Nieuws van Yvonne

Wij zijn, voor zover we het nu ervaren, helemaal gewend, we zijn zo aan het genieten van het weer (gelukkig hebben wij alleen wat regen en veel bewolking vorige week gehad), de mensen die we inmiddels hebben leren kennen in de buurt, we leren al aardig om geduld te hebben met en in onze dagelijkse bezigheden. Onze huisbazin is erg attent; komt af en toe met lokale lekkerheden voor onbijt. Vorige week heb ik een heel bijzondere ceremonie meegemaakt bij haar thuis. Dit was ivm het 1-jarig overlijden van haar man.
We zaten met veel familieleden op de grond in de woonkamer en de monniken zitten op zachte kussens langs de wand. Er wordt dan veel gebeden maar ook gesproken.Je hoort de kleine monnikjes van zo’n 6 of 7 jaar met hun hoge stemmetjes overal bovenuit Zij zit dan helemaal alleen in het midden van de ruimte en huilde af en toe. De monniken krijgen veel geschenken in de vorm van parapluus, nieuwe oranje kleding, tassen vol eten, waaiers, slaapmatten en ik had stukjes zeep gekocht. Dit is allemaal bedoeld om hen heel goed te laten bidden zodat de overledene een gevoel van vrede krijgt. Inmiddels horen we van diverse kanten dat de chief monk na de tsunami erg veranderd is, wsch door het vele geld wat aan Sri Lanka is geschonken. De mensen hier zijn zeer teleurgesteld omdat de monniken nu bijv. niet meer te voet gaan maar in een airc. busje rondgereden worden en ze hebben 3 tuk tuks aangeschaft, waardoor de plaatselijke chauffeurs minder inkomen hebben. Ook wij zijn verplicht om, als we voor de school op pad gaan, van hun vervoer gebruik te maken en uiteraard tegen betaling. Dus als we maar even de kans krijgen, gaan we met de lokale chauffeurs op pad. Ook klagen de mensen erover dat de monniken aan hun moeten leren hoe goed te leven, maar dat het nu eigenlijk andersom is; de monniken geven een slecht voorbeeld.
Na afloop van de ceremonie was er een maaltijd voor iedere aanwezige. Ik denk dat er wel 30 schalen stonden!! Shanti (onze huisbazin) was de hele dag èn nacht bezig geweest, samen met 2 vriendinnen. s`Middags ging ik nog even naar haar terug om te vragen (in het Singalees) hoe het met haar was en ze viel in m’n armen en huilde hartverscheurend. Het was zo zielig!. De hele tijd was ze alsmaar druk met iedereen met borden achterna te lopen en het lijkt erop dat men hier elkaar niet troost zoals wij dat gewend zijn maar het is dan toch weer die arm om iemand heen wat zo goed doet.

Shanti is wel erg verlegen naar Ron toe. Want hij is echt de projectmanager. Als we aan het eind van de dag bijv. een strandwandeling maken, komen er jongens naar ons toe die een hand geven. Dat zijn dan vaak jongens op onze school maar soms ook uit de buurt. We hebben een gezin aan de overkant van de grote weg leren kennen, zij is apotheker, erg lief, we hebben laatst een hele tijd thee met elkaar gedronken en heeft ze veel verteld over haar vader, die in 1982 als militair-officier betrokken was bij een couppoging en 2 jaar in de gevangenis moest zitten, zij heeft ook dat strijdbare van haar vader geerfd, want bij haar apotheek in het ziekenhuis komen de mensen 1x per dag of per 2 dagen hun medicijnen halen; ze krijgen dat niet voor een hele week mee. Ze staan dan in lange rijen onder een golfplaten dak waar veel duiven zich nestelen en dus ook hun uitwerpselen laten vallen over de mensen heen dus die wachten daar met hoeden op of met parapluus. Ze vindt dit verschrikkelijk, de mensen kunnen er ziek van worden!
Ze is zich nu heel erg aan het inspannen om netten te laten plaatsen onder het dak zodat die duiven er niet bij kunnen. Zij en haar man laten (met Tsunamigeld) een mooi huis bouwen wat ze willen verhuren om inkomsten te verkrijgen. Zij zorgt nl ook voor haar moeder en inwonende tante, er bestaat hier geen oude dagsvoorziening vanuit de overheid, behalve als je ambtenaar bent. Als we helemaal geen geschikt huis kunnen vinden, kunnen we hun huis huren, maar het ligt pal aan de A2 (DE grote weg in SL) dus dat is niet iets waar we dol op zijn. Maar tot nog toe valt het heel erg tegen; we hebben nu zo’n 9 huizen gezien en eigenlijk zijn er maar 2 geschikt. We concentreren ons nu maar eerst op het verkrijgen van het visum.

