Lieve familie, vrienden en bekenden,
Maandag 22 januari
De headmaster heeft mondeling zijn ontslag aangeboden wat door mij is geaccepteerd. Hiermee zijn wij naar CM gegaan om dit te bekrachtigen.Na langdurige bespreking en druk van mijn kant op Viraj om hetzelfde verhaal te vertellen als hij mij had verteld kwamen wij tot overeenstemming een advertentie te plaatsen voor een nieuwe headmaster. Op alle mogelijke manieren werd in de dagen nadat de advertentie was geplaatst invloed uit te oefenen via CM, da Silva, Viraj zelf om deze beslissing ongedaan te maken.
Zelfs Nilantha, voorzitter van de studentenvereniging, die normaal zeer cooperatief en positief tov de school was, speelde hierin een zeer dubieuze rol door namens de vereniging aan te kondigen dat zij een studentenstaking zouden uitroepen als HM niet zijn zin zou krijgen. Dit gebeurt op een zeer aggressieve manier waarbij schijnbaar van zijn kant alles geoorloofd is. Daniel, de stagiair, heeft later nog weer gesproken en daar zegt hij dan weer dat er niets bijzonders aan de hand is en dat hij het beste met de school voor heeft. Ook Nilantha wordt dus inmiddels onder druk gezet door CM.
Dinsdag 23 januari
Mijn verjaardags dag. ‘s Morgens een geweldig ontbijt buiten voor de deur klaar gemaakt door onze verhuurster en 2 mooie taarten met daarop Happy Birthday Yvonna 56. Klopte niet helemaal maar dat geeft niet. Mooie bloemen(plastic) erbij. Echt heel ontroerend. Het is zo’n lieve vrouw. Samen met Yvonne ontbeten, kadootje uitpakken.(eerste mooie grote schelp voor mijn verzameling) Op school was alles versierd en voor bij de koffie was door een van de leerlingen een prachtige taart gemaakt. Helaas kunnen wij jullie nog geen foto’s sturen daar alle kabeltjes in de container blijken te zitten.
‘sMiddags opgehaald door Yvonne om een prachtige boottocht op zee te maken met een paar vissers. Geen vis gevangen wel enkele vliegende vissen en schildpad gezien.
S’Avonds eten met de nederlandse staf en de engelse lerares op het strand in een heel eenvoudig restaurantje. Kreeft, gamba’s en barrracuda stond op het menu. Heerlijk.
Het was een mooie dag die ik niet zal vergeten. Wel jullie allemaal gemist en zeker aan velen gedacht.
Woensdag 24 januari
Vanmorgen staat CM onverwacht in de klas om de leerlingen uit te nodigen voor een bespreking die hij met alle studenten wil hebben.Dit vindt plaats in de tempel en wij zijn niet uitgenodigd.Na afloop komt de hele delegatie naar ons toe, alle studenten staan beneden opgesteld. Nilanthe voert het woord en eist dat V terugkomt anders wordt een boycot uitgesproken en moet de school de deuren sluiten. Zoals jullie zullen begrijpen ga ik daar niet mee akkoord, daar niet hij beslist wie hier de HM zal zijn en dat V zelf ontslag heeft genomen in overleg met CM. Voorgesteld dit tijdens een Local Board Meeting te bespreken. Akkoord om dat donderdag te doen.
Donderdag 25 januari
Uitgebreid de aanpak doorgenomen, wat ons resultaat zou moeten zijn, wat we als wisselgeld zouden kunnen gebruiken en wie welke rol zou spelen tijdens de meeting.
Daniel zou de leiding nemen als het gaat over het functioneren van V en de onacceptabele dingen die hij heeft gedaan daarbij zal hij veel druk zetten op V. Ook was het zijn doel hem de waarheid over de situatie met een van de leerkrachten te laten vertellen. Ik zou de leiding nemen als het gaat over het ontslag en Mariette zou zorgen voor een goede verslaglegging. Ondanks alle pogingen om V de waarheid te laten vertellen over wat er is gebeurd en hoe hij presteerde als HM werd alles ontkend, volledig omgedraaid en uiteindelijk zelfs tegen Daniel gebruikt. Het was uitendelijk de schuld van het slechte management sinds Herve dat Viraj ziek was geworden. Ook wat betreft het ontslag werd zowel door V als door CM niet de waarheid gesproken.Door alle emoties en door de rolverdeling zoals wij hadden afgesproken sloeg Daniel tegen een kop en schotel op tafel en liep boos de zaal uit.
Dit zette de zaak enorm in brand, vooral onder aanvoering van da Silva en de Local Board vertrok naar buiten schreeuwend dat de school gesloten moest worden en dat het allemaal is gekomen door Daniel.Ik ben met de LB naar buiten gelopen en gedurende 45 minuten geprobeerd de opgelopen spanningen te reduceren door te blijven praten. Hierbij liepen de gemoederen zo hoog op dat er zelfs bedreigingen geuit werden dat men ons wist te vinden en de bewoners van Kosgoda wel met ons wilde afrekenen.
Ik ben hier verder niet op ingegaan, en verwacht dat het uit boosheid en onmacht naar voren is gekomen.
Ik heb een duidelijk standpunt ingenomen dat V niet terug zou kunnen komen en dat V zelf ontslag had genomen en ik in overleg met CM besloten had de advertentie te plaatsen. Nadat er wat rust was gekomen wilde zij mijn finale standpunt hebben over de terugkeer van V. heb ik aangegeven dat ik met Dutch Board wilde overleggen om van hen te horen of ze het met mijn voorstel eens zouden zijn, namelijk Viraj zal niet terugkeren en de leerkracht, die volgens hen de macht van V had ondermijnd, zou ook niet meer op het tempelterrein mogen komen. Bovendien moest Daniel direct vertrekken want hij was de oorzaak van alles en hij had een verhouding met N die leerkracht, waarvoor da Silva persoonlijk de bewijzen had. Belachelijk.
Zij eisten dat zij vandaag, vrijdag, moeten weten wat het standpunt van DB in deze is waarover ik een van de bestuursleden aan de telefoon heb gehad.
Maandag hoop ik van het bestuur een standpunt te krijgen waarmee ik CM kan overtuigen de school niet te sluiten en de studenten niet de dupe te laten worden van het machtsspel dat hier wordt gespeeld.
Door deze situatie is de gehele staf enorm van slag en kunnen zij nauwelijks goed functioneren, daar zij onder druk worden gezet door V en CMNewton,de kok, de enige die in het dorp zelf woont, wordt zowel direkt als indirekt via zijn familie onder druk gezet als informant voor CM op te treden, waardoor wij niet eens meer alles in de stafmeetings kunnen bespreken. Vrijdag 26 januari
Vrijdag 26 januari
Vanmorgen, omdat het een van de eisen was, met Daniel excuses voor zijn gedrag (wat door hun meerdere malen tegen hem vertoond is) aangeboden bij CM wat door hem werd geaccepteerd alsof er niet veel aan de hand was. Het was ons idee dat het nooit slecht voor de situatie kon zijn. Het zal mij niet verbazen dat als ik na vandaag uitstel te hebben gevraagd, maandag alsnog te horen zal krijgen dat zij het niet eens zullen zijn met het voorstel dat ik heb gedaan en dat het op de oorspronkelijke eis uitkomt van Nayani weg en V terug. Het is noodzakelijk dat DB hierin een duidelijk standpunt inneemt
Hiervan zullen dan wel de mogelijke consequenties moeten worden geaccepteerd.
Als klap op de vuurpijl kwam aan het einde van deze spannende en enerverende week een telfoontje binnen van de persoon uit Nederland om ons te laten weten dat de ambassadeur tegen hem gezegd had dat er een problem was met onze aanvraag voor visa dat eerst opgelost moet worden, voordat hij zijn aanvraag voor ons kan doen namens zijn organisatie in Sri Lanka.
Geprobeerd de ambassadeur in Den Haag aan de telefoon te krijgen, maar zij was niet aanwezig.
Om alles even te relativeren maar een stevige borrel gaan drinken in het hotel, waar wij heel aarige Nederlanders tegen kwamen die bij de school op bezoek waren geweest deze week. Wij werden na onze verhalen door hen uitgenodigd met een groepje mee te dineren en dat deed ons weer heel goed.
