Update van Yvonne

Even een plaatje van ons na 3 maanden. Samen meer dan 22 kilo lichter maar wel gezond.

Aan al onze lezers en lezeressen, hier volgt weer een nieuwe nieuwsbrief.
We begrijpen uit veel reacties dat ze met plezier en interesse worden gelezen en jullie reacties (en spontane berichten) geven ons weer een goed gevoel en zeker ook vanuit het oogpunt van betrokkenheid.
Graag willen we jullie dan ook weer op de hoogte brengen van onze laatste wederwaardigheden.
Wat de school van Ron betreft; daar zijn gelukkig weer goede ontwikkelingen te melden. Met CM gaat (zoals het er nu uit ziet) de samenwerking een stuk beter en worden alle verzoeken van Ron toegezegd. Ze worden nog niet alle uitgevoerd maar hoop doet leven!
Met 1, inmiddels uitgevoerd, verzoek zijn ze op school heel blij en dat betreft een sanitair gebouw, wat door de Lideke Wery Stichting is gebouwd en waar een douche en een westers toilet in zitten.Door CM waren enkele beschadigingen aangebracht na een aanvaring met 1 van de vorige projectmanagers en was het niet meer te gebruiken, en nu gelukkig dus weer wel. Inmiddels kunnen ook hopelijk de komende week arbeidscontracten worden afgesloten met een nieuwe lerares Engels èn een leraar IT, die een zeer goede indruk heeft achtergelaten na het geven van een proefles en zeker potenties heeft om een goede headmaster te worden!
Deze week worden ook de examens afgenomen en hopen we op een goed resultaat voor al onze leerlingen. En vanaf 6 april is de school gesloten voor 2 weken (heeft Ron vakantie!).

En we hebben nog meer goed nieuws, want jl. vrijdag moesten we weer naar Colombo, naar de Immigratiedienst. We kunnen ons inmiddels vervoeren met een heuse eigen auto; een Honda HRV, niet groot maar voor ons heel geschikt en we zijn er dan ook heel blij mee. Alleen in Colombo durven we nog niet zelf te rijden en hebben we gelukkig een goede chauffeur (voor E 4.00 p.d.).
Maar gelukkig hebben we weer 3 maanden verlenging van ons visum gekregen! Voorheen was ook de 2e verlenging geen enkel probleem, nu moesten we weer apart naar het hoofd van deze afdeling toe, mevr. Jayaratne (voor sommigen van jullie een bekende naam), wij hebben vorig jaar sept. een gesprek met haar gehad en zijn toen door haar bijna doormidden gezaagd met vragen over onze bedoelingen en wij kregen toen het gevoel tegenover een mevr. Verdonk in het quadraat te zitten. Maar ze was nu heel coöperatief en vroeg alleen naar onze financiële mogelijkheden en zette toen meteen haar handtekening. Wij waren er gewoon een beetje beduusd van. Eén van onze Sri Lankaanse vrienden vergezelde ons, het was nl. de bedoeling dat we de Chief Controller van de Imm.dienst zouden kunnen spreken, wat helaas niet doorging, maar van hem kregen we een dikke zoen.
Niet is alleen de 2e verlenging bemoeilijkt, ook de prijzen voor verlenging zijn gigantisch gestegen, boven de 4,000 rps visakosten, komt nu ook 10.000 rps belasting, dus betaalden we voor onze visa nu 30.000rps (+ ong.210 E). Voor Ron een bijna onverdraaglijk gevoel!
De hele operatie duurde 3 ½ uur, eerst sta je in een rij om het aanvraagformulier te krijgen, dat ga je dan invullen, dan ga je voor de 1ste toestemming weer in de rij voor de toestemming van de ass. Controller, met dit papier ga je weer in de rij voor het hoofd van de afdeling (mevr. Jayaratne dus) voor de 2e toestemming, vervolgens moet je weet terugin de rij voor de ass.controller die ook weer een handtekening zet en dan mag je betalen (weer aansluiten in de rij) en hierna komt het lange wachten totdat de paspoorten uit een kamertje komen met de nieuwe stempel erin. Al met al hebben we 3 ½ uur gewacht en met de reis erbij opgeteld, totaal 5 uur, hadden we een lange en vermoeiende dag achter de rug mààr met 3 maanden erbij! We hebben onszelf toen maar getrakteerd, toen we de chauffeur naar Kosgoda terugbrachten, op een heerlijk diner bij onze vriend Susanthe, kostte 220 rps. Nog geen 2 Euro
En via onze vriend Ravi hopen we op een gesprek met Chief Controller in de week na Pasen.
Jullie horen hier nog van.

