De nieuwste berichten uit Sri Lanka.
Het is gelukt: 13 oktober is Kate, de nieuwe Headmistress, zoals zij graag genoemd wil worden, begonnen.
Het afscheid van Nilmini, de vorige Headmaster, ging met enorm veel emoties, tranen, snikken etc gepaard.
De staf was in de veronderstelling dat we nooit meer zo’n goede en lieve Headmaster zouden kunnen vinden.
Nu Kate een aantal weken aan de slag is merk je dat Nilmini al snel op de achtergrond aan het verdwijnen is.
Kate is een zeer capabele Headmistress die enorm veel te bieden heeft op het terrein van de academische vorming alsook het managen van de school.
Daarnaast vindt ze les geven ook erg fijn om te doen en valt zij nu al in voor Matthijs de huidige project coordinator, die met zijn ouders en vriendin een weekje vakantie aan het vieren zijn op Sri Lanka. Ook gaat Kate de volgende Batch, die 5 januari zal starten, nu er 1 maand voor aanvang alweer meer dan 100 nieuwe studenten zich hebben aangemeld, een nog hoger niveau Engels, Expert Class, verzorgen
Voor het moment woont zij in school in afwachting van het vinden van een geschikte woonlocatie..
Hopelijk blijft zij langer aan dan alle voorgangers die zij heeft gehad.
Matthijs Bijl is gearriveerd als opvolger van Jimke Bijlsma en heeft inmiddels al een aantal zaken opgepakt.
We hebben hem ook moeten vragen om het huidige hoogste niveau Engels te moeten geven. Wel hebben we een part time lerares gevonden die 2 lessen per week van hem overneemt, zodat hij zich met de projecten, waarvoor hij hier is gekomen, kan bezighouden. Inmiddels is Guus Aerts als opvolger van Matthijs ook al gearriveerd.De tijd gaat zo onvoorstelbaar snel.
We waren uitgenodigd bij Leonie, de nieuwe ambassadeur, bij haar thuis voor het installatie feestje. Altijd leuk, vooral veel nieuwe contacten met Nederlanders gelegd, en ook voor de lekkere wijn en hapjes welke door de belastingbetalers in Nederland zijn betaald.
Op dezelfde dag mijn nieuwe paspoort opgehaald en direkt door naar de immigratie dienst om het visum over te laten zetten. Toch een weer wat minder eenvoudige procedure als verwacht, maar na wat gezellige gesprekken met mevrouw Jayaratne, de Verdonk van Sri Lanka, lukte het weer om op dezelfde dag alles geregeld te krijgen.
Nayani, de IT teacher, is 2 weken op bezoek geweest in Nederland waar zij een training heeft kunnen volgen om meer kennis te krijgen over trainings methodieken. Dit alles werd grotendeels betaald door PUM die van Buitenlandse Zaken het geld krijgen. (Weer die aardige Nederlandse belastingbetalers) Zij heeft natuurlijk ook velen van de voor haar bekende Nederlanders kunnen ontmoeten en was heel positief over het geheel bij terugkomst.
Inmiddels zijn ze van PUM uit Nederland al op bezoek geweest om te zien hoe het gaat na het bezoek van Nayani. Zelf hebben we meteen de gelegenheid aangegrepen om onze afwijzing van dit jaar om te proberen te zetten in een positief besluit in 2009. Men is zich er van bewust dat een follow-up bezoek heel nuttig kan zijn, dus hopen wij dat Anneke Bal weer op bezoek kan komen in 2009.
Het is ons eindelijk gelukt na straffe en langdurige onderhandelingen een 3 jarig huurcontract af te kunnen sluiten. Wel hebben we de verantwoordelijkheid gekregen voor de air conditioners, want die zijn mede door leeftijd en de zoute zeelucht niet in al te beste staat. We hebben dan ook de airconditioner voor het computerlab al moeten vervangen, Het voordeel van deze verantwoordelijkheid is wel dat we zelf de keuze hebben voor het type, merk en vermogen van de air conditioners. Zo hebben we voor het computerlab een 2 ½ maal groter vermogen genomen omdat er veel apparatuur aan staat die allemaal de nodige warmte afgeven, naast de toch al hoge temperaturen die hier al zijn. Bovendien is een koele ruimte gewoon noodzakelijk voor de levensduur van de computers.
