Even weer een bericht uit Sri Lanka waar wij nu net weer 2 weken terug zijn na ons bezoek aan Nederland.
Het was heerlijk om velen van jullie ontmoet te hebben en we willen jullie bedanken voor de feestelijke wijze waarop we bij iedereen werden ontvangen. We hebben er van genoten.
Tijdens die 3 weken hebben we een zeer gevulde agenda gehad met veel afspraken om elkaar te ontmoeten en een aantal andere zaken af te handelen, zoals presentaties voor een aantal sponsoren, interview met de Gelderlander en ook een heerlijke trip naar Hull gemaakt met onze kinderen ivm ons 35-jarig huwelijksfeest.
Het was heel fijn om een aantal dagen met elkaar te kunnen doorbrengen tijdens de boottrip en ons verblijf in Hull. Hoewel de slogan die Hull gebruikt “It is never dull in Hull”was er toch niet zoveel te beleven als we hadden gedacht. Gelukkig werkte het weer enorm mee en hebben we de dag doorgebracht met vooral wat leuke terrassen te bezoeken.
Onderstaand een impressie van wat we beleefd hebben.
Op dag van terugkomst een heel leuke dag gehad in Rotterdam dat wij per step en GPS hebben verkend.
Ook hebben we geregeld tijd doorgebracht met familie, wat ook nodig was want er moest een Sarah gemaakt worden voor een van onze schoonzussen die 50 jaar werd. Dus waren wij gastheer en vrouw in ons gehuurde zomerhuisje in Voorthuizen.
En natuurlijk het traditionele familiediner ter nagedachtenis van m’n ouders.
Ook hiervan enkele foto’s.
Ook hiervan enkele foto’s.
Timo en Willemijn hadden ons nog verrast met een bezoek aan het wijnmuseum en een proeverij. Je bent nooit te oud om te leren en er waren naast de lekkere wijnen en de gezelligheid toch weer wat zaken bij die wij nog niet wisten over wijn.
De weekenden waren vooral bestemd voor het samen zijn met onze kinderen die ons op alle mogelijke manieren hebben verwend.
Dan is het weer de tijd om terug te keren en dat blijft toch altijd een moeilijk moment.
Ook bij terugkomst merk je weer dat we weer moeten wennen aan de dagelijkse gang van zaken in Sri Lanka, zoals “nee, mayonaise hebben we al een aantal weken niet en we weten ook niet of het ooit nog komt”
Dus het duurt altijd even om weer om te schakelen en weer geduldig te zijn met alle zaken die weer op ons pad komen.
Op school is alles heel goed verlopen en Paul, de stagiair en Nilmini, de nieuwe headmaster, hebben alles prima onder controle gehad gedurende onze afwezigheid. Dat geeft heel veel vertrouwen voor de toekomst.
Ook is de neiuwe stagiair gearriveerd. Jimke is enthousiast van start gegaan en is echt iemand om tegen op te kijken. De lengte van de stagiares neemt steeds toe. Ik moet al op een trapje gaan staan om hem in de ogen te kunnen kijken. Gelukkig wordt dit gecompenseerd door de gemiddelde lengte van de Sri Lankanen.Dan is het weer de tijd om terug te keren en dat blijft toch altijd een moeilijk moment.
Ook bij terugkomst merk je weer dat we weer moeten wennen aan de dagelijkse gang van zaken in Sri Lanka, zoals “nee, mayonaise hebben we al een aantal weken niet en we weten ook niet of het ooit nog komt”
Dus het duurt altijd even om weer om te schakelen en weer geduldig te zijn met alle zaken die weer op ons pad komen.
Op school is alles heel goed verlopen en Paul, de stagiair en Nilmini, de nieuwe headmaster, hebben alles prima onder controle gehad gedurende onze afwezigheid. Dat geeft heel veel vertrouwen voor de toekomst.