Onvoorstelbaar dat er zo gewoond kan worden. Je moet niet denken aan de regentijd


Ik wil ook graag nog wat vertellen over allerlei andere dingen die ik zoal meemaak. En dat betreft vooral het bezoeken van de zeer arme bevolking. We hopen wat foto’s mee te kunnen sturen om jullie een indruk te geven, vooral van hun levensomstandigheden. Maar ook wil ik al degenen die dozen vol met baby- en kinderkleertjes, kleding voor volwassenen, luiers, ‘n baby draagzak, en ik denk wel meer dan 100 knuffels, heel hartelijk bedanken namens vele kinderen en ouders. We zijn nog niet klaar met uitdelen, we hebben nog een aantal dozen staan, maar a.s. woensdag bezoek ik met Lotti een kliniek voor a.s. moeders, waarvoor ik de komende dagen pakketjes ga maken met bijv. 2 stuks babykleding in verschillende maten, een kinderzeepje en een klein handdoekje (ik moet van elk er nog 40 kopen) dat verpak ik dan in papier en dan kunnen deze pakketjes in de kliniek worden uitgedeeld aan de moeders die dit heel hard nodig hebben. Maar wat ik al uit heb kunnen delen was een feest om te zien. En ik zeg er ook altijd bij dat het niet van mezelf is maar dat er mensen in NL zijn die hen op deze wijze ook willen helpen. De knuffels zijn ook een groot succes, zelfs de grotere broers en zussen van bijv. 14 jr willen er ook graag eentje.

Trouwens, als ik een arm gezin bezoek, heb ik ook vaak wat bij me voor de buren, soms snoep voor de kinderen of een tubetje tandpasta (van onze tandarts uit Ede gekregen) of ik geef een bouillonblokje, kunnen ze hun rijst wat meer smaak geven. Zo hoop ik jaloezie te vermijden, wat hier heel erg aanwezig is. Als ik ergens aankom, ben ik nooit alleen met de betreffende familie, iedereen die maar even kan, staat erbij. In het begin was dat heel erg wennen, gezien de privacy, maar niemand zit hiermee dus ben ik er nu ook aan gewend.
Heel vaak krijg ik een baby op schoot en omdat de baby’s hier geen luiers dragen (zijn onbetaalbaar), ook niet een of ander doekje of zo, wordt ik vaak natgeplast, maar dat is altijd gauw weer droog en gaat alles thuis weer gauw in de was. Maar het is zo’n schattig gezicht, al die blote kindertjes (en ik kan op deze manier ook gauw zien of ik een jongetje of meisje op schoot heb).
Over wasmachines gesproken, de onze deed het niet meer bij aankomst in SL, 2x een monteur bij gehad, met als conclusie; er moest een nieuwe printplaat komen want het besturingsmechanisme was beschadigd, de programmaknop draaide alsmaar door, ik dacht vaak; had ik m’n handige zwagers nu maar in de buurt. Maar goed, Fabian heeft een nieuwe printplaat meegenomen en toen werkte de machine dus nog niet. En ik was het op de hand wassen zo moe en de wasserij vond ik zo langzamerhand ook te dus, dus hebben we nu een gloednieuwe Sri Lankaanse machine staan. Eentje die warm kan wassen, want je kunt hier ook machines kopen die alleen met koud water wassen. Dus dit voelt weer als een grote luxe.
Net als mijn broodbakmachine (van de Aldi) en de strijktafel. We merken toch dat we hier steeds minder nodig hebben en ons toch goed voelen.
Ik had vanuit NL mijn diepvriezer meegenomen, dacht dat ik die hier heel hard nodig zou hebben in dit klimaat, maar ik heb hem niet eens gebruikt, want je kunt hier maar zo heel weinig kopen voor de diepvries. Ik heb hem aan Susanthe gegeven, van het restaurant, en die wil nu zelfgemaakt vruchtenijs gaan verkopen (het fruit groeit hier in bijna alle tuinen).
Nu staat in onze keuken een koelkast met een diepvriesgedeelte erboven, en daar ligt wat brood in, wat ijs en een zak patat En ook inmiddels al heel wat handdoeken weggegeven (die ik nog gauw in NL vlak voor ons vertrek had gekocht, maar hier zijn de handdoeken voor de armen vrij duur en dan zijn ze ook nog van een slechte kwaliteit) .
We zijn ook nog heel blij met onze fietsen, we fietsen er heel wat af, mijn 2e handse doet het trouwens heel wat beter dan Ron z’n nieuwe, die is inmiddels al 3x bij de fietsenwinkel teruggeweest, maar voor ong. 50 E mag je ook niet teveel verwachten.