Dan het ongelooflijke nieuws dat al onze studenten, zowel van Engels als IT het examen van augustus hebben gehaald. Het aantal first class passes(100% geslaagden) voor Engels is ook nog nooit zo hoog geweest, wat veel vertelt over de kwaliteit van de leraressen en het instituut.
De huidige studenten hebben al weer de examens in het vooruitzicht. Half december is het zover. We hopen natuurlijk weer op een mooi resultaat.
Het betekent ook dat er weer campagne gevoerd moet worden om de lichting van 5 januari 2009 gevuld te krijgen. Er hebben zich nu al ruim 125 studenten aangemeld . Ziet er dus weer veelbelovend uit.
Inmiddels hebben we onze eerste koffie ochtend gehad waarop de headmasters en principals van scholen uit de wijde omgeveving zijn uitgenodigd om bij ons op bezoek te komen en naast een presentatie over ons instituut werden er twee presentaties door een regionale directeur van een verzekeringsmaatschappij en de general manager van Saman Villas Hotel. (een 5* hotel hier vlakbij).
Zij spraken over welke eigenschappen en kennis jonge mensen nodig hebben om in deze twee branches succesvol te kunnen zijn. Wat zij aangaven gaat het niet alleen om kennis van Engelse taal en/of IT maar vooral over het gedrag en waarde en normen die zij moeten hebben. Het is een begin van het idee om een soort “centre of execellence” te worden voor alle headmasters en principals uit de omgeving. Het heeft voor ons al geleid tot het toegelaten worden op scholen in de klaslokalen om de studenten te informeren over ons instituut. Voorheen konden we alleen folders uitdelen buiten de poort. Dus dat is ook weer een belangrijke stap voorwaarts.
Dan nog de laatste perikelen die wij met onze advocaat hebben die als onze Company Secretary voor ons optreedt.
Al vanaf het begin dat wij met hem voor de registratie van de school hebben samengewerkt waren er veel irritaties over de vele fouten die hij maakte en de communicatie die verre van ideaal was. Gedurende de loop van de tijd hoopten de frustraties alleen maar verder op tot het niveau dat we besloten om, in samenspraak met het bestuur hier tijdens de bestuursvergadering van 31 oktober, hem mede te delen dat wij de samenwerking willen beeindigen.. Tot onze verrassing kwam er op de dag van de vergadering een E-mail van hem dat hij niet meer verder wilde met ons. Probleem lost zich dus vanzelf op. Tijdens de vergadering liet hij het bestuur weten dat hij niet kan samenwerken met iemand die zijn adviezen niet opvolgt en die fouten maakt. Heb hem lekker uit laten praten en na zijn vertrek mijn versie van het verhaal gedaan en zijn toen als vrienden verder gegaan zoals tot nu toe altijd het geval is geweest.
Gelukkig hadden we via een van de bestuursleden al een andere secretaris gevonden die ook nog zo sympatiek tegenover het project staat dat zij een sterk gereduceerd tarief hanteert.
De weesmeisjes, die bij ons op bezoek zijn geweest, hadden ons uitgenodigd om bij hen in het weeshuis te komen. Samen met onze 2 leraressen Engels naar Colombo afgereisd. Zij hebben ons enorm verrast met optredens, zingen, dansen, toneel. Zij wonen in een redelijk gebouw dat goed wordt schoon gehouden. Maar ja toch nog met 24 meiden in een slaapzaal in stapelbedjes en zo. Als je dan vooral die kleinere meisjes ziet dan zou je ze zo mee willen nemen om ze een “ gewoon” leven te kunnen bieden. Zoals we ook vorige keer al schreven hebben de meisjes een heel minderwaardig zelfbeeld omdat ze wees zijn en dit soort uitjes of bezoeken of zoals we ook gedaan hebben met elkaar in een 5* hotel een ijsje gaan eten helpen hen om een beter beeld van zichzelf te krijgen en duidelijk te maken dat er voor iedereen veel te bereiken is als je daarin gelooft.
