aan het bellen ben met het bedrijf om een monteur te krijgen. Afgelopen vrijdag dreigde ik nog a.s. dinsdag naar Colombo toe te komen om persoonlijk verhaal te komen halen als ze nu niet aanstaande maandag een monteur zouden sturen. Schijnbaar zoveel indruk gemaakt dat ze maar iemand op zondag hebben gestuurd. Dus meteen in een touktouk om naar school te gaan. Monteur wil weten wat het probleem is en gaat dan in een paar dorpen verderop zijn gereedschap halen. 20 minuten en hij zou terug zijn. Na 1 ½ uur komt hij terug met schroevendraaier en baco. Gaat aan de slag en laat om 13.30 uur weten dat hij het niet kan repareren en dat er nu echt een technicus bij moet komen. Of ik even een brief wilde ondertekenen dat ik tevreden was met de gedane reparatie. Nu ja jullie begrijpen het al wel. Niets tekenen en maandag maar weer bellen
Tegelijkertijd werden wij ook nog verwacht op een ceremonie van onze steun en toeverlaat Saman. Yvonne was al niet opgehaald door de chauffeur, dus moest gauw een bus nemen. Nog steeds veel last van haar oog dus ook niet echt lekker in haar vel. Moet eigenlijk rust nemen, maar dat kan zo moeilijk als je midden in de verhuizing zit. Heel vervelend allemaal.
Krijgen wel allemaal tips hoe het oog het best behandeld zou kunnen worden. Van Jasmijn water tot kokosnootvocht. Het lijkt tijdelijk wel even te helpen. Als het maandag niet beter gaat dan naar een oogarts in het ziekenhuis in Colombo.
Nog even iets over de ceremonie bij Saman. Zijn beste vriend is geheel onverwacht overleden op jonge leeftijd en laat vrouw en twee kleine kinderen achter. Drie maanden na zijn dood volgt de grote ceremonie waar 31 monniken aanwezig zijn die in het huis zitten op kussens en na wat prevelementen uitgebreid te eten krijgen en allen na 1 uur vertrekken beladen met geschenken. Ze hadden laten weten dat ze allen wel een ventilator wilde hebben, die zij dan ook kregen. Na het vertrek van de monniken is er een groot buffet klaar voor misschien wel 200 gasten. De enige buitenlanders, wij dus, moeten als eerste van het buffet nemen. Je schaamt je een ongeluk, maar de Sri Lankanen vinden het geweldig dat je er bent.

Tot zover weer een week vol belevenissen.
Ik probeer nog steeds de lengte van het verhaal in de hand te houden. Jullie zouden eens moeten weten wat wij al weg laten uit de beschrijving.
Maar ja de kunst van het weglaten is een ware kunst.

Toch nog een laatste belangrijke mededeling van Yvonne.

Er is een rekening geopend voor steun aan de echt aller armsten in de omgeving.
Degenen die dat willen kunnen overmaken op rekening

41 53 69 355
ABN/AMRO
EDE
Tnv R.L.J.Wilke
ovv Sri Lanka

Ter zijner tijd zal Yvonne duidelijkheid geven over de bestedingen die van die rekening worden gedaan.


Groeten van ons beiden.