Blije gezichten na gezamelijk inkopente hebben gedaan

We hebben nu een aantal gezinnen onder onze hoede genomen, de foto’s spreken boekdelen, van houten, inmiddels rottende planken is een hutje gebouwd, 1 ruimte wat door een lap stof of zo in tweeën wordt gedeeld een en aangebouwde “keuken”. Geen water in de buurt, voor hun behoeften gaan ze naar wat struikjes verderop. Dit betreft een gezin van moeder, haar man is 8 mnd geleden overleden, 2 zonen van 17 en 16 jr en 2 jongere dochters. De jongens gaan niet meer naar school, proberen hier en daar wat bij te verdienen. Ze waren al heel arm, maar door het overlijden van haar man is de situatie nog verder verslechterd. Moeder slaapt met 2 dochters op het bed, zonder matras en de jongens slapen op de grond. Nu zijn ze dit al heel lang zo gewend, maar zelfs naar SL normen zijn dit wel heel slechte omstandigheden.
Inmiddels hebben we, dankzij de donaties die we hebben mogen ontvangen, een waterput en een put voor het afvalwater van het (nog te bouwen) toilet laten bouwen, mbv de 2 zonen. De waterput is niet geschikt voor drinkwater, mede door de tsunami zit er nog veel zout in het grondwater en dit kan nog jaren duren. Maar de familie is hier al zò blij mee, laatst bracht ik een fles shampoo mee en dit hadden ze nog nooit eerder gehad, en nu elke keer moet ik aan hun zachte haren voelen.

Een hutje met uitzicht op de spoorlijn. Een varken zou hierin in Nederland niet gehouden mogen worden.

Van een andere familie kregen we een brief , wonen hier vlakbij, ook in een houten huis, niet zo slecht als het vorige gezin, maar hebben een ander huis nodig. Ze hebben 1 meisje van 4 jr, en tijdens het regenseizoen heeft ze een slechte gezondheid door de vele lekkages. Vader heeft onregelmatig werk dus er is weinig inkomen .Inmiddels helpt moeder mij met het huis schoonhouden en zijn we allebei blij hiermee.
Zij heeft mij ook bij een ander gezin gebracht en dat was zo schokkend; vader ook als dagloner heel weinig inkomen en moeder werkt uit pure noodzaak als wegwerkster en dit is zo verschrikkelijk zwaar. Deze mensen staan de hele dag in de volle zon met zeer primitieve gereedschappen aan de wegen te werken en ik vind het heel erg om vooral vrouwen zo te zien werken. Dit gezin heeft 2 zoontjes van 6 en 4 jr en wonen in een kot, anders kan ik het niet noemen, en allen liggen op de grond, alleen 2 plastic stoelen staan er. Het hutje staat boven op een heuvel en zakt inmiddels helemaal scheef. Het is zo frustrerend om te zien dat er bij vele projecten nieuwgebouwde huizen leeg staan omdat de eigenaren zich op verschillende internationale hulplijsten hebben geplaatst en nu dus ook over 2, 3 of zelfs 4 huizen kunnen beschikken!! En deze mensen, geen tsunami slachtoffers kunnen bij geen enkele instantie aankloppen.
Van een ander gezin met 3 meisjes, 14, 12 en 7 jr heeft vader zich slecht gedragen, is visser maar geen vaste baan. Vader heeft veel gedronken o.a. van tsunamigeld en nu is hun huis nog in belabberde staat. Inmiddels heeft vader beloofd, en voor zover we kunnen zien houdt hij zich eraan, om niet meer te drinken anders stoppen we met alle hulp .Hier helpen we met kleding/eten te kopen.