Uit waardering voor wat we hier doen heeft het Nederlandse bestuur een bedrag voor ons ter beschikking gesteld om of tickets voor een bezoek aan Nederland te betalen of aan een lekkere vakantie te besteden. We waren er helemaal verlegen onder, want we doen het werk hier met heel ons hart en met veel plezier.
Inmiddels hebben we een leuke trip geboekt naar de Malediven.
Dat was heerlijk. Ongelooflijk hoe de onderwaterwereld er uit ziet. We hebben uren gesnorkeld en nooit eerder zo enorm veel verschillende vissen gezien.Lekker uitgerust, veel gelezen en geweldig genoten. Het was echt een paradijsje voor ons.
En we hebben voor de 2e keer het Sinterklaasfeest op school met de staf gevierd, compleet met lootjes trekken en gedichtjes bij de presentjes. Net als vorig jaar had ik op internet Engelstalige Sinterklaasliedjes gevonden en die werden een week lang tijdens de lunch ingestudeerd zodat Sint met een goed gevoel ontvangen kon worden. Helaas waren er nu geen pepernoten, speculaas, marsepein en chocoladeletters zoals vorig jaar, maar de pret was er niet minder om. Matthijs had nog een prachtige mijter + bijbehorende baard gemaakt en zien jullie hier het resultaat:
Een heel positief gesprek gehad met een medewerkster van de Nederlandse ambassade na het bericht van Leonie,ambassadeur, dat er voor sponsoring dit jaar geen geld meer beschikbaar is.
Gelukkig hebben we heel goede relaties met de medewerkers van de ambassade en heb ik gebeld over de mogelijke sponsoring van zonne- en wind- energie voor het schoolgebouw.
Hiervoor zijn offertes in de maak en het gaat zoals je kunt voorstellen over een behoorlijk groot bedrag.
Alida is degene die zich daarmee bezig houdt en zij dacht zeer constructief mee hoe wij mogelijk volgend jaar voor sponsoring in aanmerking kunnen komen. We doorliepen alle mogelijke potten die daarvoor beschikbaar zijn van educatie, werkgelegenheid, duurzaamheid, mensenrechten etc. Door samen creatief te zijn hebben we eigenlijk voor al die potten wel redenen kunnen bedenken waarom de school daarvoor in aanmerking zal moeten kunnen komen. Nu ja, volgend jaar zal het duidelijk moeten worden of het niet alleen bij creatieve gedachten blijft.
Zoals gebruikelijk zal Yvonne nog verdere aanvullingen doen op onze belevenissen.
===============================================================
En waar zal ik beginnen? We maken steeds weer zoveel nieuwe dingen mee en gelukkig zijn dat steeds meer leuke ervaringen.
Alhoewel: laatst sliepen we een nacht in Colombo ivm het feestje bij de ambassadeur en toen we na afloop in het hotel naar de lift liepen viel het licht uit. Dat is weer 1 van de zovele kortsluitingen hier, dachten we, na een paar minuten in het donker gewacht te hebben konden we met de lift naar boven en zagen we vanuit het raam wat vuurpijlen afgeschoten worden. We vonden dat wel vreemd omdat we in het uiterste gedeelte van Colombo zaten waar vlakbij de regeringsgebouwen liggen en ook dit hotel in een zwaar bewaakt gedeelte ligt. Maar goed, we gingen meteen naar bed, Ron viel meteen in slaap maar ik hoorde nog wat vage geluiden die ik niet thuis kon brengen. Blijkt de volgende dag dat 2 vliegtuigjes van de Tamil Tijgers het luchtruim van Colombo waren binnengedrongen en een bomaanslag uitvoerden op de electriciteitscentrale (op 1km afstand van ons hotel). Gelukkig geen slachtoffers en vrij weinig schade. Maar vlak achter ons hotel werd geprobeerd door afweergeschut die vliegtuigjes neer te halen en dat waren ook o.a. die vuurpijlen die we zagen.