Wij blijven vol goede moed en optimistisch over de situatie zoals deze op dit moment is, en houden jullie verder wel weer op de hoogte.
Yvonne zal nog wel komende week haar belevenissen aan jullie sturen om ook op de hoogte te blijven van leukere dingen die ook wel gebeuren.
Liefs en groeten,
Yvonne & Ron
vrijdag, januari 26, 2007
zaterdag, januari 20, 2007
Tweede week ervaringen Sri Lanka
Even weer een bericht vanuit het warme SL.
Er gebeurt hier zo ontzaglijk veel in de afgelopen dagen waarvan wij jullie op de hoogte willen houden.
Nadat de HM, met een beetje hulp, ontslag heeft genomen en er na een lange bespreking met CM een akkoord was bereikt om naar een nieuwe HM te zoeken, nam 2 dagen later Lathika, de admin assistente met de mededeling dat zij een andere baan heeft die zij per begin komende week wil gaan invullen. De belangrijkste reden waarom zij dit wil is dat zij een vaste baan heeft met pensioen, ziektekostenverzekering, spaarloon etc. Allemaal zaken die wij haar op dit moment nog niet kunnen bieden. We hebben geprobeerd haar te behouden door toe te zeggen dat als de school eenmaal geregistreerd is, er kans bestaat dat zij ook een vaste baan kan krijgen met alle voorgenoemde voordelen. De manier waarop zij kwam opzeggen is wel heel apart. Eerst komen ze dralend bij je langs, vragen of je het druk hebt, beginnen over allerlei onbelangrijke dingetjes te praten en laten dan tussendoor iets vallen als “ik zal jullie wel gaan missen:” Daar moet je dan enorm op doorvragen om er uiteindelijk heel verlegen uit te krijgen dat ze ontslag wil nemen. Na veel op haar ingepraat te hebben en zelfs aangeboden te hebben met haar ouders te willen praten over de toekomstige plannen met de school en dat zij dan mogelijk ook bij ons een vaste baan zal kunnen krijgen, hebben wij nu afgesproken dat zij de eerste 3 dagen van komende week daar gaat werken en ons dan laat weten of haar besluit definitief is. Wij denken dat zij in haar hart allang een besluit heeft genomen en dit alleen zo doet om ons niet direct te willen teleurstellen. Nu ja wij zien het wel en wij zijn inmiddels al weer gestart met het oriënteren op een opvolgster.
Vervolgens weer een bespreking gehad met CM over de situatie met Lathika en dan blijkt ook nog dat hij de dag na dit voorval al toestemming aan Lathika heeft gegeven om de andere baan aan te nemen. Vervolgens kom je in het gesprek dan terecht op de registratie van de school en zegt CM dat hij wil dat de school als Non Governmental Organisation (NGO) geregistreerd moet worden en dat hij wel weet hoe dit eenvoudig kan gebeuren via zijn “bevriende” netwerk. Nu heeft hij in het verleden al zovaak en zoveel zaken beloofd die nooit zijn waargemaakt. Je kunt hier gewoon niet van op aan dus besloten wij ter plekke maar te melden dat de registratie als Non Profit Making Company (NPMC)al in gang gezet was. Wij hebben hem wel toegezegd dat het onderwerp op de eerstvolgende Local Board Meeting gezet zal worden om dit verder toe te lichten.
Jullie zien wel dat er veel komt kijken bij het begeleiden van het project en dat het daardoor in eerste instantie meer tijd vraagt dan wij hebben kunnen bedenken.
Vervolgens komt de voorzitter van de studentenvereniging op vrijdagmiddag onverwachts op school en zegt mij dat hij met de stafleden wil spreken. Ik vraag hem wat het doel van die bespreking is en hij zegt dat het gaat over de ontstane situatie van de afgelopen week. Het vertrek van de HM dus. Ik zeg hem dat ik als eerste een gesprek met hem wil hebben, maar hij houdt aan dat hij direct met de staf wil spreken. Ik laat hem weten dat ik dat niet wil en dat hij eerst met mij een gesprek moet hebben over zijn bedoelingen. Met veel tegenzin geeft hij toe en wij spreken af voor deze vrijdag om 16.30 uur. Ik kon heel duidelijk merken dat hij gepikeerd was en dat hij het er niet mee eens was.
Om 16.45 uur is hij er en neemt de monnik Kassapa mee. Ik vraag wat de bedoeling daarvan is en hij zegt dat Kassapa adviseur is van de vereniging. O.K.
Het gesprek heeft toch weer ruim 1 uur geduurd en begint met het uitwisselen van allerlei complimenten en aardigheden over en weer. Dan komt eindelijk de aap uit de mouw en zegt hij dat de HM terug moet komen en dat deze over 1 week weer beter is en nog een kans moet krijgen zichzelf te bewijzen. Wij vertellen hem dat hij ontslag heeft genomen en dat het point of no return al is bereikt en ook dat CM akkoord was met de door ons genomen beslissing.
Nu ja, na veel gepraat over het wel of niet terugkomen van de HM kwamen wij op het punt wie de verantwoordelijkheid heeft voor een dergelijke beslissing.
Hij zegt de studentenvereniging bepaalt wie de HM is en ik zei dat de projectmanager dat bepaalt. Hij werd hierover zo kwaad dat hij zei dat hij ervoor zou zorgen dat er dan geen studenten meer naar school zouden komen en gaf mij een hand en wilde met een kwaaie kop vertrekken. Ik heb hem toch weer kunnen laten afkoelen en uiteindelijk zijn wij uit elkaar gegaan met een vervolgafspraak op a.s. woensdag.
Wij vermoeden toch weer dat CM hier achter zit, want de HM was door hem heel gemakkelijk te beïnvloeden en hij weet natuurlijk niet wat hij in retour krijgt aan een nieuwe HM
We zullen wel eens bekijken hoe dit verder zal verlopen komende week.
Het is een groot schaakspel waar je vooruit moet bedenken welke zetten je wilt gaan doen en hoe de tegenstander daar op zal gaan reageren.
Het is in ieder geval niet saai.
Verder ben je vooral bezig met het draaiend houden van de school zoals zorgen dat het aggregaat gestart wordt bij stroomuitval, stoppen die telkens doorslaan, omdat er veel te veel apparaten op 1 groep zijn aangesloten, leerkrachten motiveren om de lessen daardoor niet uit te laten vallen en de studenten naar huis te willen sturen etc.etc. Aan de belangrijke zaken zoals registratie komen wij alsmaar niet toe door alle kleine taken die heel veel van je tijd consumeren. Hopelijk gaat dar wel verandering in komen.
Jullie hebben kunnen lezen op de weblog dat Yvonne al behoorlijk haar weg heeft kunnen vinden en dat zij in de komende weken wel het een en ander te doen zal gaan krijgen.
Gelukkig is er nu een Nederlander serieus bezig om te bekijken of hij visa voor ons kan regelen door mij als projectleider aan te stellen van zijn Non Governmental Organisation(NGO), een ICT bedrijfje dat support verleent aan de apparatuur die op scholen zijn geïnstalleerd. Hiervoor zal ik mogelijk beperkt wat toezicht moeten houden op de gang van zaken van het bedrijfje. Hij heeft stagiaires van HBO informatica instituten, maar deze hebben niet langer toestemming van school om hier stage te lopen ivm het negatieve reisadvies van de ambassade hier. Dus zou het hem ook goed uitkomen als er een Nederlander is ter plaatse die wat toezicht kan houden.
Hopelijk lukt het hem residence visa voor 12 maanden te krijgen.
Dit is ook wel heel hard nodig, want wij kunnen onze container, die al is aangekomen, niet eerder door de douane krijgen als dat wij een residence visum hebben.
Elke dag dat de container daar blijft staan kost geld en verhoogt de kans dat de ambtenaar forse invoerbelasting gaat heffen.
Om te voorkomen dat ik aan een derde pagina ga beginnen, ga ik nu eindigen en beloof jullie dat de lengte van de berichten in de toekomst korter zullen worden.