Ook hebben we een leuk gezin leren kennen, vlakbij de school. Hij (Susanthe) spreekt goed Engels en Duits, runt een heel klein restaurantje èn een telefoonshopje waar ik af en toe bel.
Hij en zijn vrouw hebben een babietje van 4 maanden geadopteerd (de moeder was 16 jaar en wilde het kind vlak na de geboorte iets aandoen) en ze zijn er zò gelukkig mee.
Susanthe is tevens ook 1 van de schildpaddenwachters! Dat houdt in dat hij `s avonds van 22.30 tot 01.00u op het strand met 2 helpers loopt om te zoeken waar schildpadden rond die tijd op het strand komen om hun eieren te leggen. Kosgoda is nl de enige plek in SL waar ze dit doen. En om de schildpadden tegen uitsterven te beschermen zie je hier schildpaddenopvangcentra en naast de school is er ook 1.
En we zijn laatst 2x met hem op stap geweest. De eerste keer waren we net te laat en had de schildpad de eieren al gelegd maar de tweede keer hebben we zoiets moois meegemaakt.
De schildpad komt het strand op en zoekt dan bij de palmenrand een plek waar ze een kuil begint te graven, en dan maakt ze nog een klein gat van ong. 50 cm waar ze haar eieren in gaat leggen. Dat kunnen er 100 tot 160 zijn!! Je ziet echt dat ze weeën heeft en dan per elke contractie floepen er 2 of 3 eieren in het kuiltje. We kunnen dit goed zien omdat je gewoon met schijnwerpers mag blijven schijnen. De eieren zijn vrij zacht, je kunt ze induwen, het duurt ong. 21 dgn voordat de schaal hard wordt en wegen 42 gram. “Onze” schildpad woog ong. 200 kg en was wsch 150 jaar. Na het eieren leggen (die dan door de helpers steeds uit de kuil worden gehaald) blijft ze nog 15 min. rustig liggen om bij te komen en gaat dan 30 tot 45 min aan de gang om met haar voor- en achterpoten de kuil weer te dichten èn om weer een nieuwe kuil vòòr haar te maken om de honden en varanen te misleiden.
Vervolgens gaat ze weer terug naar de zee.Om de minuut vooruitbewegen rust ze ook weer een minuut uit dus dat duurt ong een half uur. En dan voel je hoe blij ze is dat ze weer terug in de oceaan is.
Het was heel indrukwekkend!!

De volgende ochtend ben ik met zijn vrouw en hun baby mee naar het zuigelingenburo geweest, ook een heel leuke ervaring. Deze afspraak was alleen ivm vaccinaties maar de volgende keer ga ik mee voor het onderzoek. We kwamen bij het buro aan waar zo’n 20 moeders met hun babies wachten tot ze geroepen worden en ze bij de verpleegkundige naar binnen gaan. Daar staan dan ook zo’n 10 moeders met huilende babies.
De verpleegkundige wrijft even met een watje over het beentje (niks desinfecteren) en geeft de vaccinatie. Deze liggen gewoon in een emmertje bij 30c, dus ook niks gekoeld!
Ik kijk al uit naar de volgende afspraak.
Bij terugkomst zat in hun restaurantje een blanke vrouw (en dat valt hier heel erg op) en werden we aan elkaar voorgesteld. Ze heet Lottie en komt uit Zwitserland. Gaat al 12 jaar op vakantie naar SL, was hier ook al 2 dagen nà de tsunami en heeft vervolgens zòveel hulp georganiseerd en op zo’n goede wijze, ik was (en ben) nog diep onder de indruk.
Ze heeft heel veel verteld, ook wat er allemaal mis is gegaan en nog. Sommige gezinnen in Kosgoda bezitten inmiddels al 3 (!) nieuwe huizen omdat ze zich op verschillende slachtofferlijsten onder diverse namen in hebben kunnen schrijven. En de chief monk doet hier lustig aan mee omdat hij dan ook weer steekpenningen ontvangt.
Lottie vertelde dat zij de ècht armen opzoekt en naar fondsen zoekt om te helpen.
Ook heeft zij een werkgelegenheidsproject opgezet voor heel jonge meisjes die (door armoede) in de prostitutie zitten. Ze vond weer ergens een geldschieter en met dat geld maken de meisjes envelopjes voor de uitgiftecentra voor medicijnen. Op veel plekken krijgen de mensen hun pillen gewoon in de hand. Nu hebben de sari’s en sarongs, die de mensen dragen, geen zakken, dus door regen en zonneschijn lopen de mensen met die pillen in de hand terug naar huis, dus je kunt wel nagaan hoe die er dan vaak uitzien. En met zo’n envelopje is dat natuurlijk veel beter! We hebben een hele tijd zitten praten, Susanthe zorgt dan steeds voor thee, en heb ik haar gevraagd of ik een dag met haar mee mag, want dat ik haar daar ontmoette is toch geen toeval, en dat gebeurt a.s.maandag. Zij vertelde trouwens ook dat de meeste kindertehuizen hier in de buurt allemaal op de een of andere manier hulp hadden gekregen of nog krijgen. En dan is de huidige situatie niet te vergelijken naar de Europese maatstaf maar er is geen echt tekort vlg haar. Ik vertelde van onze 27 (!) dozen met kleding en ze reageerde zò opgetogen. Dus ik denk dat dat allemaal heel goed terecht gaat komen. Hier komen nog gezinnen voor met 9 kinderen terwijl er eigenlijk maar voor 2 te eten is.