Als eerste nog het goede bericht dat 1 dag voor vertrek de administratieve rompslomp ivm visa voor elkaar was en dat het weer gelukt is om 1 jaar visa te krijgen onder de zelfde constructie als vorige maal. Dus als International Marketing Director op de loonlijst van het software bedrijf van onze goede vriend Mahendra.
Inmiddels is ook bevestigd dat visa volgens een retirement scheme mogelijk is geworden en dat je als 55 jarige onder verschillende financiële condities er voor 2 jaar visa kunt krijgen. Waarschijnlijk iets voor de toekomst voor ons.
Inmiddels is ook bevestigd dat visa volgens een retirement scheme mogelijk is geworden en dat je als 55 jarige onder verschillende financiële condities er voor 2 jaar visa kunt krijgen. Waarschijnlijk iets voor de toekomst voor ons.
Twee dagen voordat we vertrokken hebben we nog een certificate ceremony gehad. Een feestelijke gebeurtenis met veel blije gezichten van de studenten die erg hun best hebben gedaan om het diploma te behalen en een stimulerende speech van een van onze lokale bestuursleden die een oproep deed om niet te hoge verwachtingen te hebben van een toekomstige baan en dat men ook bereid zal moeten zijn naar bijvoorbeeld Colombo te reizen, want daar zitten de meeste bedrijven en zijn de meeste mooie banen.
Op 31 mei hadden we een heel leuke dag ivm teambuilding of misschien moeten we eerder zeggen teamwaardering, want we hebben al een geweldig team.
De foto’s spreken voor zichzelf.
De foto’s spreken voor zichzelf.
Er komt nu meer tijd beschikbaar om meer bezig te zijn met hoe we de jonge mensen kunnen helpen met het vinden van een baan of een stage plek.
Daarvoor zijn we dan ook de tweede week afgereisd naar Colombo om met een aantal vooraanstaande zakenmensen gesprekken te hebben over hoe je dit in Sri Lanka het beste kan aanpakken.
Heel zinvol geweest en het heeft in eerste instantie geleid dat er een dialoog tussen de studenten en deze zakenmensen zal plaatsvinden over het beeld dat de studenten hebben over hun toekomst en hoe dit aansluit bij de werkelijke mogelijkheden.
Niet iedereen kan dokter, advocaat of leraar worden. We hopen hiermee een start te kunnen maken tot een bepaald programma waarin de studenten kunnen ervaren hoe het is om te werken in een bepaalde branche.
Helaas zal het in het toerisme heel lastig worden want het toerisme staat op een historisch dieptepunt. Dit heeft natuurlijk alles te maken met de oorlogssituatie zoals deze al een lange tijd aanwezig is. De bomaanslagen gaan onverminderd voort en het uitroeien van de Tamil tijgers ook. Tijdens onze afwezigheid is er wel weer het een en ander gebeurd. op 6 juni 2008 vond tijdens de ochtendspits een aanslag plaats met een bermbom op een volle bus in Moratuwa, een buitenwijk in het zuiden van Colombo. ’s Middags ontplofte een explosief in een bus tussen Waththegama en Kandy. Tijdens beide aanslagen vielen veel burgerdoden en zeer veel gewonden, op 4 juni 2008 werd in de ochtendspits een explosief tot ontploffing gebracht op het spoor tussen Dehilwala en Wellawatta (twee buitenwijken van Colombo), op het moment dat er een trein passeerde. Hierbij vielen een aantal gewonden, op 31 mei 2008 werd ‘s avond in Wellawatta, een buitenwijk van Colombo, een handgranaat naar een bushalte geworpen. Er zijn burgerdoden en – gewonden, op 26 mei 2008 vond tijdens het spitsuur (in de middag) een bomaanslag plaats in een trein dicht bij het treinstation in Dehiwala, een buitenwijk van Colombo, waarbij burgerslachtoffers en veel gewonden zijn gevallen, op 16 mei 2008 vond in het Fort in Colombo (in de zogenaamde high-security zone) een zelfmoordaanslag plaats waarbij een met bom(men) beladen motorrijder inreed op een bus die politiefunctionarissen vervoerde.