Bedankt voor de vele leuke reactie die jullie sturen. Het lukt ons niet altijd persoonlijk te reageren daarop, maar wij lezen het met enorm veel plezier.
Veel liefs uit Sri Lanka.
Er gebeurt hier zo ontzaglijk veel in de afgelopen dagen waarvan wij jullie op de hoogte willen houden.
Nadat de HM, met een beetje hulp, ontslag heeft genomen en er na een lange bespreking met CM een akkoord was bereikt om naar een nieuwe HM te zoeken, nam 2 dagen later Lathika, de admin assistente met de mededeling dat zij een andere baan heeft die zij per begin komende week wil gaan invullen. De belangrijkste reden waarom zij dit wil is dat zij een vaste baan heeft met pensioen, ziektekostenverzekering, spaarloon etc. Allemaal zaken die wij haar op dit moment nog niet kunnen bieden. We hebben geprobeerd haar te behouden door toe te zeggen dat als de school eenmaal geregistreerd is, er kans bestaat dat zij ook een vaste baan kan krijgen met alle voorgenoemde voordelen. De manier waarop zij kwam opzeggen is wel heel apart. Eerst komen ze dralend bij je langs, vragen of je het druk hebt, beginnen over allerlei onbelangrijke dingetjes te praten en laten dan tussendoor iets vallen als “ik zal jullie wel gaan missen:” Daar moet je dan enorm op doorvragen om er uiteindelijk heel verlegen uit te krijgen dat ze ontslag wil nemen. Na veel op haar ingepraat te hebben en zelfs aangeboden te hebben met haar ouders te willen praten over de toekomstige plannen met de school en dat zij dan mogelijk ook bij ons een vaste baan zal kunnen krijgen, hebben wij nu afgesproken dat zij de eerste 3 dagen van komende week daar gaat werken en ons dan laat weten of haar besluit definitief is. Wij denken dat zij in haar hart allang een besluit heeft genomen en dit alleen zo doet om ons niet direct te willen teleurstellen. Nu ja wij zien het wel en wij zijn inmiddels al weer gestart met het oriënteren op een opvolgster.
Vervolgens weer een bespreking gehad met CM over de situatie met Lathika en dan blijkt ook nog dat hij de dag na dit voorval al toestemming aan Lathika heeft gegeven om de andere baan aan te nemen. Vervolgens kom je in het gesprek dan terecht op de registratie van de school en zegt CM dat hij wil dat de school als Non Governmental Organisation (NGO) geregistreerd moet worden en dat hij wel weet hoe dit eenvoudig kan gebeuren via zijn “bevriende” netwerk. Nu heeft hij in het verleden al zovaak en zoveel zaken beloofd die nooit zijn waargemaakt. Je kunt hier gewoon niet van op aan dus besloten wij ter plekke maar te melden dat de registratie als Non Profit Making Company (NPMC)al in gang gezet was. Wij hebben hem wel toegezegd dat het onderwerp op de eerstvolgende Local Board Meeting gezet zal worden om dit verder toe te lichten.
Jullie zien wel dat er veel komt kijken bij het begeleiden van het project en dat het daardoor in eerste instantie meer tijd vraagt dan wij hebben kunnen bedenken.
Vervolgens komt de voorzitter van de studentenvereniging op vrijdagmiddag onverwachts op school en zegt mij dat hij met de stafleden wil spreken. Ik vraag hem wat het doel van die bespreking is en hij zegt dat het gaat over de ontstane situatie van de afgelopen week. Het vertrek van de HM dus. Ik zeg hem dat ik als eerste een gesprek met hem wil hebben, maar hij houdt aan dat hij direct met de staf wil spreken. Ik laat hem weten dat ik dat niet wil en dat hij eerst met mij een gesprek moet hebben over zijn bedoelingen. Met veel tegenzin geeft hij toe en wij spreken af voor deze vrijdag om 16.30 uur. Ik kon heel duidelijk merken dat hij gepikeerd was en dat hij het er niet mee eens was.
Om 16.45 uur is hij er en neemt de monnik Kassapa mee. Ik vraag wat de bedoeling daarvan is en hij zegt dat Kassapa adviseur is van de vereniging. O.K.
Het gesprek heeft toch weer ruim 1 uur geduurd en begint met het uitwisselen van allerlei complimenten en aardigheden over en weer. Dan komt eindelijk de aap uit de mouw en zegt hij dat de HM terug moet komen en dat deze over 1 week weer beter is en nog een kans moet krijgen zichzelf te bewijzen. Wij vertellen hem dat hij ontslag heeft genomen en dat het point of no return al is bereikt en ook dat CM akkoord was met de door ons genomen beslissing.
Nu ja, na veel gepraat over het wel of niet terugkomen van de HM kwamen wij op het punt wie de verantwoordelijkheid heeft voor een dergelijke beslissing.
Hij zegt de studentenvereniging bepaalt wie de HM is en ik zei dat de projectmanager dat bepaalt. Hij werd hierover zo kwaad dat hij zei dat hij ervoor zou zorgen dat er dan geen studenten meer naar school zouden komen en gaf mij een hand en wilde met een kwaaie kop vertrekken. Ik heb hem toch weer kunnen laten afkoelen en uiteindelijk zijn wij uit elkaar gegaan met een vervolgafspraak op a.s. woensdag.
Wij vermoeden toch weer dat CM hier achter zit, want de HM was door hem heel gemakkelijk te beïnvloeden en hij weet natuurlijk niet wat hij in retour krijgt aan een nieuwe HM
We zullen wel eens bekijken hoe dit verder zal verlopen komende week.
Het is een groot schaakspel waar je vooruit moet bedenken welke zetten je wilt gaan doen en hoe de tegenstander daar op zal gaan reageren.
Het is in ieder geval niet saai.
Verder ben je vooral bezig met het draaiend houden van de school zoals zorgen dat het aggregaat gestart wordt bij stroomuitval, stoppen die telkens doorslaan, omdat er veel te veel apparaten op 1 groep zijn aangesloten, leerkrachten motiveren om de lessen daardoor niet uit te laten vallen en de studenten naar huis te willen sturen etc.etc. Aan de belangrijke zaken zoals registratie komen wij alsmaar niet toe door alle kleine taken die heel veel van je tijd consumeren. Hopelijk gaat dar wel verandering in komen.
Jullie hebben kunnen lezen op de weblog dat Yvonne al behoorlijk haar weg heeft kunnen vinden en dat zij in de komende weken wel het een en ander te doen zal gaan krijgen.
Gelukkig is er nu een Nederlander serieus bezig om te bekijken of hij visa voor ons kan regelen door mij als projectleider aan te stellen van zijn Non Governmental Organisation(NGO), een ICT bedrijfje dat support verleent aan de apparatuur die op scholen zijn geïnstalleerd. Hiervoor zal ik mogelijk beperkt wat toezicht moeten houden op de gang van zaken van het bedrijfje. Hij heeft stagiaires van HBO informatica instituten, maar deze hebben niet langer toestemming van school om hier stage te lopen ivm het negatieve reisadvies van de ambassade hier. Dus zou het hem ook goed uitkomen als er een Nederlander is ter plaatse die wat toezicht kan houden.
Hopelijk lukt het hem residence visa voor 12 maanden te krijgen.
Dit is ook wel heel hard nodig, want wij kunnen onze container, die al is aangekomen, niet eerder door de douane krijgen als dat wij een residence visum hebben.
Elke dag dat de container daar blijft staan kost geld en verhoogt de kans dat de ambtenaar forse invoerbelasting gaat heffen.
Om te voorkomen dat ik aan een derde pagina ga beginnen, ga ik nu eindigen en beloof jullie dat de lengte van de berichten in de toekomst korter zullen worden.
Bedankt voor de vele leuke reactie die jullie sturen. Het lukt ons niet altijd persoonlijk te reageren daarop, maar wij lezen het met enorm veel plezier.
Veel liefs uit Sri Lanka.
donderdag, januari 18, 2007
Nieuws van Yvonne
Wij zijn, voor zover we het nu ervaren, helemaal gewend, we zijn zo aan het genieten van het weer (gelukkig hebben wij alleen wat regen en veel bewolking vorige week gehad), de mensen die we inmiddels hebben leren kennen in de buurt, we leren al aardig om geduld te hebben met en in onze dagelijkse bezigheden. Onze huisbazin is erg attent; komt af en toe met lokale lekkerheden voor onbijt. Vorige week heb ik een heel bijzondere ceremonie meegemaakt bij haar thuis. Dit was ivm het 1-jarig overlijden van haar man.
