Lieve Familie, Vrienden en Bekenden,
Na enige tijd weer eens een bericht uit Sri Lanka.
De week voor ons vertrek naar Canada hebben wij nog wel wat spannende en leuke dingen meegemaakt.
Het spannende is dat wij een onverwachte bewoner op de boven verdieping hadden.
Zonder dat wij op de hoogte waren had zich een slang gehuisvest welke wij ontdekten toen wij met een paar mensen van de verzekering op het balkon boven zaten.
Het beest kroop achter het raam voorbij wat door een van de personen werd gezien.
Gauw beneden de sleutel gehaald en de fotocamera.
Eenmaal in de kamer ontdekten wij al snel waar de slang zich ophield en ik moet zeggen het was indrukwekkend.
Een slang met een lengte van zeker 2 meter (geen visserslatijn, zie de foto’s) kroop bij onze binnenkomst over de grond en rolde zich op onder de bank om ons eens rustig te bekijken. Met behulp van onze overbuurman hebben wij de slang weten te verjagen en nadat deze van het balkon in de tuin was gevallen ging hij ervandoor.
Dus onze toekomstige gasten zullen hun appartement misschien moeten delen met de plaatselijke fauna.
In deze week is ook de nieuwe stagiaire, Roos Damen, aangekomen, die samen met Lisette het schip zal bemannen tijdens onze afwezigheid als wij naar Canada zijn.
Op de laatste werkdag tijdens die week had de studentenvereniging een uitgaansdag georganiseerd. Met zo’n 35 studenten zijn we met de bus naar een mooi natuurpark geweest, waar je vooral op moest letten niet door de veeltallig aanwezige bloedzuigers gebeten te worden. Vervolgens een lunch gehad en nog een bezoek gebracht aan het mooie strand van Unawatuna. De hele dag bewolking en regen, maar dat deed geen afbreuk aan de pret die wij hebben gehad. De hele busreis, over de gehele dag zeker zo’n 6 uur, werd er onder begeleiding van trommels die door een aantal studenten waren meegenomen,gezongen. Mooie Sri Lankaanse liedjes en af en toe door de staf ook wat Engelstalig gezang.
Dan is het zover dat de reis naar Canada gaat beginnen. Na een bezoek bij onze vrienden Mohini en Bert Gunasekera op zondag doorgereisd naar een hotel in de buurt van het vliegveld. Dinsdagochtend om 03.00 uur moesten wij uit bed om naar de luchthaven te gaan en begon om 07.00 uur de lange reis via Singapore-Hongkong naar Vancouver. Alles bij elkaar zo,n 24 uur vliegen met een tijdsverschil van 12,5 uur.
Maar ach wij zijn nog jong en kunnen dat makkelijk aan.
Daar werden wij door mijn zus en zwager opgevangen en zijn wij een aantal dagen bij hen in huis geweest. Erg gezellig en erg verwend. Eerst hebben wij zeer feestelijk het 50 jarig huwelijksfeest van mijn oudste broer en schoonzus gevierd en vervolgens ook nog 2 dagen familiereünie gehad.
Het waren zeer feestelijke dagen met bijzondere ontmoetingen van je broers en zussen in Canada. Na afloop van al deze feestelijkheden met een van mijn broers(voor intimi, mijn “tweeling”broer) met een gigantisch grote camper naar Vancouver eiland gegaan om daar naast de stad Victoria de mooiste plekjes van het eiland te bezoeken en zelfs ook nog dolfijnen en een walvis gezien. Zeer spectaculair ondanks het tegenvallende weer.
Na 4 dagen samen was het voor ons helaas tijd weer van het eiland af te gaan en werden wij alweer opgehaald door onze gastheer en vrouw Bill en Ria, die ons onderweg nog op een lekkere lunch trakteerde en s’middags met Yvonne boodschappen gingen doen en Bill en ik een prachtige 9 holes op de golfbaan hebben gelopen.
Aan alles komt een eind en na een heerlijk sushi diner met een taxi richting Vancouver vliegveld waar wij om 03.00 uur vertrokken terug naar “huis” via Hongkong- Kuala Lumpur en Singapore naar Colombo. Deze reis duurde zelfs nog langer dan de heenreis, maar nog steeds zijn wij jong en kunnen dat hebben..