Er lijkt nog geen zicht te zijn op het voeren van besprekingen, wat naar onze mening de enige weg tot een overeenkomst kan zijn.
Voor de school heeft een belangrijke gebeurtenis plaats gevonden waarop we enorm trots zijn.
We zijn de tweede Micro Soft IT Academy in Sri Lanka geworden. Zie link waarop je Sri Lanka kan invullen en kiezen uit de twee Academies. http://www.microsoft.com/education/MSITAcademy/ITAPLocator.mspx
Meerdere coördinatoren hebben zich hier mee bezig gehouden en ook Anneke Bal van het PUM.
We zijn er enorm trots op wat je op de onderstaande foto’s kunt zien.
Nu dat was het dan wel zo’n beetje zodra er weer nieuws te melden is laten we dit jullie via de weblog weer weten.
------------------------------------------------------------------------------------------------
Zoals Ron al schreef hebben we 3 onvergetelijke weken in Nederland doorgebracht en wat was het goed om iedereen weer te zien! (en we hebben genoten van overheerlijke Hollandse maaltijden zoals asperges! Maar ook beseffen we dat we niet iedereen hebben kunnen ontmoeten…….diegenen staan hoog op de lijst bij een volgend bezoek.
En inderdaad viel het niet mee om de draad weer op te pakken in Sri Lanka, bij mij heeft het toch wel een kleine week geduurd, in tegenstelling tot vorige keren want dan bleef het heimwee gevoel beperkt tot 1 dag. Misschien duurde het deze keer zo lang omdat we zoveel hebben beleefd en dan besef je bij thuiskomst dat dat hier toch weer heel anders is. Niet even bij iemand kunnen langsgaan en te bedenken welke feestelijkheden we niet kunnen bijwonen. Nu hoor ik jullie denken; maar dat weet je toch van tevoren en dat zeg ik ook steeds tegen mezelf maar toch……Het bezoek aan Nederland heeft ons wel weer doen beseffen hoe rijk we zijn met alle lieve ontmoetingen
Ook was het weer even wennen dat je niet zomaar weer van alles kunt kopen. Bijv. een bepaald soort brood, van rode rijstmeel gemaakt, erg gezond en lekker; dat wordt niet meer gebakken,ook is er, zoals Ron al schreef; geen mayonaise (voor diverse salades etc.) en in heel Sri Lanka is geen kattenvoer meer te krijgen. De importeur (Whiskas) kreeg geen vergunning meer om te importeren; reden ??? Dus nu krijgt onze poes Tommy puppy-brokken, dat leek me nog het beste alternatief, maar als 1 van jullie nog een suggestie heeft, hou ik me graag aanbevolen.
En gelukkig kan ik jullie vertellen dat we ons weer op onze plek voelen en hebben we velen inmiddels ook alweer telefonisch (al of niet via skype) gesproken of gezien.
Daarvoor zijn we dan ook de tweede week afgereisd naar Colombo om met een aantal vooraanstaande zakenmensen gesprekken te hebben over hoe je dit in Sri Lanka het beste kan aanpakken.
Heel zinvol geweest en het heeft in eerste instantie geleid dat er een dialoog tussen de studenten en deze zakenmensen zal plaatsvinden over het beeld dat de studenten hebben over hun toekomst en hoe dit aansluit bij de werkelijke mogelijkheden.
Niet iedereen kan dokter, advocaat of leraar worden. We hopen hiermee een start te kunnen maken tot een bepaald programma waarin de studenten kunnen ervaren hoe het is om te werken in een bepaalde branche.