We zaten met veel familieleden op de grond in de woonkamer en de monniken zitten op zachte kussens langs de wand. Er wordt dan veel gebeden maar ook gesproken.Je hoort de kleine monnikjes van zo’n 6 of 7 jaar met hun hoge stemmetjes overal bovenuit Zij zit dan helemaal alleen in het midden van de ruimte en huilde af en toe. De monniken krijgen veel geschenken in de vorm van parapluus, nieuwe oranje kleding, tassen vol eten, waaiers, slaapmatten en ik had stukjes zeep gekocht. Dit is allemaal bedoeld om hen heel goed te laten bidden zodat de overledene een gevoel van vrede krijgt. Inmiddels horen we van diverse kanten dat de chief monk na de tsunami erg veranderd is, wsch door het vele geld wat aan Sri Lanka is geschonken. De mensen hier zijn zeer teleurgesteld omdat de monniken nu bijv. niet meer te voet gaan maar in een airc. busje rondgereden worden en ze hebben 3 tuk tuks aangeschaft, waardoor de plaatselijke chauffeurs minder inkomen hebben. Ook wij zijn verplicht om, als we voor de school op pad gaan, van hun vervoer gebruik te maken en uiteraard tegen betaling. Dus als we maar even de kans krijgen, gaan we met de lokale chauffeurs op pad. Ook klagen de mensen erover dat de monniken aan hun moeten leren hoe goed te leven, maar dat het nu eigenlijk andersom is; de monniken geven een slecht voorbeeld.
Na afloop van de ceremonie was er een maaltijd voor iedere aanwezige. Ik denk dat er wel 30 schalen stonden!! Shanti (onze huisbazin) was de hele dag èn nacht bezig geweest, samen met 2 vriendinnen. s`Middags ging ik nog even naar haar terug om te vragen (in het Singalees) hoe het met haar was en ze viel in m’n armen en huilde hartverscheurend. Het was zo zielig!. De hele tijd was ze alsmaar druk met iedereen met borden achterna te lopen en het lijkt erop dat men hier elkaar niet troost zoals wij dat gewend zijn maar het is dan toch weer die arm om iemand heen wat zo goed doet.
Shanti is wel erg verlegen naar Ron toe. Want hij is echt de projectmanager. Als we aan het eind van de dag bijv. een strandwandeling maken, komen er jongens naar ons toe die een hand geven. Dat zijn dan vaak jongens op onze school maar soms ook uit de buurt. We hebben een gezin aan de overkant van de grote weg leren kennen, zij is apotheker, erg lief, we hebben laatst een hele tijd thee met elkaar gedronken en heeft ze veel verteld over haar vader, die in 1982 als militair-officier betrokken was bij een couppoging en 2 jaar in de gevangenis moest zitten, zij heeft ook dat strijdbare van haar vader geerfd, want bij haar apotheek in het ziekenhuis komen de mensen 1x per dag of per 2 dagen hun medicijnen halen; ze krijgen dat niet voor een hele week mee. Ze staan dan in lange rijen onder een golfplaten dak waar veel duiven zich nestelen en dus ook hun uitwerpselen laten vallen over de mensen heen dus die wachten daar met hoeden op of met parapluus. Ze vindt dit verschrikkelijk, de mensen kunnen er ziek van worden!
Ze is zich nu heel erg aan het inspannen om netten te laten plaatsen onder het dak zodat die duiven er niet bij kunnen. Zij en haar man laten (met Tsunamigeld) een mooi huis bouwen wat ze willen verhuren om inkomsten te verkrijgen. Zij zorgt nl ook voor haar moeder en inwonende tante, er bestaat hier geen oude dagsvoorziening vanuit de overheid, behalve als je ambtenaar bent. Als we helemaal geen geschikt huis kunnen vinden, kunnen we hun huis huren, maar het ligt pal aan de A2 (DE grote weg in SL) dus dat is niet iets waar we dol op zijn. Maar tot nog toe valt het heel erg tegen; we hebben nu zo’n 9 huizen gezien en eigenlijk zijn er maar 2 geschikt. We concentreren ons nu maar eerst op het verkrijgen van het visum.
Ook hebben we een leuk gezin leren kennen, vlakbij de school. Hij (Susanthe) spreekt goed Engels en Duits, runt een heel klein restaurantje èn een telefoonshopje waar ik af en toe bel.
Hij en zijn vrouw hebben een babietje van 4 maanden geadopteerd (de moeder was 16 jaar en wilde het kind vlak na de geboorte iets aandoen) en ze zijn er zò gelukkig mee.
Susanthe is tevens ook 1 van de schildpaddenwachters! Dat houdt in dat hij `s avonds van 22.30 tot 01.00u op het strand met 2 helpers loopt om te zoeken waar schildpadden rond die tijd op het strand komen om hun eieren te leggen. Kosgoda is nl de enige plek in SL waar ze dit doen. En om de schildpadden tegen uitsterven te beschermen zie je hier schildpaddenopvangcentra en naast de school is er ook 1.
En we zijn laatst 2x met hem op stap geweest. De eerste keer waren we net te laat en had de schildpad de eieren al gelegd maar de tweede keer hebben we zoiets moois meegemaakt.
De schildpad komt het strand op en zoekt dan bij de palmenrand een plek waar ze een kuil begint te graven, en dan maakt ze nog een klein gat van ong. 50 cm waar ze haar eieren in gaat leggen. Dat kunnen er 100 tot 160 zijn!! Je ziet echt dat ze weeën heeft en dan per elke contractie floepen er 2 of 3 eieren in het kuiltje. We kunnen dit goed zien omdat je gewoon met schijnwerpers mag blijven schijnen. De eieren zijn vrij zacht, je kunt ze induwen, het duurt ong. 21 dgn voordat de schaal hard wordt en wegen 42 gram. “Onze” schildpad woog ong. 200 kg en was wsch 150 jaar. Na het eieren leggen (die dan door de helpers steeds uit de kuil worden gehaald) blijft ze nog 15 min. rustig liggen om bij te komen en gaat dan 30 tot 45 min aan de gang om met haar voor- en achterpoten de kuil weer te dichten èn om weer een nieuwe kuil vòòr haar te maken om de honden en varanen te misleiden.
Vervolgens gaat ze weer terug naar de zee.Om de minuut vooruitbewegen rust ze ook weer een minuut uit dus dat duurt ong een half uur. En dan voel je hoe blij ze is dat ze weer terug in de oceaan is.
Het was heel indrukwekkend!!
De volgende ochtend ben ik met zijn vrouw en hun baby mee naar het zuigelingenburo geweest, ook een heel leuke ervaring. Deze afspraak was alleen ivm vaccinaties maar de volgende keer ga ik mee voor het onderzoek. We kwamen bij het buro aan waar zo’n 20 moeders met hun babies wachten tot ze geroepen worden en ze bij de verpleegkundige naar binnen gaan. Daar staan dan ook zo’n 10 moeders met huilende babies.
De verpleegkundige wrijft even met een watje over het beentje (niks desinfecteren) en geeft de vaccinatie. Deze liggen gewoon in een emmertje bij 30c, dus ook niks gekoeld!
Ik kijk al uit naar de volgende afspraak.
Bij terugkomst zat in hun restaurantje een blanke vrouw (en dat valt hier heel erg op) en werden we aan elkaar voorgesteld. Ze heet Lottie en komt uit Zwitserland. Gaat al 12 jaar op vakantie naar SL, was hier ook al 2 dagen nà de tsunami en heeft vervolgens zòveel hulp georganiseerd en op zo’n goede wijze, ik was (en ben) nog diep onder de indruk.
Ze heeft heel veel verteld, ook wat er allemaal mis is gegaan en nog. Sommige gezinnen in Kosgoda bezitten inmiddels al 3 (!) nieuwe huizen omdat ze zich op verschillende slachtofferlijsten onder diverse namen in hebben kunnen schrijven. En de chief monk doet hier lustig aan mee omdat hij dan ook weer steekpenningen ontvangt.