Het is maar goed dat je van te voren niet weet wat je soms allemaal te wachten staat, dan kun je overspoeld worden en was je er misschien nooit aan begonnen of ga je denken van: dat redden we nooit, maar als we zo terugkijken op bijna 2 jaar nu in Sri Lanka, zijn we blij dat we hier nog zijn en dat gevoel komt vooral door de vaak kleine veranderingen die we kunnen bewerkstelligen in het leven van de mensen hier. Als we alleen al denken aan alle studenten van de afgelopen jaren (waar natuurlijk ook zovelen uit Nederland hun steentje aan hebben bijgedragen).
We zijn behhorlijk druk op huizenjacht. Vele huizen bekeken maar de meesten wil/kun je echt niet wonen. Er zijn veel bekenden die voor ons zoeken, maar tot nu toe zonder resultaat. Of het huis niet goed, of problemen met de eigendoms rechten of testamenten etc.
Deze week gaan we nog 1 huis bekijken en als dat het niet wordt besluiten we om een stuk grond te kopen en een huis te laten bouwen. Eigenlijk wilden wee daar nog een paar jaar mee wachten, maar we worden er bijna toe gedwongen. We willen ook absoluut van ons huidige adres weg ivm de enorme geluids en vuil overlast.
Saman heeft ons een mooi stuk grond lasten zien zo'n 3-3,5 kilometer land inwaatrs weg van de trein en autoverkeer. Het lijkt ons een mooie plek met een mooi uitzicht over de rijstvelden etc.
Nog even afwachten dus en dan nog het geduld hebben, als we de beslissing genomen hebben, om nog ongeveer 6 maanden hier te moeten blijven wonen.
We houden jullie van de ontwikkelingen op de hoogte.
We merken dat de Tsunami begrijpelijkerwijs bij veel mensen steeds meer op de achtergrond is komen te staan, er zijn zoveel rampen gaande, zowel door natuurgeweld als door menselijk handelen, maar het is voor ons nog steeds heel bijzonder en ook een eer om ter nagedachtenis van Lideke, ons in te zetten voor de school en dat geldt voor Ron dan natuurlijk in het bijzonder.
Maar om aan te geven dat er ook meer momenten zijn voor ontspanning, kan ik jullie vertellen dat we enige tijd geleden vanuit een dorpje in het zuiden een boottocht hebben gemaakt om walvissen en dolfijnen te zien. Het was geregeld door iemand van de ambassade tegen een sterk gereduceerd tarief, ’s ochtends om 06.30u was het vertrek dus hadden we de nacht ervoor in een hotelletje geslapen en dan genieten we al van het uitje. We hebben dan echt even het gevoel van vakantie en gelukkig is het autorijden ietsjes meer ontspannen richting het zuiden, er is duidelijk veel minder verkeer (en minder ongelukken, de weg waaraan we vlakbij wonen wordt nu de weg des doods genoemd, er is een schrikbarend aantal auto-ongelukken met dodelijke afloop. We denken weleens als we geconfronteerd worden met de rij-stijl van de gemiddelde automobilist, dat ze hun rijbewijs met koffiepunten of zo gekregen hebben).
We waren op tijd in de haven maar geheel vlg Sri Lankaans gebruik vertrokken we 1 ½ uur later en helaas hebben we geen walvis of dolfijn gezien, wel 3 vliegende vissen en dat dan maar als hoogtepunt beschouwd want als je het kleine niet meer kunt waarderen dan mis je veel vreugde. (het blijft natuurlijk wel jammer, misschien een evt. volgende keer meer geluk.)
