Weer een bericht uit het zeer regenachtige en toch warme Sri Lanka.
Zoals jullie in de vorige nieuwsbrief hebben kunnen lezen waren wij druk met het verkrijgen van 3 fase electriciteit, zodat de generator bij stroomuitval ingezet kan worden, en met de aansluiting van ASDL.
Met veel geduld en proberen goede vrienden te worden of te blijven met de juiste personen is het gelukt beide aansluitingen te krijgen. Electra is in gebruik genomen en zelfs vandaag hadden wij de bekende powercuts weer en konden dit dus met de generator opvangen. ADSL is volgende week operationeel want daarvoor moeten nog wat geulen gegraven en buizen aangelegd worden. Naar een ieders mening hier zijn dit twee belangrijke stappen voorwaarts voor de school.
In de afgelopen weken hebben wij bezoek gehad van Paul van Dam, van Ebbinge, met zijn zoon Joost Zij hebben in iets minder dan 1 week mee kunnen kijken naar de activiteiten die hier op school plaats vinden en hadden ook nog het geluk dat zij het registratie feestje konden meemaken. Naast de goede adviezen die we hebben gekregen betreffende de school, zijn wij ook nog met hen naar een familie met 7 kinderen geweest om kleding te brengen. Dit had vooral op Joost veel indruk gemaakt. Zij hadden heel veel kleding meegenomen, 2 koffers en 2 grote sporttassen, die zij zonder pardon mee mochten nemen als bagage omdat het voor een tsunami project bedoeld was.
Zij waren erg enthousiast over hoe alles op de school reilt en zeilt.
Ik heb Paul ook laten weten, dat als het bestuur dat ook wil, ik nog voor 1 jaar bijteken.
Daar was hij en naar later bleek het bestuur ook erg blij mee.
Ook is Anneke Bal als Pummer bij ons geweest en zij heeft 2 weken meegekeken en iedereen geinterviewd om aan de hand van haar bevindingen een rapport te schrijven met aanbevelingen hoe het instituut nog beter zal kunnen functioneren.
Het PUM is een door de overheid ondersteunt initiatief om gepensioeneerde experts in te zetten op projecten in ontwikkelingslanden, waar zij hun kennis kunnen delen met degenen die daar bedrijven of projecten leiden.
Anneke blijkt te zijn getrouwd met Benno Bal uit Zandvoort en die wist het nodige over Bill en Ria te vertellen. Nu wij ook natuurlijk zeker nu wij net terug zijn uit Canada. Wat noem je nog toeval.
In verband met de laatste gegevens voor de registratie ben ik 2 maal in 1 week in Colombo bij de advocaat geweest. De eerste maal om alle papieren en materialen in ontvangst te nemen en de tweede maal om de eerste board of directors meeting te houden. Dit was op zaterdagochtend en van de 4 personen die zouden komen konden er uiteindelijk maar 2. Maar het was toch een bijzonder moment.
Nu nog even weer een stunt van de advocaat. Ik had hem gevraagd of ik een computer achter kon laten die om 17.00 uur opgehaald zou worden door de computer- onderhoudsman. Nadat ik met de bus was terug gegaan naar huis krijg ik telefoon van de onderhoudsman die zegt dat de advocaat de computer niet aan hem wil geven. Ik zei dat dit wel op een misverstand zou berusten en dat ik de advocaat zou bellen.
Tot mijn stomme verbazing zegt hij dat hij alleen de computer wil afgeven als ik hem een schriftelijke opdracht geef met het ID nummer van degene die de computer op komt halen en welke door mij is ondertekend. Ik vraag hem of hij een grapje maakt, maar hij laat duidelijk blijken dat dit niet het geval is en zegt dat hij ander werk moet gaan doen en hangt pardoes op. Volledig verbaasd over deze aktie moet ik bedenken hoe dit nu weer op te lossen. Na heel veel heen en weer bellen met 1 van de bestuursleden, de advocaat, die gedurende 3 uren zijn telefoon niet meer opneemt en de onderhoudsman is de oplossing gevonden. Het bestuurslid haalt de computer bij de advocaat op, waarvoor hij na veel 5-en en 6-sen toestemming geeft, en de onderhoudsman kan de computer op zijn kantooradres ophalen.
Geweldige stunt van de advocaat, die onze company secretary is en wiens ontslag nu als eerste punt van de agenda staat voor de boardmeeting in december.
Nu ja soms zit het mee en soms zit het tegen. Het meest vervelende van dit soort dingen is dat je er de hele zaterdag mee bezig bent geweest.