Lottie vertelde dat zij de ècht armen opzoekt en naar fondsen zoekt om te helpen.
Ook heeft zij een werkgelegenheidsproject opgezet voor heel jonge meisjes die (door armoede) in de prostitutie zitten. Ze vond weer ergens een geldschieter en met dat geld maken de meisjes envelopjes voor de uitgiftecentra voor medicijnen. Op veel plekken krijgen de mensen hun pillen gewoon in de hand. Nu hebben de sari’s en sarongs, die de mensen dragen, geen zakken, dus door regen en zonneschijn lopen de mensen met die pillen in de hand terug naar huis, dus je kunt wel nagaan hoe die er dan vaak uitzien. En met zo’n envelopje is dat natuurlijk veel beter! We hebben een hele tijd zitten praten, Susanthe zorgt dan steeds voor thee, en heb ik haar gevraagd of ik een dag met haar mee mag, want dat ik haar daar ontmoette is toch geen toeval, en dat gebeurt a.s.maandag. Zij vertelde trouwens ook dat de meeste kindertehuizen hier in de buurt allemaal op de een of andere manier hulp hadden gekregen of nog krijgen. En dan is de huidige situatie niet te vergelijken naar de Europese maatstaf maar er is geen echt tekort vlg haar. Ik vertelde van onze 27 (!) dozen met kleding en ze reageerde zò opgetogen. Dus ik denk dat dat allemaal heel goed terecht gaat komen. Hier komen nog gezinnen voor met 9 kinderen terwijl er eigenlijk maar voor 2 te eten is.
Dus op deze manier vliegen de dagen echt voorbij. s`Ochtends op werkdagen gaat om 6.30 de wekker, maak ik het ontbijt (koffiezetten gaat heel improvisorisch met een trechtertje dat ik gelukkig van huis had meegenomen en met de waterketel steeds opgieten) en gaat Ron om ong. 7.35 de deur (poort) uit. De eerste anderhalve week heb ik me bezig gehouden met schoonmaken (wat was ik gelukkig met de schoonmaakhandschoenen van de HEMA, die ik ook had meegenomen en nu gaan we weer verder op huizenjacht.
1x per week ga ik naar Ambalangoda, 10km verderop om daar naar de supermarkt te gaan (ong ter grootte van de buurtsuper) maar ze hebben er weer dingen die ik bij ons niet kan krijgen, zoals bijv curd, dat is yoghurt gemaakt van 100% buffelmelk, net zoiets als de echte mozzarella maar dan vloeibaarder, erg lekker. Daar zijn trouwens ook veel stalletjes met heel veel verse groenten en fruit.
Als ik trouwens bij ons winkeltje een half brood haal, wordt dat keurig(!) voor mij in ‘n schoon (!) stukje krant verpakt. Alle andere zaken gaan in plastic zakken maar het brood dus niet, wonderlijk hè?
Zo af en toe komen ook ossen onze tuin in (het hang-en sluitwerk van onze poort functioneert niet helemaal zoals het zou moeten), ze duwen dan gewoon de poort open en komen het gras afgrazen, dus Ron hoeft zich hier niet in te spannen om het gras te maaien, je zet gewoon de poort open.
Als ik sta te koken op het 2-pitsgastel, kijk ik de tuin in en geniet van alle dieren; heel veel eekhoorns die overal op en afklimmen, de prachtig gekleurde vogels en dus af en toe een os onder m’n raam en niet te vergeten de apen.
s`Avonds komen de 2 stagaires en de Engelse lerares vaak langs om een hapje mee te eten en wat te drinken ( water, bier en het afgelopen weekend hebben we ons de luxe gepermitteerd om een Chardonnay te drinken) en dan zitten we met kaarslicht èn anti-muskietenspray op onze veranda.
Om 13.oou ben ik op school en lunch dan met de staf mee. Newton de kok kookt heerlijk en ik kijk er elke dag naar uit, in de weekenden is het dus afzien. Ik moet wel op tijd van huis, want kom ik een bekende tegen, dan kost je het gauw weer een kwartier. Ik heb al aan Newton gevraagd of ik een ochtend in de leer mag bij hem, ook hij heeft maar 2 pitten en een zeer beperkte ruimte, dus wil ik graag eens bij hem meekijken.
Gistermiddag heeft hij nog een kopje thee voor me gezet en heeft met heel veel gebaren uitgelegd hoe hij de tsunami heeft overleefd, hij was toentertijd kok op een grote vissersboot.
En als je bedenkt dat hij maar heel gebrekkig Engels spreekt, eigenlijk alleen maar zelfst.naamwoorden, was het eigenlijk heel boeiend om te zien hoe hij het uitbeeldde.
De stroom valt ook regelmatig uit, eigenlijk elke dag wel, variërend van enkele minuten tot soms wel 3 uur. De school heeft gelukkig een generator dus daar blijft alles functioneren (vooral voor de computerlessen natuurlijk heel belangrijk).
En s`avonds is het dan werkelijk pikdonker en komt bij heldere nacht de sterrenhemel wel heel mooi tot z’n recht.
We gaan dus aan het eind van de dag (om 18.30u is het toch wel donker) nooit zonder schijnwerper op stap Daar zijn we inmiddels ook wel helemaal aan gewend.
Dit zijn dan tot zover onze belevenissen van de afgelopen tijd.
Veel leesplezier gewenst!
We zaten met veel familieleden op de grond in de woonkamer en de monniken zitten op zachte kussens langs de wand. Er wordt dan veel gebeden maar ook gesproken.Je hoort de kleine monnikjes van zo’n 6 of 7 jaar met hun hoge stemmetjes overal bovenuit Zij zit dan helemaal alleen in het midden van de ruimte en huilde af en toe. De monniken krijgen veel geschenken in de vorm van parapluus, nieuwe oranje kleding, tassen vol eten, waaiers, slaapmatten en ik had stukjes zeep gekocht. Dit is allemaal bedoeld om hen heel goed te laten bidden zodat de overledene een gevoel van vrede krijgt. Inmiddels horen we van diverse kanten dat de chief monk na de tsunami erg veranderd is, wsch door het vele geld wat aan Sri Lanka is geschonken. De mensen hier zijn zeer teleurgesteld omdat de monniken nu bijv. niet meer te voet gaan maar in een airc. busje rondgereden worden en ze hebben 3 tuk tuks aangeschaft, waardoor de plaatselijke chauffeurs minder inkomen hebben. Ook wij zijn verplicht om, als we voor de school op pad gaan, van hun vervoer gebruik te maken en uiteraard tegen betaling. Dus als we maar even de kans krijgen, gaan we met de lokale chauffeurs op pad. Ook klagen de mensen erover dat de monniken aan hun moeten leren hoe goed te leven, maar dat het nu eigenlijk andersom is; de monniken geven een slecht voorbeeld.
Na afloop van de ceremonie was er een maaltijd voor iedere aanwezige. Ik denk dat er wel 30 schalen stonden!! Shanti (onze huisbazin) was de hele dag èn nacht bezig geweest, samen met 2 vriendinnen. s`Middags ging ik nog even naar haar terug om te vragen (in het Singalees) hoe het met haar was en ze viel in m’n armen en huilde hartverscheurend. Het was zo zielig!. De hele tijd was ze alsmaar druk met iedereen met borden achterna te lopen en het lijkt erop dat men hier elkaar niet troost zoals wij dat gewend zijn maar het is dan toch weer die arm om iemand heen wat zo goed doet.
Shanti is wel erg verlegen naar Ron toe. Want hij is echt de projectmanager. Als we aan het eind van de dag bijv. een strandwandeling maken, komen er jongens naar ons toe die een hand geven. Dat zijn dan vaak jongens op onze school maar soms ook uit de buurt. We hebben een gezin aan de overkant van de grote weg leren kennen, zij is apotheker, erg lief, we hebben laatst een hele tijd thee met elkaar gedronken en heeft ze veel verteld over haar vader, die in 1982 als militair-officier betrokken was bij een couppoging en 2 jaar in de gevangenis moest zitten, zij heeft ook dat strijdbare van haar vader geerfd, want bij haar apotheek in het ziekenhuis komen de mensen 1x per dag of per 2 dagen hun medicijnen halen; ze krijgen dat niet voor een hele week mee. Ze staan dan in lange rijen onder een golfplaten dak waar veel duiven zich nestelen en dus ook hun uitwerpselen laten vallen over de mensen heen dus die wachten daar met hoeden op of met parapluus. Ze vindt dit verschrikkelijk, de mensen kunnen er ziek van worden!