Aangekomen om 18.00u weer eerst naar het hotel bij het vliegveld in de buurt om te gaan slapen en de volgende ochtend door te reizen naar Induruwa.
Wij ontvingen een SMS op het vliegveld van Colombo dat het Nederlandse echtpaar eindelijk na 8 weken op borgtocht de dag ervoor was vrijgelaten. Hierover zal Yvonne meer berichten.
Het verhaal van de registratie via onze advocaat is nog steeds niet ten einde, want bij terugkomst kregen wij bericht dat er weer handtekeningen ontbraken op de documenten, omdat hij vergeten had aan te geven dat op die plaatsen ook nog getekend moest worden, dus vanuit het hotel eerst maar naar de advocaat om dat in orde te maken. Het was een zeer onderkoelde ontmoeting en hij wilde direct zijn geld ontvangen. Besproken dat ik de volgende dag het bedrag op zijn rekening zou storten. De volgende dag toch besloten om niet alles te storten daar er anders misschien niets meer voor de registratie gedaan zou worden en dat werd ook wel door hem geaccepteerd.
’s Middags nog op bezoek op de school waar inmiddels door de beide stagiaires geweldig werk was verricht. De nieuwe Batch is namelijk op 10 september van start gegaan en dat vraagt altijd veel van je organisatietalent.
Eerste dag allemaal toespraken en presentaties over de school en indeling van de klassen etc. Allemaal prima verlopen. Lieve Lisette en Roos enorm bedankt dat jullie dit zo goed hebben gedaan, net als de rest van de staf.
Het is onvoorstelbaar dat het gelukt is om meer dan 80 studenten te interesseren voor de school en dit heeft dan ook tot gevolg dat wij de lerares engels en de administratrice een fulltime contract hebben aangeboden om al het werk goed te kunnen blijven doen.
In het bijzonder wil ik nog even vermelden dat wij erg blij zijn dat Lexima BV weer bereid is geweest te sponsoren zodat wij beurzen voor de allerarmsten van de studenten van deze Batch kunnen aanbieden. Alle medewerkers daar bedankt namens de studenten en de staf, alsook namens de Lideke Wery Stichting.
Nog wel tijdens onze afwezigheid wat moeilijke situaties meegemaakt, zoals het niet komen opdagen van de teacher trainer. Een Ghanees die toegezegd had begin september aanwezig te zijn, maar die zonder enig bericht niet is gekomen en nu niet meer reageert op E-mail of telefoon van onze kant. Roos heeft haar talenten als lerares aangeboord en geeft voorlopig even les aan deze klas. Gelukkig gisteren een leraar gevonden die het van haar kan overnemen. Roos top dat je dit hebt willen doen. Wel hebben wij dus nu geen training voor de teachers, maar dat vangen wij wel weer op door hen naar wat externe programma’s te sturen waar zij hun kennis kunnen vergroten.
Daarnaast hebben ze ook nog een Tsunami waarschuwing mee gemaakt die toch tot veel paniek onder de bewoners heeft geleid. Velen vertrokken met hun beperkte huisraad op de nek het binnenland in en ook de staf kon die dag niet naar school toekomen.
Lisette en Roos voelden zich voldoende veilig op de eerste etage van het schoolgebouw.
Gelukkig was het loos alarm en keerde de rust weer snel terug.
Na enige dagen het werk weer opgepakt te hebben en weer gewend te zijn aan de Sri Lankaanse omstandigheden, gaan wij ons alweer voorberieden op de komende registratie en de daarbij behorende personele veranderingen die doorgevoerd moeten worden.
Nog steeds vervelen wij ons niet en zal het de kunst zijn om ook momenten van rust te vinden.
Yvonne zal nu verder gaan met haar belevenissen die zeker niet minder boeiend en enerverend zijn als die van mij met de school.
Ron heeft al het een en ander geschreven over m’n betrokkenheid bij het Ned. echtpaar.