Zoals jullie weten zijn wij nu geregistreerd als een Non Profit Making Company en dit heeft zo’n beetje 1 ½ jaar in beslag genomen.Wij zijn natuurlijk heel erg blij met deze officiele status en hebben dit met de staf, Paul en Joost en Anneke gevierd. Wij zijn ‘smiddags om 12.00 uur vertrokken met een busje naar Colombo om het Dutch Museum te bezoeken. Op deze wijze hebben wij ook iets laten proeven van onze cultuur.
Daarna naar het Galle Face hotel. Dit is gevestigd in het oude engelse gouvernements gebouw en is een van de mooiste hotels van Sri Lanka. Daar hebben wij van een zeer uitgebreide high tea genoten en zijn na wat toespraken over en weer daarvandaan om 17.30 uur vertrokken. Het was een heel geslaagd feestje wat gelukkig uit onverwachte hoek gesponsord werd.
Yvonne had een mooi plannetje gemaakt voor een lang weekend even er helemaal tussen uit. Lekker in een mooi hotel in het uiterste zuiden van het eiland.
Donderdag er naar toe gereden en ’s middags lekker aan het zwembad gelegen. Alhoewel, lekker........... Er was een verbouwing gaande waar veel lawaai bij werd gemaakt en bovendien was de tweede helft van de middag de zon verdwenen en had de bewolking zijn weg gevonden.
Nu ja niet meteen willen zeuren dus ’s avonds lekker naar het diner. Helaas zijn er in deze tijd van het jaar weinig tot geen toeristen dus het was een dagmenu dat niet slecht was, maar ook niet erg goed en erg ongezellig met maar 6 andere gasten.
Mooie kamer zeer fraai ingericht, maar ’s morgens wakker worden door het bouwlawaai is toch minder prettig. Het weer was nu helemaal omgeslagen en het regende hard. Dus besloten te klagen en ta laten weten dat wij vertrekken. Vond de eigenaar heel jammer en hij bood ons de suite aan. Wij zeiden dat dit het verschil niet zou maken en zijn dus na wat bezienswaardigheden (blowholedit is een gat in een hoge rots aan de kust waar met grote kracht een metershoge waterzuil uitspuit en daarbij wordt een geluid gemaakt alsof er op een hoorn wordt geblazen en tempel,waar we een privé-rondleiding kregen, met een indrukwekkende de beeldengalerij met wel 100 levensgrote beelden die alle slechte dingen der mensen uitbeeldden en op de muur, onder de beelden, waren de daarbij behorende straffen geschilderd en het was een hall of horror; echt vreselijke taferelen, richting huis gegaan waar wij na een lunch om 16.15 uur om 18.00 uur aankwamen. De dagen daarna heeft het alleen maar geregend, dus hadden wij geen spijt van onze beslissing en zeggen wij dat we het nog te goed hebben.
Zo zien jullie maar dat zelfs in Sri Lanka een lekker weekend wel eens in het water kan vallen.
Maandag daarna is Sophie gearriveerd. Zij is de nieuwe stagiaire die 3 weken samen met Roos zal werken en het dan van haar overneemt.
Ook Jos Nijenhuis is aangekomen om stukken grond te bekijken voor zijn dorp welke door Saman zijn gevonden en door ons bekeken.
Eerst lekker bijgepraat op woensdag en de dag daarna op pad gegaan. Bewust hebben wij het mooiste stuk land als laatste bewaard. Yvonne en ik waren er meteen helemaal weg van en wij waren er van overtuigd dat Jos dat ook zou zijn.. Dat klopte hij vindt het prachtig en na enige dagen heen en weer bieden is het stuk aangekocht en kan de bouw van de huizen in januari beginnen. Of de school daar ook komt te staan is nog niet helemaal duidelijk. Dit zal verder met het bestuur in Nederland worden besproken.
’s Avonds heerlijk gedineerd en vrijdag ochtend om 05.15 uur uit de veren om de train van 06.15 uur te halen. Roos en ik zijn naar een conferentie geweest georganiseerd door de Employers Federation, waar arbeidsvoorwaarden en de wetgeving centraal stonden.
Dit was heel nuttig voor ons want wij zitten in het midden van het op peil brengen van onze arbeidsvoorwaarden en hebben na de conferentie nog de laatste aanpassingen aan ons voorstel toegevoegd. Het bestuur zal hier woensdag een besluit over nemen.
Zaterdag op pad met Jos naar een dorp wat gebouwd is vlak bij Hikkaduwa door Kushil, die de broer is van een van onze Sri Lankaanse vrienden en waar wij al eerder over geschreven hebben De bedoeling was om kennis te delen waar je op moet letten als je aan zo’n project begint en welke valkuilen er mogelijk zijn die je dan kunt vermijden.