Ze is zich nu heel erg aan het inspannen om netten te laten plaatsen onder het dak zodat die duiven er niet bij kunnen. Zij en haar man laten (met Tsunamigeld) een mooi huis bouwen wat ze willen verhuren om inkomsten te verkrijgen. Zij zorgt nl ook voor haar moeder en inwonende tante, er bestaat hier geen oude dagsvoorziening vanuit de overheid, behalve als je ambtenaar bent. Als we helemaal geen geschikt huis kunnen vinden, kunnen we hun huis huren, maar het ligt pal aan de A2 (DE grote weg in SL) dus dat is niet iets waar we dol op zijn. Maar tot nog toe valt het heel erg tegen; we hebben nu zo’n 9 huizen gezien en eigenlijk zijn er maar 2 geschikt. We concentreren ons nu maar eerst op het verkrijgen van het visum.
Ook hebben we een leuk gezin leren kennen, vlakbij de school. Hij (Susanthe) spreekt goed Engels en Duits, runt een heel klein restaurantje èn een telefoonshopje waar ik af en toe bel.
Hij en zijn vrouw hebben een babietje van 4 maanden geadopteerd (de moeder was 16 jaar en wilde het kind vlak na de geboorte iets aandoen) en ze zijn er zò gelukkig mee.
Susanthe is tevens ook 1 van de schildpaddenwachters! Dat houdt in dat hij `s avonds van 22.30 tot 01.00u op het strand met 2 helpers loopt om te zoeken waar schildpadden rond die tijd op het strand komen om hun eieren te leggen. Kosgoda is nl de enige plek in SL waar ze dit doen. En om de schildpadden tegen uitsterven te beschermen zie je hier schildpaddenopvangcentra en naast de school is er ook 1.
En we zijn laatst 2x met hem op stap geweest. De eerste keer waren we net te laat en had de schildpad de eieren al gelegd maar de tweede keer hebben we zoiets moois meegemaakt.
De schildpad komt het strand op en zoekt dan bij de palmenrand een plek waar ze een kuil begint te graven, en dan maakt ze nog een klein gat van ong. 50 cm waar ze haar eieren in gaat leggen. Dat kunnen er 100 tot 160 zijn!! Je ziet echt dat ze weeën heeft en dan per elke contractie floepen er 2 of 3 eieren in het kuiltje. We kunnen dit goed zien omdat je gewoon met schijnwerpers mag blijven schijnen. De eieren zijn vrij zacht, je kunt ze induwen, het duurt ong. 21 dgn voordat de schaal hard wordt en wegen 42 gram. “Onze” schildpad woog ong. 200 kg en was wsch 150 jaar. Na het eieren leggen (die dan door de helpers steeds uit de kuil worden gehaald) blijft ze nog 15 min. rustig liggen om bij te komen en gaat dan 30 tot 45 min aan de gang om met haar voor- en achterpoten de kuil weer te dichten èn om weer een nieuwe kuil vòòr haar te maken om de honden en varanen te misleiden.
Vervolgens gaat ze weer terug naar de zee.Om de minuut vooruitbewegen rust ze ook weer een minuut uit dus dat duurt ong een half uur. En dan voel je hoe blij ze is dat ze weer terug in de oceaan is.
Het was heel indrukwekkend!!
De volgende ochtend ben ik met zijn vrouw en hun baby mee naar het zuigelingenburo geweest, ook een heel leuke ervaring. Deze afspraak was alleen ivm vaccinaties maar de volgende keer ga ik mee voor het onderzoek. We kwamen bij het buro aan waar zo’n 20 moeders met hun babies wachten tot ze geroepen worden en ze bij de verpleegkundige naar binnen gaan. Daar staan dan ook zo’n 10 moeders met huilende babies.
De verpleegkundige wrijft even met een watje over het beentje (niks desinfecteren) en geeft de vaccinatie. Deze liggen gewoon in een emmertje bij 30c, dus ook niks gekoeld!
Ik kijk al uit naar de volgende afspraak.
Bij terugkomst zat in hun restaurantje een blanke vrouw (en dat valt hier heel erg op) en werden we aan elkaar voorgesteld. Ze heet Lottie en komt uit Zwitserland. Gaat al 12 jaar op vakantie naar SL, was hier ook al 2 dagen nà de tsunami en heeft vervolgens zòveel hulp georganiseerd en op zo’n goede wijze, ik was (en ben) nog diep onder de indruk.
Ze heeft heel veel verteld, ook wat er allemaal mis is gegaan en nog. Sommige gezinnen in Kosgoda bezitten inmiddels al 3 (!) nieuwe huizen omdat ze zich op verschillende slachtofferlijsten onder diverse namen in hebben kunnen schrijven. En de chief monk doet hier lustig aan mee omdat hij dan ook weer steekpenningen ontvangt.
Lottie vertelde dat zij de ècht armen opzoekt en naar fondsen zoekt om te helpen.
Ook heeft zij een werkgelegenheidsproject opgezet voor heel jonge meisjes die (door armoede) in de prostitutie zitten. Ze vond weer ergens een geldschieter en met dat geld maken de meisjes envelopjes voor de uitgiftecentra voor medicijnen. Op veel plekken krijgen de mensen hun pillen gewoon in de hand. Nu hebben de sari’s en sarongs, die de mensen dragen, geen zakken, dus door regen en zonneschijn lopen de mensen met die pillen in de hand terug naar huis, dus je kunt wel nagaan hoe die er dan vaak uitzien. En met zo’n envelopje is dat natuurlijk veel beter! We hebben een hele tijd zitten praten, Susanthe zorgt dan steeds voor thee, en heb ik haar gevraagd of ik een dag met haar mee mag, want dat ik haar daar ontmoette is toch geen toeval, en dat gebeurt a.s.maandag. Zij vertelde trouwens ook dat de meeste kindertehuizen hier in de buurt allemaal op de een of andere manier hulp hadden gekregen of nog krijgen. En dan is de huidige situatie niet te vergelijken naar de Europese maatstaf maar er is geen echt tekort vlg haar. Ik vertelde van onze 27 (!) dozen met kleding en ze reageerde zò opgetogen. Dus ik denk dat dat allemaal heel goed terecht gaat komen. Hier komen nog gezinnen voor met 9 kinderen terwijl er eigenlijk maar voor 2 te eten is.
Dus op deze manier vliegen de dagen echt voorbij. s`Ochtends op werkdagen gaat om 6.30 de wekker, maak ik het ontbijt (koffiezetten gaat heel improvisorisch met een trechtertje dat ik gelukkig van huis had meegenomen en met de waterketel steeds opgieten) en gaat Ron om ong. 7.35 de deur (poort) uit. De eerste anderhalve week heb ik me bezig gehouden met schoonmaken (wat was ik gelukkig met de schoonmaakhandschoenen van de HEMA, die ik ook had meegenomen en nu gaan we weer verder op huizenjacht.
1x per week ga ik naar Ambalangoda, 10km verderop om daar naar de supermarkt te gaan (ong ter grootte van de buurtsuper) maar ze hebben er weer dingen die ik bij ons niet kan krijgen, zoals bijv curd, dat is yoghurt gemaakt van 100% buffelmelk, net zoiets als de echte mozzarella maar dan vloeibaarder, erg lekker. Daar zijn trouwens ook veel stalletjes met heel veel verse groenten en fruit.
Als ik trouwens bij ons winkeltje een half brood haal, wordt dat keurig(!) voor mij in ‘n schoon (!) stukje krant verpakt. Alle andere zaken gaan in plastic zakken maar het brood dus niet, wonderlijk hè?