Er cirkelen hier net 2 zee-arenden rond ons huis, prachtig om ze te zien zweven in de lucht.
Met de lopende projecten van m’n stichting gaat alles heel voorspoedig, zelfs kan ik een heel positieve ervaring vertellen: 1 van de gezinnen die ik help waarvan de vader schelpenfiguurtjes aan toeristen verkoopt (die er nauwelijks zijn) en zijn zoontje met ernstige gezondheidsproblemen tobt vanwege allerlei complicaties door z’n “waterhoofd” en dure geneesmiddelen moet gebruiken, heb ik de vader aan een fulltime baan kunnen helpen bij een mooi hotel, gerund door een Zwitserse. Wij kwamen dat hotel op 1 van onze fietstochtjes tegen en raakten met de eigenaresse aan de praat. Ze gaf aan dat het heel moeilijk was om aan betrouwbaar personeel te komen en toen stelde ik Janaka (de vader) voor om eens kennis te maken en dat heeft geresulteerd tot een mooie job voor hem en we zijn er allemaal blij mee; Janaka en z’n gezin natuurlijk, Gabriele, de eigenaresse en wij natuurlijk ook.
Dan had ik vorige keer verteld van het 12-jarig meisje dat niet kon lezen of schrijven en het me maar niet lukte om bijles voor haar te regelen, eerst had ik een lerares gevonden die geen geduld voor haar kon opbrengen en haar begon uit te schelden, toen met de hulp van 1 van onze studenten van school iemand gevonden die zelfs een psycho-therapeutische achtergrond had en het heel graag met haar wilde proberen, helaas vond toen de moeder de afstand (5 km) om met de bus te reizen te bezwaarlijk en kwam ze na 1x niet meer op de bijles. Vervolgens heb ik geprobeerd de moeder van het gezin tot verschillende keren toe te bezoeken, het bleek dat ze ivm familieproblemen enkele weken in het binnenland waren. Ik heb toen bijna de moed opgegeven maar gelukkig na een gesprek met 1 van onze leraressen Engels (Menik) nog 1 laatste poging gedaan en dat heeft ertoe geleid dat een zus van Menik haar nu bijles geeft en na wat startproblemen is ze nu heel gemotiveerd, maakt haar huiswerk, komt elke dag en kan nu na 3 weken tot 20 tellen en de meeste letters van het alfabet schrijven, goed he?
Het gezin waar ze uitkomt is erg onontwikkeld, niemand in het gezin kan lezen of schrijven, een oudere broer en haar jongste zus zijn geestelijk onvolwaardig, een andere zus had al een baby op 17-jarige leeftijd en nog een broer is aan de drank verslaafd.
Dit is 1 van de gezinnen die wel onder heel grote moeilijkheden leven en besefte ik na enige tijd dat ik zo’n gezin niet kan onderhouden (dat zal dan tot in lengte van dagen duren en ontstaat er een veel te grote afhankelijkheid) maar het zou geweldig zijn als we dit meisje weer naar school kunnen laten gaan en haar zoveel mogelijk proberen te begeleiden.
Met het jongetje Hirushi, van het hazenlipje, gaat het heel goed, hij heeft nu 1 operatie gehad en is z’n bovenlip gesloten en een groot deel van het gezwel weggenomen.
En z’n ouders zijn zo ongelofelijk blij hoe het allemaal gaat, en ook heel trots, want toen hij opgenomen werd kwamen alle artsen bij hen kijken naar de speciale zuigfles en speen, die 1 van m’n vriendinnen had opgestuurd en die dit gezin ook “geadopteerd” heeft, waardoor hij nu redelijk normaal kan drinken ipv met een injectiespuitje waarmee de voeding in z’n mondje werd gespoten.
Niemand in dit ziekenhuis had ooit eerder zo’n zuigfles gezien en ook de moeders van andere patientjes keken met argusogen.