Vlak voor ons vertrek ben ik nog 3x naar Colombo afgereisd om hen te bezoeken en van eten te voorzien, en daarnaast hen zoveel mogelijk proberen bij te staan in die moeilijke omstandigheden. Die week vond ook nog hun rechtszaak plaats wat zeer chaotisch en teleurstellend verliep. Allereerst moet ik, aangekomen in het gerechtsgebouw, altijd eerst hun advocaat zien te vinden en moet ik vaak diverse rechtszalen aflopen om te zien waar hij is. Het is een verschrikkelijk onbehouwen figuur die alleen maar op geld uit is geweest en werkelijk niets voor hen heeft gedaan. Maar aangezien de Ned. vrouw hem vertrouwde, en in eerste instantie geen andere advocaat wilde, moesten we wel met hem blijven dealen. Tijdens dat zoeken naar hem wilde 1 van de SriLankaanse mensen, die borg wilden staan, weglopen omdat hij het niet meer zag zitten op dat moment en moest ik hem weer achterna, tot buiten de poort, om hem weer te bewegen naar binnen te gaan.En ondertussen werden gevangenen binnen gebracht en probeer ik ook om hen allebei nog even te spreken en hen moed te geven. Eigenlijk mag je niet met hen praten, als ze in een cel moeten wachten, maar met vriendelijk lachen naar de bewakers lukt het vaak wel om hen even te zien. Toen de rechtszaak begon, werd de borgstelling weer afgewezen door de rechter en wilde ze inhoudelijk op de zaak ingaan maar toen was “onze” advocaat er alweer vandoor, en moest ik het op een holletje zetten om hem nog te pakken te krijgen (die man heeft zo’n 20 rechtszaken per week) maar hij blafte me af dat hij nu niets kon doen en weer naar een andere zaak toe moest. Dus ging ik weer gauw terug om te zien hoe het in de rechtszaal verliep (bij binnenkomst in de zaal moet je altijd even knikken richting de rechter) en toen bleek dat de rechter de zaak weer verdaagd had tot 20 september; “wegens afwezigheid van de advocaat” zoals ze toelichtte.En dan worden de gevangenen weer teruggebracht naar de cel en lopen wij daar op dat terrein rond, gedesillusioneerd en ook zwaar gefrustreerd over de gang van zaken en ondertussen maar weer even proberen om bij het echtpaar in de buurt te komen om ze het gebeurde uit te leggen. En later zei ik ze weer weggevoerd worden naar de gevangenisbus en dat zijn, zeker op dat moment, hele verdrietige momenten.
Ik zou ze ’s middags weer bezoeken in de gevangenis maar de dag ervoor had ik een doorgestuurd bericht van een Nederlander via de ambassade gekregen met een naam van iemand die een broer was van de gouverneur van deze provincie en heb hem de zaak in een gesprek uitgelegd. Hij is, als we hem kunnen geloven, daarna gelijk aan ’t bellen gegaan met diverse instanties, ook die van het High Court, en belde me ’s avonds terug dat er vaart achter gezet zou worden om de zaak voor het High Court te krijgen, waar ze met behulp van een nieuwe advocaat zeker veel meer kans maakten om op borg vrij te komen. En waarschijnlijk zou het die dag (vrijdag) erop al kunnen. Maar al met al heeft dat toch nog een kleine week geduurd. En gelukkig voor hen kwamen een oom en tante dat weekend over en zij hebben zich ook enorm ingezet, ook om bijv. medische hulp te krijgen.Maar uiteindelijk zijn ze op borg vrij gelaten op de middag van onze thuiskomst en hebben we elkaar de volgende dag ontmoet en dat was natuurlijk onvergetelijk.
Ik vertel jullie nu maar een klein stukje van wat er gebeurd is maar jullie zullen wel begrijpen dat het een heel intensieve periode is geweest, niet in het minst natuurlijk voor het echtpaar zelf!
Het actualiteitenprogramma Een Vandaag is 2x in Sri Lanka geweest, we hebben een heel goed contact met hen gekregen, en die zullen waarschijnlijk a.s. donderdag, 27-9 aandacht aan deze zaak geven met een interview van het echtpaar.
Helaas heb ik m’n eigen werkzaamheden hierdoor op een lager pitje moeten zetten, en werden sommige gezinnen al ongerust waarom ze niets hoorden, inmiddels ben ik weer druk bezig met de hulp te verlenen en komen er ook alweer nieuwe gezinnen zich melden met hulpvragen op diverse gebieden.
We zullen heel zorgvuldig moeten zijn en alles ook goed moeten checken, zoals ik de vorige keer al schreef, want het potje van m’n stichting raakt op dit moment sneller leeg dan wenselijk is, gezien de nood waarmee we geconfronteerd worden en wetende dat we natuurlijk nooit die nood kunnen ledigen, proberen we zoveel mogelijk om in ieder geval de basis –levensbehoeften te verbeteren.