Zo af en toe komen ook ossen onze tuin in (het hang-en sluitwerk van onze poort functioneert niet helemaal zoals het zou moeten), ze duwen dan gewoon de poort open en komen het gras afgrazen, dus Ron hoeft zich hier niet in te spannen om het gras te maaien, je zet gewoon de poort open.
Als ik sta te koken op het 2-pitsgastel, kijk ik de tuin in en geniet van alle dieren; heel veel eekhoorns die overal op en afklimmen, de prachtig gekleurde vogels en dus af en toe een os onder m’n raam en niet te vergeten de apen.
s`Avonds komen de 2 stagaires en de Engelse lerares vaak langs om een hapje mee te eten en wat te drinken ( water, bier en het afgelopen weekend hebben we ons de luxe gepermitteerd om een Chardonnay te drinken) en dan zitten we met kaarslicht èn anti-muskietenspray op onze veranda.
Om 13.oou ben ik op school en lunch dan met de staf mee. Newton de kok kookt heerlijk en ik kijk er elke dag naar uit, in de weekenden is het dus afzien. Ik moet wel op tijd van huis, want kom ik een bekende tegen, dan kost je het gauw weer een kwartier. Ik heb al aan Newton gevraagd of ik een ochtend in de leer mag bij hem, ook hij heeft maar 2 pitten en een zeer beperkte ruimte, dus wil ik graag eens bij hem meekijken.
Gistermiddag heeft hij nog een kopje thee voor me gezet en heeft met heel veel gebaren uitgelegd hoe hij de tsunami heeft overleefd, hij was toentertijd kok op een grote vissersboot.
En als je bedenkt dat hij maar heel gebrekkig Engels spreekt, eigenlijk alleen maar zelfst.naamwoorden, was het eigenlijk heel boeiend om te zien hoe hij het uitbeeldde.
De stroom valt ook regelmatig uit, eigenlijk elke dag wel, variërend van enkele minuten tot soms wel 3 uur. De school heeft gelukkig een generator dus daar blijft alles functioneren (vooral voor de computerlessen natuurlijk heel belangrijk).
En s`avonds is het dan werkelijk pikdonker en komt bij heldere nacht de sterrenhemel wel heel mooi tot z’n recht.
We gaan dus aan het eind van de dag (om 18.30u is het toch wel donker) nooit zonder schijnwerper op stap Daar zijn we inmiddels ook wel helemaal aan gewend.
Dit zijn dan tot zover onze belevenissen van de afgelopen tijd.
Veel leesplezier gewenst!
zondag, januari 14, 2007
1week Sri Lanka
Week 1 in Sri Lanka
Op het moment dat wij dit bericht schrijven, zijn de apen aan het ravotten in de bomen van de tuin en zitten wij op onze veranda van ons kleine huisje.
Het is een gevulde week geweest met wat tegenslag en wat meevallers zoals het in het dagelijkse leven ook bij jullie zal gaan.
Helaas zijn wij uiteindelijk vertrokken zonder enig visum en zijn als toerist voor 30 dagen nu in het land.
Na een goede reis waarbij slapen niet was gelukt (opwinding?) werden wij naar ons huisje gebracht.
Volgens ons was daar al niet meer schoongemaakt sinds de tsunami en schrokken wij van de vuiligheid.
We werden feestelijk ontvangen op de school met een uitstekende lunch die door Newton (kok van de school) was bereid.
Met de stagiaire Mariëtte Mol, die op de zelfde vlucht zat, uitgebreid kennis gemaakt. Enthousiaste jonge dame die enorm veel zin heeft in het project. Dus dat gaat wel lukken met elkaar.
Zondag geprobeerd een beetje bij te slapen en te wennen aan de omgeving.
Maandag was de eerste werkdag en voor Yvonne begon de grote schoonmaak.
Kennis gemaakt met alle leraren. Dat zijn 3 Sri Lankaanse leraressen, 1 administratief assistente en 1 man, de headmaster. Hij was die dag ziek en tijdens de overdracht door de stagiair Daniël werd duidelijk dat de headmaster een probleemgeval is.
Heel vaak ziek en onvoldoende competent om hoofd van de school te kunnen zijn.
Dit was ons al bekend en hij krijgt nu nog de laatste kans om te laten zien dat hij geschikt is als hoofd.
Yvonne komt elke dag om 13.00 uur voor de lunch. Gezellig mee eten met de staf.
Newton is een kunstenaar als jullie zouden kunnen zien onder welke omstandigheden en met welke beperkte middelen het hem lukt een fantastische lunch te maken, dan houd je dit niet voor mogelijk.
’s Middags eerste bespreking met Chief Monk gehad wat neerkwam op 1 uur alleen maar luisteren naar singalees gepraat wat beperkt vertaald werd door 2 toevallig aanwezige dames. Allemaal oude koeien uit de sloot waarop voor het grootste gedeelte al actie was ondernomen door Daniël.
Bij thuiskomst in het huisje had er al een ware gedaanteverandering plaats gevonden.
Het was voor een belangrijk deel bewoonbaar geworden en je kon weer zien wat er in een glazenkast staat.
Dinsdag is Yvonne verder gegaan met schoonmaken en verdere overdrachten op school.
De eerste stafmeeting gehad. Headmaster nog steeds ziek. Zal hij nog wel komen vraagt men zich af.
Het huis begint een klein paleisje te worden nu Yvonne zich daar op heeft gestort en daardoor gaan wij ons steeds beter thuisvoelen.
Woensdag wordt de grote dag voor ons daar de Local Board Meeting ’s avonds zal plaats vinden en in de laatste bijeenkomst Daniël alleen maar is uitgescholden over de zaken die volgens hen niet goed gaan.
De Board bestaat uit Chief Monk, zijn rechterhand Monk Kassapa, Mr da Silva (vooraanstaand boardmember van de COOP), Mr. Gunasekera (oud politiechef Kosgoda), Mr. Mahinda (manager van hotel), Viraj, de headmaster, die beter was, Ron Wilke (project manager) en Daniël en Mariëtte (project coördinators) Het werd gelukkig een heel ontspannen meeting van 2 uur, waarin iedereen zich voorstelde, CM een aantal eisen stelde betreffende gedrag leraren en studenten, gezamenlijk feest organiseren ivm 1 jarig bestaan van de school en verzoek om sponsoring van het 8 jarig bestaan van de zondagschool van de tempel. Het was een lange dag en Yvonne had ook een gevulde dag gehad met een uitnodiging van de huurbazin om een ceremonie bij te wonen met 14 monniken ivm het overlijden van haar echtgenote 1 jaar geleden. Heel indrukwekkend.
Donderdag op pad naar Colombo afspraken met Sam Stembo (Kamer van Koophandel) ivm toekomstige samenwerking en visa problematiek. Hij is heel optimistisch over de visa en zegt dat het geen probleem zal zijn. Hopelijk zijn het geen loze beloften.
Yvonne had in die tussentijd haar eerste ontmoeting met haar vriendin, de echtgenote van Seela de kokosnotenman. Samen lekker koffie drinken en bijpraten.
Mrs. Mohini had ons uitgenodigd voor de lunch en zij wilde graag dat Yvonne daar ook bij zou zijn. Zij heeft de bouw van de school min of meer begeleid omdat er in de buurt ook huizen gebouwd werden welke betaald werden door Inner Wheel (dames service club). Yvonne bleef met haar verder praten daar wij naar de ambassade moesten om Ferdinand Lahnstein te ontmoeten. Hij is de rechterhand van de ambassadeur en een bijzonder aardige man. Wij hadden bij toeval elkaar al ontmoet tijdens de vlucht van Amsterdam naar Colombo. Hij en zijn gezin kwamen terug van 3 weken Holland.
Geen bijzonderheden besproken behalve dat wij verzocht hebben aanwezig te mogen zijn tijdens de Nederlandse NGO (non governmental organization) vergaderingen die maandelijks op de ambassade plaats vinden.
Einde van de dag gezellig wat gewinkeld en pizza gegeten en laat thuis met de expresse bus.
Vrijdag onze eerste dag alleen op school. Best wel spannend om alle verantwoordelijkheid te hebben. Viraj belt dat hij alweer ziek is en naar de dokter gaat.