Dus op deze manier vliegen de dagen echt voorbij. s`Ochtends op werkdagen gaat om 6.30 de wekker, maak ik het ontbijt (koffiezetten gaat heel improvisorisch met een trechtertje dat ik gelukkig van huis had meegenomen en met de waterketel steeds opgieten) en gaat Ron om ong. 7.35 de deur (poort) uit. De eerste anderhalve week heb ik me bezig gehouden met schoonmaken (wat was ik gelukkig met de schoonmaakhandschoenen van de HEMA, die ik ook had meegenomen en nu gaan we weer verder op huizenjacht.

1x per week ga ik naar Ambalangoda, 10km verderop om daar naar de supermarkt te gaan (ong ter grootte van de buurtsuper) maar ze hebben er weer dingen die ik bij ons niet kan krijgen, zoals bijv curd, dat is yoghurt gemaakt van 100% buffelmelk, net zoiets als de echte mozzarella maar dan vloeibaarder, erg lekker. Daar zijn trouwens ook veel stalletjes met heel veel verse groenten en fruit.
Als ik trouwens bij ons winkeltje een half brood haal, wordt dat keurig(!) voor mij in ‘n schoon (!) stukje krant verpakt. Alle andere zaken gaan in plastic zakken maar het brood dus niet, wonderlijk hè?

Zo af en toe komen ook ossen onze tuin in (het hang-en sluitwerk van onze poort functioneert niet helemaal zoals het zou moeten), ze duwen dan gewoon de poort open en komen het gras afgrazen, dus Ron hoeft zich hier niet in te spannen om het gras te maaien, je zet gewoon de poort open.
Als ik sta te koken op het 2-pitsgastel, kijk ik de tuin in en geniet van alle dieren; heel veel eekhoorns die overal op en afklimmen, de prachtig gekleurde vogels en dus af en toe een os onder m’n raam en niet te vergeten de apen.

s`Avonds komen de 2 stagaires en de Engelse lerares vaak langs om een hapje mee te eten en wat te drinken ( water, bier en het afgelopen weekend hebben we ons de luxe gepermitteerd om een Chardonnay te drinken) en dan zitten we met kaarslicht èn anti-muskietenspray op onze veranda.
Om 13.oou ben ik op school en lunch dan met de staf mee. Newton de kok kookt heerlijk en ik kijk er elke dag naar uit, in de weekenden is het dus afzien. Ik moet wel op tijd van huis, want kom ik een bekende tegen, dan kost je het gauw weer een kwartier. Ik heb al aan Newton gevraagd of ik een ochtend in de leer mag bij hem, ook hij heeft maar 2 pitten en een zeer beperkte ruimte, dus wil ik graag eens bij hem meekijken.
Gistermiddag heeft hij nog een kopje thee voor me gezet en heeft met heel veel gebaren uitgelegd hoe hij de tsunami heeft overleefd, hij was toentertijd kok op een grote vissersboot.
En als je bedenkt dat hij maar heel gebrekkig Engels spreekt, eigenlijk alleen maar zelfst.naamwoorden, was het eigenlijk heel boeiend om te zien hoe hij het uitbeeldde.

De stroom valt ook regelmatig uit, eigenlijk elke dag wel, variërend van enkele minuten tot soms wel 3 uur. De school heeft gelukkig een generator dus daar blijft alles functioneren (vooral voor de computerlessen natuurlijk heel belangrijk).
En s`avonds is het dan werkelijk pikdonker en komt bij heldere nacht de sterrenhemel wel heel mooi tot z’n recht.
We gaan dus aan het eind van de dag (om 18.30u is het toch wel donker) nooit zonder schijnwerper op stap Daar zijn we inmiddels ook wel helemaal aan gewend.
Dit zijn dan tot zover onze belevenissen van de afgelopen tijd.
Veel leesplezier gewenst!