Helaas zal het in het toerisme heel lastig worden want het toerisme staat op een historisch dieptepunt. Dit heeft natuurlijk alles te maken met de oorlogssituatie zoals deze al een lange tijd aanwezig is. De bomaanslagen gaan onverminderd voort en het uitroeien van de Tamil tijgers ook. Tijdens onze afwezigheid is er wel weer het een en ander gebeurd. op 6 juni 2008 vond tijdens de ochtendspits een aanslag plaats met een bermbom op een volle bus in Moratuwa, een buitenwijk in het zuiden van Colombo. ’s Middags ontplofte een explosief in een bus tussen Waththegama en Kandy. Tijdens beide aanslagen vielen veel burgerdoden en zeer veel gewonden, op 4 juni 2008 werd in de ochtendspits een explosief tot ontploffing gebracht op het spoor tussen Dehilwala en Wellawatta (twee buitenwijken van Colombo), op het moment dat er een trein passeerde. Hierbij vielen een aantal gewonden, op 31 mei 2008 werd ‘s avond in Wellawatta, een buitenwijk van Colombo, een handgranaat naar een bushalte geworpen. Er zijn burgerdoden en – gewonden, op 26 mei 2008 vond tijdens het spitsuur (in de middag) een bomaanslag plaats in een trein dicht bij het treinstation in Dehiwala, een buitenwijk van Colombo, waarbij burgerslachtoffers en veel gewonden zijn gevallen, op 16 mei 2008 vond in het Fort in Colombo (in de zogenaamde high-security zone) een zelfmoordaanslag plaats waarbij een met bom(men) beladen motorrijder inreed op een bus die politiefunctionarissen vervoerde.
Er lijkt nog geen zicht te zijn op het voeren van besprekingen, wat naar onze mening de enige weg tot een overeenkomst kan zijn.
Voor de school heeft een belangrijke gebeurtenis plaats gevonden waarop we enorm trots zijn.
We zijn de tweede Micro Soft IT Academy in Sri Lanka geworden. Zie link waarop je Sri Lanka kan invullen en kiezen uit de twee Academies. http://www.microsoft.com/education/MSITAcademy/ITAPLocator.mspx
Meerdere coördinatoren hebben zich hier mee bezig gehouden en ook Anneke Bal van het PUM.
We zijn er enorm trots op wat je op de onderstaande foto’s kunt zien.
Nu dat was het dan wel zo’n beetje zodra er weer nieuws te melden is laten we dit jullie via de weblog weer weten.
------------------------------------------------------------------------------------------------
Zoals Ron al schreef hebben we 3 onvergetelijke weken in Nederland doorgebracht en wat was het goed om iedereen weer te zien! (en we hebben genoten van overheerlijke Hollandse maaltijden zoals asperges! Maar ook beseffen we dat we niet iedereen hebben kunnen ontmoeten…….diegenen staan hoog op de lijst bij een volgend bezoek.
En inderdaad viel het niet mee om de draad weer op te pakken in Sri Lanka, bij mij heeft het toch wel een kleine week geduurd, in tegenstelling tot vorige keren want dan bleef het heimwee gevoel beperkt tot 1 dag. Misschien duurde het deze keer zo lang omdat we zoveel hebben beleefd en dan besef je bij thuiskomst dat dat hier toch weer heel anders is. Niet even bij iemand kunnen langsgaan en te bedenken welke feestelijkheden we niet kunnen bijwonen. Nu hoor ik jullie denken; maar dat weet je toch van tevoren en dat zeg ik ook steeds tegen mezelf maar toch……Het bezoek aan Nederland heeft ons wel weer doen beseffen hoe rijk we zijn met alle lieve ontmoetingen
Ook was het weer even wennen dat je niet zomaar weer van alles kunt kopen. Bijv. een bepaald soort brood, van rode rijstmeel gemaakt, erg gezond en lekker; dat wordt niet meer gebakken,ook is er, zoals Ron al schreef; geen mayonaise (voor diverse salades etc.) en in heel Sri Lanka is geen kattenvoer meer te krijgen. De importeur (Whiskas) kreeg geen vergunning meer om te importeren; reden ??? Dus nu krijgt onze poes Tommy puppy-brokken, dat leek me nog het beste alternatief, maar als 1 van jullie nog een suggestie heeft, hou ik me graag aanbevolen.