Het is meer een rondleiding geworden en er is minder met elkaar gesproken over bovenstaande onderwerpen. Maar ze hebben hun persoonlijke gegevens uitgewisseld en kunnen later nog met elkaar contact hebben.
O ja, als jullie ons ook nog op een andere website willen zien staan kunnen jullie zoeken op de site van Orange Angel. Daar staan zowel Yvonne als ikzelf op foto's en worden wij ook vermeld:
http://www.orangeangel.nl/
Zondag was voor ons echt een rust dag. Met de zondagskrant, boeken en tijdschriften op een heerlijke rustbank aan het zwembad van het Taj hotel. Lekker weer wel wat bewolking in de loop van de middag, maar vooral lekker uitgerust(geslapen) en heerlijk langs het strand gewandeld.
Maandag dus weer flink aan de slag en’s avonds nog een belangrijke bespreking met de eigenaar , advocaat en Saman gehad ivm het huurcontract voor de komende periode.
Het is na wat onderhandelen gelukt om voor dezelfde prijs als een half jaar geleden, maar dan nu voor de periode van 1 jaar het huurcontract op te maken.
Na nog wat eisen voor het repareren van achterstallig onderhoud konden de handtekeningen worden gezet.
Dus de eerste 12 maanden gaan wij hier nog door met de jonge lui uit de wijde omgeving de kans te bieden zich te ontwikkelen.
Meer en meer zal ik me met het vinden van stage plaatsen en jobs gaan bezig houden en minder met de dagelijkse leiding die nu gedaan wordt door de Headmaster en de Stagiair.
O ja, nog even iets over mijn gezondheid want daar wordt vaak naar gevraagd.
Mijn gezondheid is weer prima zoalng ik de geneesmiddelen die zijn voorgeschreven blijf slikken. Over 3 maanden zullen we proberen daarmee te stoppen en zien wat het effect daarvan is. Hopelijk ben ik er dan voorgoed van af want als maar prednison slikken lijkt mij ook niet erg goed.
Yvonne heeft vast ook nog wel het nodige te melden dus hieronder komt haar verslag.
Alle liefs voor allen.
En het grootste nieuws voor mij persoonlijk is dat, na de oprichting van de stichting, nu ook de website officieel in de lucht is: http://www.care4srilanka.nl/. Dankzij de enorme inspanningen van onze zoon Timo die dit heeft willen doen naast zijn werkzaamheden en voorbereidingen voor afstuderen.
Ik heb het eigenlijk nooit durven dromen maar we hopen zo dat met deze website de stichting nog een officiëler tintje heeft gekregen en dat velen zich betrokken voelen bij ons werk hier en ons mee willen helpen.
Maar ook wil ik heel graag iedereen, vanaf deze plaats, heel hartelijk bedanken voor de giften die zij hebben overgemaakt.
Het is nl heel bijzonder om de dankbaarheid en vreugde te zien bij de mensen die we helpen en al deze hulp hadden we nooit zonder jullie kunnen realiseren! Ik zou graag willen dat jullie de sfeer konden voelen als we een gezin bezoeken maar ik hoop dat de foto’s voor zichzelf spreken.
Maar ik weet niet of jullie je voor kunnen stellen hoe ontroerend het soms is als je bedankt wordt. Tijdens het bezoek van mijn nichtje en haar echtgenoot op huwelijksreis bezochten we enkele gezinnen en had ik wat tekenmateriaal voor kinderen in de buurt en kleertjes voor een baby bij de buurvrouw van “ons” gezin gegeven en bij ons vertrek stonden een aantal van die kinderen ons op de weg op te wachten met zelfgeplukte bloemen en zongen ze een dankliedje voor ons, lief hè?
Ik krijg nog wekelijks brieven met vragen om hulp binnen en ik ga binnenkort beginnen om die gezinnen te selecteren, die evt. in aanmerking komen voor een huis van Jos en ga ik kijken wie nog dringend andere hulp nodig heeft en wat de mogelijkheden daarvoor zijn, ook wat betreft het saldo van de stichting.
Volgende week ga ik, met een van de moeders die ook om hulp heeft gevraagd, een bezoek brengen aan een agri-cultureel centrum om ons te oriënteren wat het kost om een moestuin op te zetten. Ik wil proberen om dat op te zetten in de vorm van een soort van microkrediet. Ik zorg dan voor de investering, die zij me gedeeltelijk moet terugbetalen, en als ’t goed loopt heeft zij er een inkomen aan.