Van de week was het weer een zeer feestelijk moment om met 5 kinderen uit 1 gezin schoolschoenen te kopen, het is al een feest voor ze om in een auto te zitten, laat staan om de schoenen te kopen en dan ook nog om een ijsje na afloop te eten bij hen thuis.
En jl zondag zijn we nog bij een echtpaar geweest met 3 dochters, in de leeftijd van 9, 13 en 17 jaar. De ouders zetten zich heel erg in om hen met behulp van extra lessen, extra educatie te geven, maar konden dat nu niet meer betalen. (hoewel het onderwijs gratis is, is het hier in deze omgeving van een laag niveau). En nu zal het middelste meisje op zaterdag naar onze school komen voor Engels, betalen we de extra lessen voor de jongste dochter en zoeken we financiele hulp om voor 1 jaar de oudste dochter te kunnen helpen voorbereiden op haar examen waardoor ze naar de universiteit kan.
De kosten voor de extra lessen zijn ong. 600 rps (nog geen 5 €) maar ook zou ik ze graag nieuwe schoolschoenen geven, de schoenen die ik zag staan waren erg stuk en van 1 paar waren de neuzen afgehaald om ze nog te kunnen dragen.
Ook kwam een moeder van de week aan onze deur met de vraag of we hun huis willen helpen af te bouwen, ze moeten nog 800 stenen kopen maar hebben daar geen geld meer voor. Nu, dat ga ik eerst weer onderzoeken, want ook hier lijkt het soms voor mensen niets makkelijker dan hun hand op te houden en geld te vragen.
We hebben ook weer gemerkt dat de bureaucratie in dit land tot kunst is verheven.
Om een bankrekening te openen hebben we uren op de bank doorgebracht en dat terwijl we al door een bevriende relatie, die daar 1 van de directeuren is, al overal doorheen geloodst werden. (nu snappen we ook waarom hij ons een lunch aanbood, hij was waarschijnlijk bang dat we anders allang weer vertrokken waren).
En na het zeer geciviliseerde weggedrag van automobilisten in Canada was het weer een hele schok om ons, met heel veel moed, weer op de SriLankaanse wegen te begeven. En volgens ons rijden alleen dronkaards hier rechtuit, iedereen verandert constant van baan, ook om de gaten in de wegen te vermijden, maar ook natuurlijk om langzamer rijdend verkeer (lees ook: ossen en handkarren) in te halen, en omdat het in de afgelopen 4 weken veel geregend heeft, is de infrastructuur in het binnenland soms onbruikbaar en ben ik soms bang om vast te komen zitten, zowel met de auto als met de fiets.
Maar voor de bewoners die vaak kilometers afleggen is het natuurlijk altijd vele malen erger.
Maar gelukkig schijnt de zon weer volop en kunnen de diepe plassen opdrogen.
Inmiddels heeft Ron ook ervaren dat de hebzucht hier hoogtij viert. Hij had nl wat gereedschap op school laten liggen, ook omdat vele monteurs die we af en toe nodig hebben voor de diverse reparaties, vaak geen gereedschap bij zich hebben. Ze komen altijd eerst kijken wat er aan de hand is en als je geluk hebt, komen ze 2 of 3 weken later terug, na hen vele keren gebeld te hebben! Dus om al die toestanden te vermijden had Ron gereedschap op school achtergelaten , maar helaas is z’n accu-boormachine gestolen.
Heel vervelend, natuurlijk al vanwege het gemis, maar ook door het teleurstellend gevoel dat je hieraan overhoudt. Iedereen weet dat we dit als vrijwilligers doen en dan nog word je bestolen. Dit hoort er ook allemaal bij.
Ik ga nu stoppen, het is vandaag een vrije dag (Poya = volle maan) maar we gaan zo nog naar een jongen toe in 3 dorpen verder om hem een Engels-Singalees woordenboek te brengen, is hier erg kostbaar, kost ong. € 10) maar het is een heel slimme jongen en bereidt zich voor om toelatingsexamen voor medicijnenstudie te doen.
Dus heel graag weer tot een volgende keer,
met nog een korte zin:
Service to humanity is the best work of life……..