Over een half jaar wordt hij weer geopereerd maar voorlopig heeft hij nog speciale (dure) voeding nodig die we kunnen geven en stop ik ook af en toe nog wat extra’s toe in de vorm van kleding en schoolspullen voor z’n broer en zus.
Ook een verdrietige omstandigheid, bij 1 van onze andere gezinnen; het jongetje, nu 9 jaar, heeft bij de geboorte hersenletsel opgenomen en heeft daardoor een zwakke gezondheid en ontwikkelingsproblemen. Het vocht in z’n hersenen moet dmv drains worden afgevoerd en helaas zijn hier laatst zoveel complicaties bij ontstaan dat hij tot 2x toe een hersenoperatie heeft moeten ondergaan waarbij hij 3 weken in coma heeft gelegen. We hebben hem een paar keer bezocht, vooral ook tot steun voor z’n ouders, en het raakt je dan als je hem daar zo ziet liggen op de intensive care. Z’n moeder heeft al die weken in het ziekenhuis doorgebracht, zittend op een stoel en als ze te moe werd, haar hoofd op z’n bedje legde om een hazenslaapje tte doen. Ze was oververmoeid en had weinig gegeten, zowel uit bezorgdheid als ook de financiele beperkingen, dus ook dit gezin hebben we naast de normale hulp wat extra gegeven. Inmiddels is hij weer thuis, aanvankelijk leek het goed te gaan, kon hij met hulp wat lopen en heel langzaam wat woordjes zeggen maar zijn toestand was van de week zo verslechterd dat hij weer in Colombo opgenomen moest worden.
Dit zijn natuurlijk altijd gebeurtenissen die overal in de wereld plaatsvinden maar omdat we dit gezin al meer dan 1 jaar kennen en het zulke lieve mensen zijn, voelen we ons erg betrokken bij hen. Wat dat betreft zou ik al die mensen, die de stichting steunen,zo graag alle gezinnen die geholpen worden laten zien en met elkaar kennis laten maken maar helaas moeten jullie het met m’n verhaal en de foto’s doen.
We hebben van de week de 1ste steen gelegd voor een nieuw huis, dankzij een geweldige donatie. Het betreft een gezin met 6 kinderen die in een bouwval wonen met slechts 2 kamers en een “buiten”keuken, dwz een afdakje, gemaakt van sloophout en asbest.
Het blijft ook voor ons toch een bijzonder moment, zo’n steenlegging en bij de bijbehorende rituelen aanwezig te zijn.
Ik vraag me wel eens af of er een moment komt dat we gewend zijn aan de prachtige natuur hier, de blijheid van de mensen die we kunnen helpen, maar vooralsnog genieten we nog heel bewust van dit alles.
Laatst bezochten we een prachtig versierde Hindu-tempel, zij gebruiken heel veel afbeeldingen van hun vele goden in de meest felle kleuren geschilderd, niet echt onze smaak maar wel heel indrukwekkend. De meeste indruk maakte echter de priester van deze tempel die ons rondleidde, een bijzondere man door z’n voorkomen en die ons heel indringend steeds aankeek. Dan realiseren we ons wat een unieke ontmoetingen we in dit land kunnen meemaken omdat we hier nu al langere tijd wonen en ons duidelijk geen toerist meer voelen.
Dit zijn natuurlijk altijd gebeurtenissen die overal in de wereld plaatsvinden maar omdat we dit gezin al meer dan 1 jaar kennen en het zulke lieve mensen zijn, voelen we ons erg betrokken bij hen. Wat dat betreft zou ik al die mensen, die de stichting steunen,zo graag alle gezinnen die geholpen worden laten zien en met elkaar kennis laten maken maar helaas moeten jullie het met m’n verhaal en de foto’s doen.
We hebben van de week de 1ste steen gelegd voor een nieuw huis, dankzij een geweldige donatie. Het betreft een gezin met 6 kinderen die in een bouwval wonen met slechts 2 kamers en een “buiten”keuken, dwz een afdakje, gemaakt van sloophout en asbest.