Ik heb hem gezegd dat hij volgende week zijn medisch dossier mee moet nemen om dit te bekijken. De indruk bestaat dat hij niet eerlijk is en hij zal moeten begrijpen dat verder gaan zo heel moeilijk wordt voor hem.
Meerdere malen deze week al stroomuitval gehad en de generator moeten starten.
Dat blijft ons vandaag gelukkig bespaard.
Verschillende kleinere problemen gedurende de dag op kunnen lossen en om 17.00 uur de school afgesloten.
Gedurende meerdere dagen deze week al verschillende huizen bekeken, tot nu toe zonder resultaat. Of het huis was te oud en oncomfortabel, zoals geen warm water, geen gas maar koken op een houtvuur, of te klein geen privacy, te dicht b ij de weg of te dicht bij het spoor. Een huis gezien dat helaas veel te groot was 6 slaapkamers, waardoor ook de prijs niet meer in ons budget past.
Zaterdag, zondag en maandag ivm nationale feestdag lekker vrij, dus tijd om op huizenjacht te gaan en bijkomen van alle belevenissen van de eerste week Sri Lanka.
Eerste afspraak voor het ontvangen van vrienden in ons huisje staat ook in de agenda.
Tot het volgende bericht.
Groeten,
Yvonne & Ron
Op het moment dat wij dit bericht schrijven, zijn de apen aan het ravotten in de bomen van de tuin en zitten wij op onze veranda van ons kleine huisje.
Het is een gevulde week geweest met wat tegenslag en wat meevallers zoals het in het dagelijkse leven ook bij jullie zal gaan.
Helaas zijn wij uiteindelijk vertrokken zonder enig visum en zijn als toerist voor 30 dagen nu in het land.
Na een goede reis waarbij slapen niet was gelukt (opwinding?) werden wij naar ons huisje gebracht.
Volgens ons was daar al niet meer schoongemaakt sinds de tsunami en schrokken wij van de vuiligheid.
We werden feestelijk ontvangen op de school met een uitstekende lunch die door Newton (kok van de school) was bereid.
Met de stagiaire Mariëtte Mol, die op de zelfde vlucht zat, uitgebreid kennis gemaakt. Enthousiaste jonge dame die enorm veel zin heeft in het project. Dus dat gaat wel lukken met elkaar.
Zondag geprobeerd een beetje bij te slapen en te wennen aan de omgeving.
Maandag was de eerste werkdag en voor Yvonne begon de grote schoonmaak.
Kennis gemaakt met alle leraren. Dat zijn 3 Sri Lankaanse leraressen, 1 administratief assistente en 1 man, de headmaster. Hij was die dag ziek en tijdens de overdracht door de stagiair Daniël werd duidelijk dat de headmaster een probleemgeval is.
Heel vaak ziek en onvoldoende competent om hoofd van de school te kunnen zijn.
Dit was ons al bekend en hij krijgt nu nog de laatste kans om te laten zien dat hij geschikt is als hoofd.
Yvonne komt elke dag om 13.00 uur voor de lunch. Gezellig mee eten met de staf.
Newton is een kunstenaar als jullie zouden kunnen zien onder welke omstandigheden en met welke beperkte middelen het hem lukt een fantastische lunch te maken, dan houd je dit niet voor mogelijk.
’s Middags eerste bespreking met Chief Monk gehad wat neerkwam op 1 uur alleen maar luisteren naar singalees gepraat wat beperkt vertaald werd door 2 toevallig aanwezige dames. Allemaal oude koeien uit de sloot waarop voor het grootste gedeelte al actie was ondernomen door Daniël.
Bij thuiskomst in het huisje had er al een ware gedaanteverandering plaats gevonden.
Het was voor een belangrijk deel bewoonbaar geworden en je kon weer zien wat er in een glazenkast staat.
Dinsdag is Yvonne verder gegaan met schoonmaken en verdere overdrachten op school.
De eerste stafmeeting gehad. Headmaster nog steeds ziek. Zal hij nog wel komen vraagt men zich af.
Het huis begint een klein paleisje te worden nu Yvonne zich daar op heeft gestort en daardoor gaan wij ons steeds beter thuisvoelen.
Woensdag wordt de grote dag voor ons daar de Local Board Meeting ’s avonds zal plaats vinden en in de laatste bijeenkomst Daniël alleen maar is uitgescholden over de zaken die volgens hen niet goed gaan.
De Board bestaat uit Chief Monk, zijn rechterhand Monk Kassapa, Mr da Silva (vooraanstaand boardmember van de COOP), Mr. Gunasekera (oud politiechef Kosgoda), Mr. Mahinda (manager van hotel), Viraj, de headmaster, die beter was, Ron Wilke (project manager) en Daniël en Mariëtte (project coördinators) Het werd gelukkig een heel ontspannen meeting van 2 uur, waarin iedereen zich voorstelde, CM een aantal eisen stelde betreffende gedrag leraren en studenten, gezamenlijk feest organiseren ivm 1 jarig bestaan van de school en verzoek om sponsoring van het 8 jarig bestaan van de zondagschool van de tempel. Het was een lange dag en Yvonne had ook een gevulde dag gehad met een uitnodiging van de huurbazin om een ceremonie bij te wonen met 14 monniken ivm het overlijden van haar echtgenote 1 jaar geleden. Heel indrukwekkend.
Donderdag op pad naar Colombo afspraken met Sam Stembo (Kamer van Koophandel) ivm toekomstige samenwerking en visa problematiek. Hij is heel optimistisch over de visa en zegt dat het geen probleem zal zijn. Hopelijk zijn het geen loze beloften.
Yvonne had in die tussentijd haar eerste ontmoeting met haar vriendin, de echtgenote van Seela de kokosnotenman. Samen lekker koffie drinken en bijpraten.
Mrs. Mohini had ons uitgenodigd voor de lunch en zij wilde graag dat Yvonne daar ook bij zou zijn. Zij heeft de bouw van de school min of meer begeleid omdat er in de buurt ook huizen gebouwd werden welke betaald werden door Inner Wheel (dames service club). Yvonne bleef met haar verder praten daar wij naar de ambassade moesten om Ferdinand Lahnstein te ontmoeten. Hij is de rechterhand van de ambassadeur en een bijzonder aardige man. Wij hadden bij toeval elkaar al ontmoet tijdens de vlucht van Amsterdam naar Colombo. Hij en zijn gezin kwamen terug van 3 weken Holland.
Geen bijzonderheden besproken behalve dat wij verzocht hebben aanwezig te mogen zijn tijdens de Nederlandse NGO (non governmental organization) vergaderingen die maandelijks op de ambassade plaats vinden.
Einde van de dag gezellig wat gewinkeld en pizza gegeten en laat thuis met de expresse bus.
Vrijdag onze eerste dag alleen op school. Best wel spannend om alle verantwoordelijkheid te hebben. Viraj belt dat hij alweer ziek is en naar de dokter gaat.
Ik heb hem gezegd dat hij volgende week zijn medisch dossier mee moet nemen om dit te bekijken. De indruk bestaat dat hij niet eerlijk is en hij zal moeten begrijpen dat verder gaan zo heel moeilijk wordt voor hem.
Meerdere malen deze week al stroomuitval gehad en de generator moeten starten.
Dat blijft ons vandaag gelukkig bespaard.
Verschillende kleinere problemen gedurende de dag op kunnen lossen en om 17.00 uur de school afgesloten.
Gedurende meerdere dagen deze week al verschillende huizen bekeken, tot nu toe zonder resultaat. Of het huis was te oud en oncomfortabel, zoals geen warm water, geen gas maar koken op een houtvuur, of te klein geen privacy, te dicht b ij de weg of te dicht bij het spoor. Een huis gezien dat helaas veel te groot was 6 slaapkamers, waardoor ook de prijs niet meer in ons budget past.
Zaterdag, zondag en maandag ivm nationale feestdag lekker vrij, dus tijd om op huizenjacht te gaan en bijkomen van alle belevenissen van de eerste week Sri Lanka.
Eerste afspraak voor het ontvangen van vrienden in ons huisje staat ook in de agenda.
Tot het volgende bericht.
Groeten,
Yvonne & Ron
Abonneren op:
Reacties (Atom)