NIEUWSBRIEF 2

Ede mei 2006-10-30

Lieve familie, vrienden en kennissen,

Zoals beloofd volgt de tweede nieuwsbrief spoedig na onze terugkeer uit Sri Lanka.
Het is een enorm enerverende reis geweest waarin de dingen toch vaak weer anders verlopen dan dat je in eerste instantie denkt.
Op woensdag 27 april kwamen wij aan in het aardige hotel in Kalutara.


Deze kleine plaats met 3 hotels ligt ongeveer 45 kilometer van Colombo wat 2 uur met de auto of 1 uur met de exprestrein betekent.
De eerste dag hebben wij lekker uitgerust van de reis en natuurlijk lekker in de zon bij het zwembad en in zee.



Vrijdag 28 april was de viering van Koninginnedag in Colombo in het oudste en naar onze mening ook mooiste hotel Galle Face. Een receptie van 12.00 uur tot 14.30 uur.
Daar weer een aantal "oude bekende" ontmoet en allen lieten ons weten dat het verstrekken van visa op de wijze zoals wij dat deden heel moeilijk zou zijn.



Na als allerlaatste van het feest weggegaan te zijn waren wij toch wel ontmoedigd en besloten direct naar het hotel terug te gaan met de trein die zoals alle keren dat wij deze gebruikt hebben uitpuilde met mensen. Je kent die beelden wel zoals je op televisie ziet met treinen in India met mensen aan de buitenkant hangend om maar mee te kunnen.



De volgende dag toch weer vol goede moed alle Sri Lankanen die wij vorig jaar hadden ontmoet en waarmee wij intensief E-mail kontakt onderhouden hebben gebeld om afspraken te maken.
Dat ging redelijk goed en de planning was strak met 's morgens, lunchtijd, s'middags en avond afspraken.


Op zondagochtend vroeg al door een van hen uit bed gebeld want die wilde op dezelfde dag nog met ons spreken ivm een interessant project waarvan hij dacht met name Ron te kunnen gebruiken.
Een 5 uur durend gesprek gehad met Seela en Gothamie(zijn echtgenote) over een huisvlijt project waaraan 500 tot 800 personen zouden moeten gaan deelnemen. Het is een door de overheid ondersteund project en ook de Asian Development Bank overweegt hierin te gaan investeren. Zelf heeft Seela een kokosnotenvezel fabriek waar meer dan 20 producten worden gemaakt. Op bijgaande site kun je eens kijken wat daar zoal gemaakt wordt. http://www.intercoirlanka.net/


Hij is een soort Willy Wortel die enorm creatief is in het bedenken van technische toepassingen en het ontwikkelen van machines. En zoals jullie allen weten is het de valkuil van een creatieveling dat hij ook een dromer kan zijn. Dus zoekt hij iemand die het huisvlijtproject meer handen en voeten kan geven om het succesvol te introduceren. Dit lijkt een mooi project in dat goed aansluit bij onze drijfveer om naar Sri Lanka te gaan. Een groot aantal gezinnen wordt op deze manier de mogelijkheid geboden een inkomen te verwerven zonder dat de zorg van de kinderen daaronder hoeft te lijden.



Na de bespreking was hij erg enthousiast en zou hij aan de medewerkers van de overheid voorstellen dat het van essentieel belang is dat Ron deelneemt aan het project. Hierdoor zou het verkrijgen van visa geen enkel probleem meer moeten zijn.
Het klinkt allemaal te mooi om waar te zijn en een vervolgafspraak werd gemaakt om bij hen thuis te dineren en de verdere details te bespreken.



Daarnaast hadden wij gelukkig ook nog allerlei andere afspraken staan die ook veelbelovend konden zijn. Via kennissen in Nederland zijn wij in contact gekomen met William.

Hij is Sri Lankaan en heeft voor de MDF gewerkt (een Nederlands opleidings/consultancy bureau) en heeft nu een mooie thee plantage gekocht waar hij een groot deel van zijn tijd in stopt. Nadat hij eerst uitvoerig zijn verhaal had gedaan(lijkt gewoonte daar) konden wij vertellen wat onze plannen zijn en hoever wij daarmee gevorderd zijn. Hij had al nagedacht over de situatie en kwam met een mogelijke oplossing om visa te kunnen krijgen.
Hij heeft een slapend consultancy bureautje dat hij wel leven in wil blazen door Ron als mede directeur aan te stellen. Dit zo zonder problemen visa kunnen opleveren en ons de mogelijkheid geven daarnaast de dingen te doen die wij daar graag willen doen. Bovendien is zijn echtgenote programma manager bij Unicef en zij kan Yvonne makkelijk als vrijwilligster aan een liefdadigheidsproject toevoegen. Klinkt ook allemaal te mooi om waar te zijn.



Nu ja, om een lang verhaal kort te maken... Na alle besprekingen die met vele mensen hebben plaats gevonden hebben wij in overleg besloten niet op 1 paard te wedden, maar zoveel mogelijk pijlen op onze boog te zetten door open en eerlijk aan allen te vertellen dat onze eerste doelstelling is visa te krijgen en dat wij iedereen die dat wil willen inzetten om ons daarbij te helpen. Verder hebben wij intentie uitgesproken om als de visa er zijn met alle partijen aan tafel te gaan zitten om te kunnen bepalen hoe wij hen van dienst kunnen zijn rekening houdend met de redenen waarom wij naar Sri Lanka willen gaan.



De nieuwsbrief zou te lang worden om alles te vertellen, maar weer zijn wij getroffen door de enorme vriendelijkheid, hulpvaardigheid en gastvrijheid van de bevolking. Meerdere malen zijn wij genodigd geweest te dineren bij mensen thuis, of namen zij ons mee naar hun huis of stelden zij hun privé chauffeur tot onze beschikking.



Het is ontroerend en het heeft ons nog meer vastbesloten gemaakt de stap te nemen daar te gaan wonen. In september staat onze volgende trip gepland en dan hopen wij in de tussentijd al te weten waar wij aan toe zijn. Dan zullen er spijkers met koppen geslagen moeten worden zoals het vinden van een huis en alles wat daar verder nog bij komt kijken. Wij sturen nog wat foto's mee die hopelijk voor zichzelf spreken en houden jullie met de nieuwsbrieven op de hoogte.

Groeten en liefs van:
Yvonne en Ron