Moeder en zoon die wij zo graag uitzicht willen bieden op een betere toekomst

Nog een gezin, 2 zoontjes en dochtertje van 2, het meisje heeft op 1 jarige leeftijd hartoperatie ondergaan, vader is dagloner, wonen in houten hutje, het is er erg vies, vader dronk veel door uitzichtloze situatie dus het weinige geld wat binnenkwam ging nog op aan drank. Vader is in dec. 2006 aangereden, de chauffeur wilde er geen politie bij, zag hun behuizing en beloofde nieuw huis te bouwen, helaas; alleen het fundament en 4 muren zijn neergezet en verder niets meer. Ook hebben we geld gegeven om weer voor controle naar het ziekenhuis te gaan, (bus kunnen ze niet betalen) en schoolschoenen/kleding voor de jongens gekocht + etenspakketten.
Weer een ander gezin met 2 kleine kinderen wonen net buiten de rand van een prachtig, door Unesco gebouwd tsunamidorp, hadden tijdens de tsunami een huurhuisje dus maken geen enkele kans op vergoeding want ze hebben geen papieren. Wonen nu in een hut van 3x3m van golfstaal, zowel de “muren”als het dak. Toen wij er weer waren was het er binnen zeker 50C. Onverdraaglijk heet! Ze hebben van buitenlanders, die zich over hen ontfermd hadden, een stukje grond gekregen, tevens met de belofte van een huis, maar tot op heden niets meer gehoord.
Vlakbij school woont een moeder met 2 kleine kindjes, geen man, is er vandoor, het huis is door de tsunami zwaar beschadigd maar de eigenaar heeft het geld meegenomen naar Colombo waar hij nu riant schijnt te wonen en moeder woont in een zwaar beschadigd huis.

Zo kan ik nog wel verder gaan, ook hoe ouderen vaak moeten leven onder slechte omstandigheden. Maar wij maken ons vooral bezorgd om de gezinnen met kinderen, het is zo belangrijk om perspectieven te kunnen bieden, niet alleen voor een beter nu maar ook voor hun verdere leven en m.n. Ron wil proberen scholing voor de wat oudere jongens te vinden om een beroep te kunnen uitoefenen op het gebied van loodgieter, fietsen- of tuktukmaker, timmerman, schilder etc. Aan deze mensen is hier nu heel veel behoefte aan.

Hoe we helpen; op dit moment met eten, schoenen en kleding. Bij een winkel kunnen de mensen eten krijgen voor bijv. 700 rps per week, dit wordt in een schrift opgeschreven wat in de winkel blijft en de mensen moeten thuis ook hun boodschappen opschrijven ( om misstanden te voorkomen; geen zakken met snoep of 10 pakken koekjes) en ik betaal elke maand dat vaste bedrag aan de winkeleigenaar. (het liefst zo klein mogelijke winkeltjes, delen zij ook mee).
Met dus putten te slaan, met electriciteit voor sommigen aan te laten leggen.
We hadden jullie al eerder verteld over Jos Nijenhuis, we zijn druk bezig met elkaar om te kijken hoe hij met zijn Orange Angel Foundation nog meer huizen kan laten bouwen, naast de 39 die er nu al zijn gebouwd, hier horen jullie volgende keer meer over.

En wat zijn we blij dat we met de giften die al zijn binnengekomen, hulp kunnen bieden, maar aanvragen om hulp stromen nog steeds binnen, binnen de kortste tijd gaat het als een lopend vuurtje door de dorpen dat we hulp aan de armsten willen bieden.
En het is hulp voor langere tijd ook omdat de werkomstandigheden hier in SL er zeker niet op vooruit gaan, de economie blijft steken, mede door de oorlogsituatie in het noorden en noord- oosten en het wegblijven van toeristen. Dus houden we ons aanbevolen voor jullie financiële hulp en weet ook dat dat geld tot op de laatste cent goed besteed wordt
Zonder opdringerig te willen zijn, wil ik ons rekeningnr. doorgeven:

41.53.69.355 ABN-AMRO tnv R.L.J.Wilke, ovv Sri Lanka.

Ik vind het eigenlijk best wel lastig om jullie om financiele hulp te vragen, maar als je hier met eigen ogen de omstandigheden ziet en wat je al met een paar euro kunt doen, dan kan ik eigenlijk niet anders.

Tot slot nog even een mededeling dat we gezinsuitbreiding hebben in de vorm van een poesje. Vorige week is ze, in onze tuin vlakbij de voordeur, voortijdig bevallen van 2 kittens, 1 was al dood en de ander heb ik mbv bijvoeding nog 2 dagen in leven kunnen houden, helaas is ze in een nacht wsch. door een varaan uit de doos weggehaald. Moeder was er slecht aan toe, was door een hond gebeten. We hebben haar inmiddels door een dierenarts laten helpen, pootje bleek op 3 plaatsen gebroken te zijn, dus moest het geamputeerd worden en tegelijkertijd is ze gesteriliseerd. Het is inmiddels weer een heel verhaal met zoekraken van de poes en haar weer terugvinden, maar dat verhaal horen jullie volgende keer, oké?

Tot slot nog een mooie uitspraak die we van de week lazen en die we jullie niet willen onthouden:

People may doubt what you say
But believe what you do… Veel liefs en onze hartelijke groeten,
Ron & Yvonne