En gelukkig kan ik jullie vertellen dat we ons weer op onze plek voelen en hebben we velen inmiddels ook alweer telefonisch (al of niet via skype) gesproken of gezien.
Onze buren hadden ons gemist en ook de staf op school; dat konden we wel merken. Dan is het ook weer goed om thuis te zijn.
Al snel hadden we ook weer een feestelijke opening van een huis in Kosgoda, wat door Jos z’n stichting Orange Angel is gefinancierd en die mensen zijn er zo ongelofelijk blij mee, het was een waar feest! De dag ervoor had ik rijst, kip, vis e.d. gebracht waardoor ze een echt feestmaal kunnen klaarmaken waar iedereen van meegeniet.
Het dagelijkse leven is hier, net als elders, zo duur geworden dat de armere bevolking nu soms dagenlang geen vis of kip kan eten, alleen wat rijst en groenten (ook groenten zijn verdubbeld in prijs t.o.v. januari).
We krijgen nu ook steeds meer mensen aan onze poort, ook die al eerder om hulp hebben gevraagd, we hebben natuurlijk nooit genoeg maar we doen wat we kunnen.Wat dat betreft zijn we zo blij met alle hulp uit Nederland om de welvaart daar te delen met de mensen hier.
Ik las laatst een artikel over West-Europa, dat daar steeds meer mensen geld uitgeven om af te vallen; een schril contrast met hier.
Ondertussen kan ik jullie ook vertellen over een gezin, waarvan de vader een longziekte heeft en 1 zoon al bij familie is ondergebracht omdat er niet genoeg te eten is. De andere zoon zit nog op school (14 jr) maar kan niet goed leren en het lijkt erop dat hij binnenkort niet meer naar school gaat maar wat werk probeert te zoeken.
Vader heeft op dit moment een “baantje”. Van 8 tot 15.00u zorgt hij voor een invalide man met eten e zo en verdient dan 100 rps (0,65 €) per dag! Zelfs hier wordt er schande over gesproken maar ze zijn er al blij mee dat hij 600 rps per week mee naar huis neemt.
Hun huis is in heel slechte staat, de muren zijn niet afgewerkt, de vloer is van leem dus met regen heel vochtig en het ziet er allemaal heel grauw uit. Geen toilet en geen waterput, ik had heel erg met ze te doen, ook omdat de moeder de drijvende kracht achter het gezin is om het allemaal een beetje te redderen en nooit klaagde. Samen met Weera (onze huisbaas) gekeken wat het kost om dit huis op te knappen, het is hun eigen grond, en nu wordt dit huisje helemaal opgeknapt; van binnen en van buiten met een nieuw keukentje, een toilet èn een waterput. De volgende keer kunnen we jullie de foto’s laten zien.
Ondertussen kan ik jullie ook vertellen over een gezin, waarvan de vader een longziekte heeft en 1 zoon al bij familie is ondergebracht omdat er niet genoeg te eten is. De andere zoon zit nog op school (14 jr) maar kan niet goed leren en het lijkt erop dat hij binnenkort niet meer naar school gaat maar wat werk probeert te zoeken.
Vader heeft op dit moment een “baantje”. Van 8 tot 15.00u zorgt hij voor een invalide man met eten e zo en verdient dan 100 rps (0,65 €) per dag! Zelfs hier wordt er schande over gesproken maar ze zijn er al blij mee dat hij 600 rps per week mee naar huis neemt.
Hun huis is in heel slechte staat, de muren zijn niet afgewerkt, de vloer is van leem dus met regen heel vochtig en het ziet er allemaal heel grauw uit. Geen toilet en geen waterput, ik had heel erg met ze te doen, ook omdat de moeder de drijvende kracht achter het gezin is om het allemaal een beetje te redderen en nooit klaagde. Samen met Weera (onze huisbaas) gekeken wat het kost om dit huis op te knappen, het is hun eigen grond, en nu wordt dit huisje helemaal opgeknapt; van binnen en van buiten met een nieuw keukentje, een toilet èn een waterput. De volgende keer kunnen we jullie de foto’s laten zien.