Het blijft ook voor ons toch een bijzonder moment, zo’n steenlegging en bij de bijbehorende rituelen aanwezig te zijn.
Ik vraag me wel eens af of er een moment komt dat we gewend zijn aan de prachtige natuur hier, de blijheid van de mensen die we kunnen helpen, maar vooralsnog genieten we nog heel bewust van dit alles.
Laatst bezochten we een prachtig versierde Hindu-tempel, zij gebruiken heel veel afbeeldingen van hun vele goden in de meest felle kleuren geschilderd, niet echt onze smaak maar wel heel indrukwekkend. De meeste indruk maakte echter de priester van deze tempel die ons rondleidde, een bijzondere man door z’n voorkomen en die ons heel indringend steeds aankeek. Dan realiseren we ons wat een unieke ontmoetingen we in dit land kunnen meemaken omdat we hier nu al langere tijd wonen en ons duidelijk geen toerist meer voelen.
Verder hebben we 2 kinderen van rond de 13 jaar aan een studie-financiering geholpen; zij hebben recentelijk een examen afgelegd en op basis van de zeer hoge uitkomsten mogen ze naar een andere (veel betere) school wat natuurlijk extra kosten voor de ouders meebrengt. Door toelating op die andere school maken ze later een veel betere kans om op de universiteit toegelaten worden.
En het gaat goed met de groententuinen, af en toe word ik overspoeld met diverse groenten die de mensen vol trots komen brengen en die ik dan weer verder uitdeel, het is vaak veel te veel voor ons.
Ook ben ik ook nog druk bezig met de school waarover we in onze vorige brief hebben geschreven. De principal, docenten en de kinderen zijn heel blij en trots met hun vernieuwde school, als ik langs fiets wordt er uitbundig gezwaaid en hebben we ook wat prive-contact met de lerares Engels die een grote en belangrijke rol heeft gespeeld bij het hele gebeuren. Ik had een brief naar de minister van onze provincie gestuurd met de vraag om o.a. een voetgangersbrug en de aanleg van een waterleiding. Hierop tot nu toe nog geen enkele reactie ontvangen en helaas heeft zich 2 weken geleden een ernstig ongeluk met 1 van de leerlingen voorgedaan tijdens de oversteek op die beruchte snelweg. Hij stak, samen met een lerares en z’n tweelingbroer de weg over toen met grote snelheid een busje naderde, de lerares en z’n broer liepen terug maar hij rende door en werd vol gegrepen. Hij is met spoed naar Colombo overgebracht, heeft hersenletsel maar hij is nu te zwak om geopereerd te worden, hij moet eerst aansterken. Dus voor mij een reden te meer om er weer met volle kracht tegenaan te gaan en een afspraak proberen te krijgen. Inmiddels heb ik ook vriend Saman ingeschakeld, hij probeert nu via zijn contacten wat druk uit te oefenen.
Af en toe bekruipt je een gevoel van moedeloosheid als je leest (en ziet) hoe corrupt hier de dingen vanuit de overheid zijn en dat er zoveel geld wordt weggesluisd en er zoveel malafide praktijken gaande zijn binnen de ministeries terwijl hun eigen bevolking met steeds minder hun hoofd boven water proberen te houden.
Ook hier zien we natuurlijk steeds meer gevolgen van de wereldwijde economie- crisis en ik denk dat het zeker voor de ontwikkelingslanden nog veel moeilijker is door het gebrek aan financiele reserves.
Misschien komt er iets goeds uit deze crisis en dat er bezinning plaats gaat vinden hoe verder te gaan en er misschien meer gezocht moet worden naar een betere balans.
Maar goed, de oplossing is niet zomaar te vinden, daarvoor moet er heel veel gebeuren, gelukkig zie je dat wereldwijd er veel contacten plaatsvinden en men gezamenlijk naar wegen zoekt.