Nu is het nl zo dat veel vrouwen hier uit de omgeving op maandag naar de markt gaan in het dorp Aluthgama op 6 km afstand en dan voor 5-6 dagen groenten inkopen (als ze zich dat tenminste kunnen veroorloven). Ze reizen met de bus en dat maakt het natuurlijk ook weer wat duurder. Hier in de buurt zijn eigenlijk geen verse groenten verkrijgbaar, dus ik hoop dat dit nieuwe projekt gaat slagen en dat we het kunnen uitbreiden.
Ik ben laatst ook weer bij de moeder geweest aan wie ik m’n naaimachine had gegeven en zij liet me vol trots het school-uniform van har dochter zien. Ik ga nu kijken of ik haar misschien van dit soort werk kan laten doen tegen een kleine vergoeding.
Ook ben ik inmiddels gestart met engelse les aan 4 “buur”vrouwen; 2 hadden gevraagd of ze misschien ook naar onze school konden maar daar waren ze toch echt wel te oud voor (gem. 35 jaar) en nu geef ik elke week 2 uur engelse les en het is zo leuk om met hen bezig te zijn, ze zijn heel leergierig..
We zijn hier nu a.s. zaterdag precies 10 maanden en dat kunnen we ons niet voorstellen.
In het begin hadden we misschien nog een gevoel van vakantie, gezien het mooie weer en de prachtige natuur hier, maar dat gevoel verliet ons al snel gezien de spanningen en problemen met de monnik.
Maar wat is er veel gebeurd als je zo achterom kijkt, mooie maar ook verdrietige, teleurstellende dingen; net zoals jullie die ook meemaken. Dat zijn trouwens wel moeilijke momenten, als we een verdrietig bericht vanuit Nederland krijgen en dan speelt de afstand een grote rol waardoor je niet even bij elkaar kunt zijn maar wat zijn we dan toch weer blij met de diverse communicatie-mogelijkheden.
En het is voor ons nog steeds een bijzonder gevoel om hier rond te lopen/rijden, ondanks nu bijna een periode van 6 weken heel veel regen. Maar als de mensen ons zien, komt er een dikke glimlach op hun gezicht en komen er ook steeds meer momenten van ontspanning, ook omdat Ron zich nu minder intensief met de dagelijkse gang van zaken op school hoeft bezig te houden.
Dan nog even wat gewone feiten uit ons dagelijkse leven; laatst moest ik een nieuw batterijtje voor m’n horloge hebben en dat kostte omgerekend €1,50 en vanmiddag was ik bij de fietsenmaker met een lekke band. M’n buitenband bleek ook heel slecht te zijn en ik vroeg hem al om een nieuwe buitenband maar hij had nog een andere mogelijkheid en knipte een stuk van een binnenband en bevestigde dat aan de binnenkant bij de zwakke plek, kostte: € 0,16. Dit is trouwens toch het land van recycling, mede door de armoede worden mensen heel inventief om iets te repareren, alleen weet je nooit voor hoelang het nog werkt.en bij een viskraam krijg ik gratis sardientjes voor onze poes, die het trouwens enorm naar z’n zin heeft bij ons. Alhoewel hij het na z’n “je weet wel” operatie het een beetje moeilijk heeft gehad, (blijkbaar had de ingreep toch een grotere impact op hem dan we dachten) geniet hij van alle aandacht en zorgt voor veel gezelligheid en dit schrijf ik ook namens Ron!
Verder kampen we hier met een hoge vochtigheidsgraad en onze ruim 100 jaar oude eiken kast heeft het moeilijk, elke 2 weken moet ik hem in de was zetten, anders slaat hij helemaal wit van de schimmel uit.
Het is trouwens wel vreemd dat we hier geen herfst hebben en hoewel ik altijd heel erg van de herfst genoot, mis ik dat gevoel (nog) niet en dat komt natuurlijk ook door de aangename temperatuur.
Ik had de vorige keer beloofd om iets te schrijven over de oorlogssituatie maar het is ten eerste toch weer een heel verslag geworden ene ten tweede is de hoop op een vreedzame oplossing flink verminderd door de aanslag op een militair vliegveld door de Tamil Tijgers en vorige week heeft het leger een aanval in het noorden uitgevoerd waarbij ook weer veel slachtoffers zijn gevallen. Het is een moeilijke en gespannen situatie en ik wil er graag de volgende keer meer over schrijven.
Op verzoek nog even ons skype adres: ron.wilke en misschien ten overvloede; tot aan jullie zomertijd leven we hier 41/2 uur later.
Met nog een laatste zin zeg ik jullie gedag voor dit moment,
Het is een haiku van L.Tiessen:
Niet hoog op een berg,
niet diep in de aarde of zee
maar diep in de mens zelf.