Ondertussen hebben we ook gisteren onze buurvrouw Indrani naar het ziekenhuis gebracht, in afwachting van de bevalling. De a.s. moeders worden enkele dagen vòòr de bevalling opgenomen, zonder dat er nog sprake van weeën is.
Het was voor mij weer een heel aparte ervaring, zo’n bezoek aan het ziekenhuis. Eerst bezochten we nl nog een oom van een kennis, hij ligt daar ivm een tumor. Je komt dan een grote ruimte binnen met aan 1 kant ramen en aan de andere kant open(!), daar liggen dan ong. 45 mannen in diverse stadia van hun ziekte, sommigen zitten, anderen liggen. Iedereen neemt z’n eigen kussens, lakens, bord en beker mee, daar wordt niet voor gezorgd. Er hangen enkele fans aan de plafonds ter verkoeling maar die werkten niet allemaal. In een hoekje staat een bureau met een arts en een verpleegkundige die rondkijken en af en toe naar iemand toeliepen. Voor de bezoekers is er geen stoel, langs de muren staan wat houten banken maar daar liggen ook soms mensen op, misschien ook patiënten? Er staat wel naast ieder bed een nachtkastje. Dit is een overheidsziekenhuis wat ook inhoudt dat er niet gekookt wordt voor de patiënten; dat wordt door het bezoek meegenomen en anders moet het gekocht worden. Het eerste bezoek is ’s ochtends om 6 u, dan om 12 u en als laatste om 5 u ’s middags.
We brachten Indrani, na veel zoeken, naar de verlosafdeling waar ze enige tijd moest wachten voordat ze officieel werd ingeschreven, vervolgens moest ze zich in een hoekje van de zaal (met 15 bedden) omkleden; een hesje en een lap stof als wikkelrok. Alle vrouwen droegen hetzelfde soort hesje alleen in verschillende kleuren. Een bed werd nog niet toegewezen dus was het weer wachten en dat doen alle a.s. moeders hier; wachten op de bevalling. Er staan hier en daar wat plastic stoelen en verder is er helemaal niets te doen, er wordt niet gelezen of gehandwerkt of i.d., alleen maar zitten en sommigen praten wat met elkaar.
Hier waren geen nachtkastjes bij de bedden, alleen een stellage langs een muur waar iedereen z’n tassen met de persoonlijke spullen neerlegt. (men vertrouwt elkaar.) En Indrani kreeg te horen dat ze haar haar niet opgestoken mocht dragen maar in 2 vlechten en toen was er even paniek want ze had geen linten bij zich maar iemand anders gaf het haar gelukkig.
Inmiddels was de bezoektijd verstreken (van 5-6 u) en moesten we afscheid nemen en toen werd ze zo verdrietig. Ik heb haar maar even omarmd want man en vrouw tonen geen genegenheid naar elkaar in het openbaar, Weera stak z’n hand op en dat was het.
Wat een verschil met Nederland, hè?
Inmiddels zijn we alweer een paar dagen verder en kan ik jullie vertellen dat ze zondagmiddag een dochtertje hebben gekregen en dat alles goed is. Een naam is nog niet bekend, daarvoor moet eerst de astroloog geraadpleegd worden. (het is tenslotte een belangrijke zaak, een naam draag je je hele leven met je mee) We hebben moeder en dochter vanmiddag opgehaald, eerst gaan ze een paar dagen naar Indrani’s moeder om bij te komen èn te leren hoe om te gaan met een baby want daar wordt verder geen zorg aan besteed. Over 1 maand komt er een verpleegkundige bij haar thuis om te kijken hoe het gaat en met 2 maanden gaat ze pas voor controle naar de zuigelingenzorg. Ook heeft het kleintje al op maandag haar eerste vaccinatie gekregen, niet zoals bij ons met 2 maanden maar hier gebeurt het al op de 2e dag. Misschien is dat hier maar goed ook maar ze is nog zo klein!