Ik kwam laatst een paar mooie regels tegen die ik aan jullie tot besluit wil schrijven:
Zolang ik nog kan huilen,
kan ik veel droefenis vergeten,
zolang ik nog tranen heb
kan ik mijn verloren geliefden bewenen.
Maar wanneer m’n ogen droog en onaangedaan blijven,
dan is de duisternis werkelijk neergedaald.
En het gaat goed met de groententuinen, af en toe word ik overspoeld met diverse groenten die de mensen vol trots komen brengen en die ik dan weer verder uitdeel, het is vaak veel te veel voor ons.
Ook ben ik ook nog druk bezig met de school waarover we in onze vorige brief hebben geschreven. De principal, docenten en de kinderen zijn heel blij en trots met hun vernieuwde school, als ik langs fiets wordt er uitbundig gezwaaid en hebben we ook wat prive-contact met de lerares Engels die een grote en belangrijke rol heeft gespeeld bij het hele gebeuren. Ik had een brief naar de minister van onze provincie gestuurd met de vraag om o.a. een voetgangersbrug en de aanleg van een waterleiding. Hierop tot nu toe nog geen enkele reactie ontvangen en helaas heeft zich 2 weken geleden een ernstig ongeluk met 1 van de leerlingen voorgedaan tijdens de oversteek op die beruchte snelweg. Hij stak, samen met een lerares en z’n tweelingbroer de weg over toen met grote snelheid een busje naderde, de lerares en z’n broer liepen terug maar hij rende door en werd vol gegrepen. Hij is met spoed naar Colombo overgebracht, heeft hersenletsel maar hij is nu te zwak om geopereerd te worden, hij moet eerst aansterken. Dus voor mij een reden te meer om er weer met volle kracht tegenaan te gaan en een afspraak proberen te krijgen. Inmiddels heb ik ook vriend Saman ingeschakeld, hij probeert nu via zijn contacten wat druk uit te oefenen.
Af en toe bekruipt je een gevoel van moedeloosheid als je leest (en ziet) hoe corrupt hier de dingen vanuit de overheid zijn en dat er zoveel geld wordt weggesluisd en er zoveel malafide praktijken gaande zijn binnen de ministeries terwijl hun eigen bevolking met steeds minder hun hoofd boven water proberen te houden.
Ook hier zien we natuurlijk steeds meer gevolgen van de wereldwijde economie- crisis en ik denk dat het zeker voor de ontwikkelingslanden nog veel moeilijker is door het gebrek aan financiele reserves.
Misschien komt er iets goeds uit deze crisis en dat er bezinning plaats gaat vinden hoe verder te gaan en er misschien meer gezocht moet worden naar een betere balans.
Maar goed, de oplossing is niet zomaar te vinden, daarvoor moet er heel veel gebeuren, gelukkig zie je dat wereldwijd er veel contacten plaatsvinden en men gezamenlijk naar wegen zoekt.
Ik kwam laatst een paar mooie regels tegen die ik aan jullie tot besluit wil schrijven:
Zolang ik nog kan huilen,
kan ik veel droefenis vergeten,
zolang ik nog tranen heb
kan ik mijn verloren geliefden bewenen.
Maar wanneer m’n ogen droog en onaangedaan blijven,
dan is de duisternis werkelijk neergedaald.
Met nog een allerlaatste mededeling dat we van 20 december t/m 5 januari in Nederland zijn.
We hebben onze agenda zoveel mogelijk leeg gehouden om veel tijd met onze kinderen door te kunnen brengen. Zij zijn beiden een nieuwe fase van hun leven ingegaan, Fabian en Erika hebben hun eerste nieuwe huis in Driel gekocht en Timo en Willemijn hebben een leuk huis in Utrecht gevonden en wonen nu ook samen. Voor ons natuurlijk reden genoeg om te zien hoe ze wonen.
Met onze lieve groet aan allen die dit lezen,
Ron & Yvonne.
Met onze lieve groet aan allen die dit lezen,
Ron & Yvonne.