M.Ghandi
Hart. groet,
Yvonne & Ron
Na enige tijd weer eens een bericht uit Sri Lanka.
De week voor ons vertrek naar Canada hebben wij nog wel wat spannende en leuke dingen meegemaakt.
Het spannende is dat wij een onverwachte bewoner op de boven verdieping hadden.
Zonder dat wij op de hoogte waren had zich een slang gehuisvest welke wij ontdekten toen wij met een paar mensen van de verzekering op het balkon boven zaten.
Het beest kroop achter het raam voorbij wat door een van de personen werd gezien.
Gauw beneden de sleutel gehaald en de fotocamera.
Eenmaal in de kamer ontdekten wij al snel waar de slang zich ophield en ik moet zeggen het was indrukwekkend.
Een slang met een lengte van zeker 2 meter (geen visserslatijn, zie de foto’s) kroop bij onze binnenkomst over de grond en rolde zich op onder de bank om ons eens rustig te bekijken. Met behulp van onze overbuurman hebben wij de slang weten te verjagen en nadat deze van het balkon in de tuin was gevallen ging hij ervandoor.
Dus onze toekomstige gasten zullen hun appartement misschien moeten delen met de plaatselijke fauna.
In deze week is ook de nieuwe stagiaire, Roos Damen, aangekomen, die samen met Lisette het schip zal bemannen tijdens onze afwezigheid als wij naar Canada zijn.
Op de laatste werkdag tijdens die week had de studentenvereniging een uitgaansdag georganiseerd. Met zo’n 35 studenten zijn we met de bus naar een mooi natuurpark geweest, waar je vooral op moest letten niet door de veeltallig aanwezige bloedzuigers gebeten te worden. Vervolgens een lunch gehad en nog een bezoek gebracht aan het mooie strand van Unawatuna. De hele dag bewolking en regen, maar dat deed geen afbreuk aan de pret die wij hebben gehad. De hele busreis, over de gehele dag zeker zo’n 6 uur, werd er onder begeleiding van trommels die door een aantal studenten waren meegenomen,gezongen. Mooie Sri Lankaanse liedjes en af en toe door de staf ook wat Engelstalig gezang.
Dan is het zover dat de reis naar Canada gaat beginnen. Na een bezoek bij onze vrienden Mohini en Bert Gunasekera op zondag doorgereisd naar een hotel in de buurt van het vliegveld. Dinsdagochtend om 03.00 uur moesten wij uit bed om naar de luchthaven te gaan en begon om 07.00 uur de lange reis via Singapore-Hongkong naar Vancouver. Alles bij elkaar zo,n 24 uur vliegen met een tijdsverschil van 12,5 uur.
Maar ach wij zijn nog jong en kunnen dat makkelijk aan.
Daar werden wij door mijn zus en zwager opgevangen en zijn wij een aantal dagen bij hen in huis geweest. Erg gezellig en erg verwend. Eerst hebben wij zeer feestelijk het 50 jarig huwelijksfeest van mijn oudste broer en schoonzus gevierd en vervolgens ook nog 2 dagen familiereünie gehad.
Het waren zeer feestelijke dagen met bijzondere ontmoetingen van je broers en zussen in Canada. Na afloop van al deze feestelijkheden met een van mijn broers(voor intimi, mijn “tweeling”broer) met een gigantisch grote camper naar Vancouver eiland gegaan om daar naast de stad Victoria de mooiste plekjes van het eiland te bezoeken en zelfs ook nog dolfijnen en een walvis gezien. Zeer spectaculair ondanks het tegenvallende weer.
Na 4 dagen samen was het voor ons helaas tijd weer van het eiland af te gaan en werden wij alweer opgehaald door onze gastheer en vrouw Bill en Ria, die ons onderweg nog op een lekkere lunch trakteerde en s’middags met Yvonne boodschappen gingen doen en Bill en ik een prachtige 9 holes op de golfbaan hebben gelopen.
Aan alles komt een eind en na een heerlijk sushi diner met een taxi richting Vancouver vliegveld waar wij om 03.00 uur vertrokken terug naar “huis” via Hongkong- Kuala Lumpur en Singapore naar Colombo. Deze reis duurde zelfs nog langer dan de heenreis, maar nog steeds zijn wij jong en kunnen dat hebben..
Aangekomen om 18.00u weer eerst naar het hotel bij het vliegveld in de buurt om te gaan slapen en de volgende ochtend door te reizen naar Induruwa.