2 Weken geleden hadden we nog een gesprek met elkaar over hoe het er in Nederland aan toe gaat en dat je met 7 maanden eigenlijk al alles voor elkaar moet hebben, zij had toen nog niets en heeft toen ’s middags wat luiertjes en hemdjes gekocht. En verder gaan ze pas dingen kopen die ze niet als cadeau krijgen. En nog een mooi voorbeeld over het verschil; ik had in Nederland een setje gekocht van een babyhaarborstel en kammetje en dat aan haar bij onze thuiskomst gegeven. Toen we haar zaterdagmiddag naar het ziekenhuis gingen brengen, kwam ze met het setje naar me toe en vroeg waarvoor ze het moest gebruiken!! Hier in dit gebied kennen ze dit helemaal niet.
Ik begrijp dat dit verhaal niet voor alle lezers even interessant is maar ik probeer ook te schetsen onder welke omstandigheden hier kinderen worden geboren.
(voor m’n nichtje, die verloskundige is, schrijf ik nog een uitgebreider verslag).
Het was voor mij weer een heel aparte ervaring, zo’n bezoek aan het ziekenhuis. Eerst bezochten we nl nog een oom van een kennis, hij ligt daar ivm een tumor. Je komt dan een grote ruimte binnen met aan 1 kant ramen en aan de andere kant open(!), daar liggen dan ong. 45 mannen in diverse stadia van hun ziekte, sommigen zitten, anderen liggen. Iedereen neemt z’n eigen kussens, lakens, bord en beker mee, daar wordt niet voor gezorgd. Er hangen enkele fans aan de plafonds ter verkoeling maar die werkten niet allemaal. In een hoekje staat een bureau met een arts en een verpleegkundige die rondkijken en af en toe naar iemand toeliepen. Voor de bezoekers is er geen stoel, langs de muren staan wat houten banken maar daar liggen ook soms mensen op, misschien ook patiënten? Er staat wel naast ieder bed een nachtkastje. Dit is een overheidsziekenhuis wat ook inhoudt dat er niet gekookt wordt voor de patiënten; dat wordt door het bezoek meegenomen en anders moet het gekocht worden. Het eerste bezoek is ’s ochtends om 6 u, dan om 12 u en als laatste om 5 u ’s middags.
We brachten Indrani, na veel zoeken, naar de verlosafdeling waar ze enige tijd moest wachten voordat ze officieel werd ingeschreven, vervolgens moest ze zich in een hoekje van de zaal (met 15 bedden) omkleden; een hesje en een lap stof als wikkelrok. Alle vrouwen droegen hetzelfde soort hesje alleen in verschillende kleuren. Een bed werd nog niet toegewezen dus was het weer wachten en dat doen alle a.s. moeders hier; wachten op de bevalling. Er staan hier en daar wat plastic stoelen en verder is er helemaal niets te doen, er wordt niet gelezen of gehandwerkt of i.d., alleen maar zitten en sommigen praten wat met elkaar.
Hier waren geen nachtkastjes bij de bedden, alleen een stellage langs een muur waar iedereen z’n tassen met de persoonlijke spullen neerlegt. (men vertrouwt elkaar.) En Indrani kreeg te horen dat ze haar haar niet opgestoken mocht dragen maar in 2 vlechten en toen was er even paniek want ze had geen linten bij zich maar iemand anders gaf het haar gelukkig.
Inmiddels was de bezoektijd verstreken (van 5-6 u) en moesten we afscheid nemen en toen werd ze zo verdrietig. Ik heb haar maar even omarmd want man en vrouw tonen geen genegenheid naar elkaar in het openbaar, Weera stak z’n hand op en dat was het.
Wat een verschil met Nederland, hè?
Inmiddels zijn we alweer een paar dagen verder en kan ik jullie vertellen dat ze zondagmiddag een dochtertje hebben gekregen en dat alles goed is. Een naam is nog niet bekend, daarvoor moet eerst de astroloog geraadpleegd worden. (het is tenslotte een belangrijke zaak, een naam draag je je hele leven met je mee) We hebben moeder en dochter vanmiddag opgehaald, eerst gaan ze een paar dagen naar Indrani’s moeder om bij te komen èn te leren hoe om te gaan met een baby want daar wordt verder geen zorg aan besteed. Over 1 maand komt er een verpleegkundige bij haar thuis om te kijken hoe het gaat en met 2 maanden gaat ze pas voor controle naar de zuigelingenzorg. Ook heeft het kleintje al op maandag haar eerste vaccinatie gekregen, niet zoals bij ons met 2 maanden maar hier gebeurt het al op de 2e dag. Misschien is dat hier maar goed ook maar ze is nog zo klein!
2 Weken geleden hadden we nog een gesprek met elkaar over hoe het er in Nederland aan toe gaat en dat je met 7 maanden eigenlijk al alles voor elkaar moet hebben, zij had toen nog niets en heeft toen ’s middags wat luiertjes en hemdjes gekocht. En verder gaan ze pas dingen kopen die ze niet als cadeau krijgen. En nog een mooi voorbeeld over het verschil; ik had in Nederland een setje gekocht van een babyhaarborstel en kammetje en dat aan haar bij onze thuiskomst gegeven. Toen we haar zaterdagmiddag naar het ziekenhuis gingen brengen, kwam ze met het setje naar me toe en vroeg waarvoor ze het moest gebruiken!! Hier in dit gebied kennen ze dit helemaal niet.
Ik begrijp dat dit verhaal niet voor alle lezers even interessant is maar ik probeer ook te schetsen onder welke omstandigheden hier kinderen worden geboren.
(voor m’n nichtje, die verloskundige is, schrijf ik nog een uitgebreider verslag).
Vandaag is het Poson Poya, volle maan maar ook tevens een heel bijzondere feestdag in Sri Lanka, er wordt gevierd dat ruim 2 eeuwen geleden het boeddhisme in Sri Lanka werd gebracht. Alles is mooi versierd met lantaarns, vlaggen e.d. (zie foto van ons huis), de kleur oranje wordt veel gebruikt hier dus dat geeft ons nog een extra feestelijk gevoel.
Mochten jullie nog vragen hebben over wat we schrijven, dan horen we dat graag.
Ron schreef al over de oorlogssituatie hier, we hopen zo dat er op enigerlei wijze naar een oplossing wordt gewerkt; er is hier zoveel verdriet en de spanning neemt toe, wat we ook merkten tijdens het afscheidsfeestje in Colombo van de NL ambassadeur. Het aantal Nederlanders is sterk teruggelopen, natuurlijk ook omdat veel hulpverleners hun werk inmiddels beëindigd hebben maar we hoorden ook van diverse Nederlanders die met Sri Lankanen zijn getrouwd, dat ze ernstig overwegen om (tijdelijk) naar Nederland te gaan want de situatie in Colombo verergert zich met de dag, o.a. door de toename van persoonscontroles, plotseling afgesloten wegen en het enorme aantal zwaarbewapende soldaten en politie op straat. Het geeft hen een heel onveilig gevoel.
In Nederland groeit de zorg natuurlijk ook over de verhoogde prijzen, het evt. doorwerken tot 67 jaar, de gezondheidszorg etc. maar als wij er van hieruit naar kijken denken we soms wel van; wordt het algemene welzijn nog wel gewaardeerd?
Wat doen mensen (wereldwijd) elkaar toch aan, de meeste mensen willen toch leven en werken voor een betere wereld, ik denk dat als je als mens door je houding een ander mens beschadigt, dat je dan ook iets moois in jezelf beschadigt. Laten we elkaar beschermen, daarmee bescherm je ook het mooie in jezelf.
Groeten van Yvonne en Ron