Wij ontvingen een SMS op het vliegveld van Colombo dat het Nederlandse echtpaar eindelijk na 8 weken op borgtocht de dag ervoor was vrijgelaten. Hierover zal Yvonne meer berichten.
Het verhaal van de registratie via onze advocaat is nog steeds niet ten einde, want bij terugkomst kregen wij bericht dat er weer handtekeningen ontbraken op de documenten, omdat hij vergeten had aan te geven dat op die plaatsen ook nog getekend moest worden, dus vanuit het hotel eerst maar naar de advocaat om dat in orde te maken. Het was een zeer onderkoelde ontmoeting en hij wilde direct zijn geld ontvangen. Besproken dat ik de volgende dag het bedrag op zijn rekening zou storten. De volgende dag toch besloten om niet alles te storten daar er anders misschien niets meer voor de registratie gedaan zou worden en dat werd ook wel door hem geaccepteerd.
’s Middags nog op bezoek op de school waar inmiddels door de beide stagiaires geweldig werk was verricht. De nieuwe Batch is namelijk op 10 september van start gegaan en dat vraagt altijd veel van je organisatietalent.
Eerste dag allemaal toespraken en presentaties over de school en indeling van de klassen etc. Allemaal prima verlopen. Lieve Lisette en Roos enorm bedankt dat jullie dit zo goed hebben gedaan, net als de rest van de staf.
Het is onvoorstelbaar dat het gelukt is om meer dan 80 studenten te interesseren voor de school en dit heeft dan ook tot gevolg dat wij de lerares engels en de administratrice een fulltime contract hebben aangeboden om al het werk goed te kunnen blijven doen.
In het bijzonder wil ik nog even vermelden dat wij erg blij zijn dat Lexima BV weer bereid is geweest te sponsoren zodat wij beurzen voor de allerarmsten van de studenten van deze Batch kunnen aanbieden. Alle medewerkers daar bedankt namens de studenten en de staf, alsook namens de Lideke Wery Stichting.
Nog wel tijdens onze afwezigheid wat moeilijke situaties meegemaakt, zoals het niet komen opdagen van de teacher trainer. Een Ghanees die toegezegd had begin september aanwezig te zijn, maar die zonder enig bericht niet is gekomen en nu niet meer reageert op E-mail of telefoon van onze kant. Roos heeft haar talenten als lerares aangeboord en geeft voorlopig even les aan deze klas. Gelukkig gisteren een leraar gevonden die het van haar kan overnemen. Roos top dat je dit hebt willen doen. Wel hebben wij dus nu geen training voor de teachers, maar dat vangen wij wel weer op door hen naar wat externe programma’s te sturen waar zij hun kennis kunnen vergroten.
Daarnaast hebben ze ook nog een Tsunami waarschuwing mee gemaakt die toch tot veel paniek onder de bewoners heeft geleid. Velen vertrokken met hun beperkte huisraad op de nek het binnenland in en ook de staf kon die dag niet naar school toekomen.
Lisette en Roos voelden zich voldoende veilig op de eerste etage van het schoolgebouw.
Gelukkig was het loos alarm en keerde de rust weer snel terug.
Na enige dagen het werk weer opgepakt te hebben en weer gewend te zijn aan de Sri Lankaanse omstandigheden, gaan wij ons alweer voorberieden op de komende registratie en de daarbij behorende personele veranderingen die doorgevoerd moeten worden.
Nog steeds vervelen wij ons niet en zal het de kunst zijn om ook momenten van rust te vinden.
Yvonne zal nu verder gaan met haar belevenissen die zeker niet minder boeiend en enerverend zijn als die van mij met de school.
Ron heeft al het een en ander geschreven over m’n betrokkenheid bij het Ned. echtpaar.
Vlak voor ons vertrek ben ik nog 3x naar Colombo afgereisd om hen te bezoeken en van eten te voorzien, en daarnaast hen zoveel mogelijk proberen bij te staan in die moeilijke omstandigheden. Die week vond ook nog hun rechtszaak plaats wat zeer chaotisch en teleurstellend verliep. Allereerst moet ik, aangekomen in het gerechtsgebouw, altijd eerst hun advocaat zien te vinden en moet ik vaak diverse rechtszalen aflopen om te zien waar hij is. Het is een verschrikkelijk onbehouwen figuur die alleen maar op geld uit is geweest en werkelijk niets voor hen heeft gedaan. Maar aangezien de Ned. vrouw hem vertrouwde, en in eerste instantie geen andere advocaat wilde, moesten we wel met hem blijven dealen. Tijdens dat zoeken naar hem wilde 1 van de SriLankaanse mensen, die borg wilden staan, weglopen omdat hij het niet meer zag zitten op dat moment en moest ik hem weer achterna, tot buiten de poort, om hem weer te bewegen naar binnen te gaan.En ondertussen werden gevangenen binnen gebracht en probeer ik ook om hen allebei nog even te spreken en hen moed te geven. Eigenlijk mag je niet met hen praten, als ze in een cel moeten wachten, maar met vriendelijk lachen naar de bewakers lukt het vaak wel om hen even te zien. Toen de rechtszaak begon, werd de borgstelling weer afgewezen door de rechter en wilde ze inhoudelijk op de zaak ingaan maar toen was “onze” advocaat er alweer vandoor, en moest ik het op een holletje zetten om hem nog te pakken te krijgen (die man heeft zo’n 20 rechtszaken per week) maar hij blafte me af dat hij nu niets kon doen en weer naar een andere zaak toe moest. Dus ging ik weer gauw terug om te zien hoe het in de rechtszaal verliep (bij binnenkomst in de zaal moet je altijd even knikken richting de rechter) en toen bleek dat de rechter de zaak weer verdaagd had tot 20 september; “wegens afwezigheid van de advocaat” zoals ze toelichtte.En dan worden de gevangenen weer teruggebracht naar de cel en lopen wij daar op dat terrein rond, gedesillusioneerd en ook zwaar gefrustreerd over de gang van zaken en ondertussen maar weer even proberen om bij het echtpaar in de buurt te komen om ze het gebeurde uit te leggen. En later zei ik ze weer weggevoerd worden naar de gevangenisbus en dat zijn, zeker op dat moment, hele verdrietige momenten.
Ik zou ze ’s middags weer bezoeken in de gevangenis maar de dag ervoor had ik een doorgestuurd bericht van een Nederlander via de ambassade gekregen met een naam van iemand die een broer was van de gouverneur van deze provincie en heb hem de zaak in een gesprek uitgelegd. Hij is, als we hem kunnen geloven, daarna gelijk aan ’t bellen gegaan met diverse instanties, ook die van het High Court, en belde me ’s avonds terug dat er vaart achter gezet zou worden om de zaak voor het High Court te krijgen, waar ze met behulp van een nieuwe advocaat zeker veel meer kans maakten om op borg vrij te komen. En waarschijnlijk zou het die dag (vrijdag) erop al kunnen. Maar al met al heeft dat toch nog een kleine week geduurd. En gelukkig voor hen kwamen een oom en tante dat weekend over en zij hebben zich ook enorm ingezet, ook om bijv. medische hulp te krijgen.Maar uiteindelijk zijn ze op borg vrij gelaten op de middag van onze thuiskomst en hebben we elkaar de volgende dag ontmoet en dat was natuurlijk onvergetelijk.
Ik vertel jullie nu maar een klein stukje van wat er gebeurd is maar jullie zullen wel begrijpen dat het een heel intensieve periode is geweest, niet in het minst natuurlijk voor het echtpaar zelf!
Het actualiteitenprogramma Een Vandaag is 2x in Sri Lanka geweest, we hebben een heel goed contact met hen gekregen, en die zullen waarschijnlijk a.s. donderdag, 27-9 aandacht aan deze zaak geven met een interview van het echtpaar.
Helaas heb ik m’n eigen werkzaamheden hierdoor op een lager pitje moeten zetten, en werden sommige gezinnen al ongerust waarom ze niets hoorden, inmiddels ben ik weer druk bezig met de hulp te verlenen en komen er ook alweer nieuwe gezinnen zich melden met hulpvragen op diverse gebieden.
We zullen heel zorgvuldig moeten zijn en alles ook goed moeten checken, zoals ik de vorige keer al schreef, want het potje van m’n stichting raakt op dit moment sneller leeg dan wenselijk is, gezien de nood waarmee we geconfronteerd worden en wetende dat we natuurlijk nooit die nood kunnen ledigen, proberen we zoveel mogelijk om in ieder geval de basis –levensbehoeften te verbeteren.
Van de week was het weer een zeer feestelijk moment om met 5 kinderen uit 1 gezin schoolschoenen te kopen, het is al een feest voor ze om in een auto te zitten, laat staan om de schoenen te kopen en dan ook nog om een ijsje na afloop te eten bij hen thuis.
En jl zondag zijn we nog bij een echtpaar geweest met 3 dochters, in de leeftijd van 9, 13 en 17 jaar. De ouders zetten zich heel erg in om hen met behulp van extra lessen, extra educatie te geven, maar konden dat nu niet meer betalen. (hoewel het onderwijs gratis is, is het hier in deze omgeving van een laag niveau). En nu zal het middelste meisje op zaterdag naar onze school komen voor Engels, betalen we de extra lessen voor de jongste dochter en zoeken we financiele hulp om voor 1 jaar de oudste dochter te kunnen helpen voorbereiden op haar examen waardoor ze naar de universiteit kan.
De kosten voor de extra lessen zijn ong. 600 rps (nog geen 5 €) maar ook zou ik ze graag nieuwe schoolschoenen geven, de schoenen die ik zag staan waren erg stuk en van 1 paar waren de neuzen afgehaald om ze nog te kunnen dragen.
Ook kwam een moeder van de week aan onze deur met de vraag of we hun huis willen helpen af te bouwen, ze moeten nog 800 stenen kopen maar hebben daar geen geld meer voor. Nu, dat ga ik eerst weer onderzoeken, want ook hier lijkt het soms voor mensen niets makkelijker dan hun hand op te houden en geld te vragen.
We hebben ook weer gemerkt dat de bureaucratie in dit land tot kunst is verheven.
Om een bankrekening te openen hebben we uren op de bank doorgebracht en dat terwijl we al door een bevriende relatie, die daar 1 van de directeuren is, al overal doorheen geloodst werden. (nu snappen we ook waarom hij ons een lunch aanbood, hij was waarschijnlijk bang dat we anders allang weer vertrokken waren).
En na het zeer geciviliseerde weggedrag van automobilisten in Canada was het weer een hele schok om ons, met heel veel moed, weer op de SriLankaanse wegen te begeven. En volgens ons rijden alleen dronkaards hier rechtuit, iedereen verandert constant van baan, ook om de gaten in de wegen te vermijden, maar ook natuurlijk om langzamer rijdend verkeer (lees ook: ossen en handkarren) in te halen, en omdat het in de afgelopen 4 weken veel geregend heeft, is de infrastructuur in het binnenland soms onbruikbaar en ben ik soms bang om vast te komen zitten, zowel met de auto als met de fiets.Maar voor de bewoners die vaak kilometers afleggen is het natuurlijk altijd vele malen erger.
Maar gelukkig schijnt de zon weer volop en kunnen de diepe plassen opdrogen.
Inmiddels heeft Ron ook ervaren dat de hebzucht hier hoogtij viert. Hij had nl wat gereedschap op school laten liggen, ook omdat vele monteurs die we af en toe nodig hebben voor de diverse reparaties, vaak geen gereedschap bij zich hebben. Ze komen altijd eerst kijken wat er aan de hand is en als je geluk hebt, komen ze 2 of 3 weken later terug, na hen vele keren gebeld te hebben! Dus om al die toestanden te vermijden had Ron gereedschap op school achtergelaten , maar helaas is z’n accu-boormachine gestolen.
Heel vervelend, natuurlijk al vanwege het gemis, maar ook door het teleurstellend gevoel dat je hieraan overhoudt. Iedereen weet dat we dit als vrijwilligers doen en dan nog word je bestolen. Dit hoort er ook allemaal bij.
Ik ga nu stoppen, het is vandaag een vrije dag (Poya = volle maan) maar we gaan zo nog naar een jongen toe in 3 dorpen verder om hem een Engels-Singalees woordenboek te brengen, is hier erg kostbaar, kost ong. € 10) maar het is een heel slimme jongen en bereidt zich voor om toelatingsexamen voor medicijnenstudie te doen.
Dus heel graag weer tot een volgende keer,
met nog een korte zin:
Service to humanity is the best work of life……..
M.Ghandi
Hart. groet,
Yvonne & Ron
Geen opmerkingen:
Een reactie posten